Belgisch-Palestijnse ooggetuigen vertellen over de gruwel in Gaza: “Het was een spookstad, de geur van de dood was overal”

"Gaza-stad was een spookstad geworden. De dood was overal en de geur van de dood was overal", vertelt Chaima Abdou. Een jaar geleden was ze samen met haar man Ibrahim en 4 kinderen naar Gaza verhuisd. Het gezin wilde meer tijd doorbrengen met de grootouders die ziek zijn. Ze verbleven in een appartement op de 4e verdieping in Gaza-stad. 

Na de aanslagen van Hamas op 7 oktober en de Israëlische bombardementen die daarop volgden, kon de familie geen kant meer op. "Ik herinner me de ochtend waarbij ik eerst dacht dat er een storm was", vertelt de 15-jarige Aysha Abdou. "Plots begon ons gebouw te schudden en raakten we in paniek. Toen we uit het raam keken, zagen we de bommen vallen."

Vader Ibrahim kreeg toevallig net voor de aanslagen van Hamas een beroerte, en het werd alleen maar erger naarmate de oorlog heviger werd. Dat maakte het voor de familie extra moeilijk om te vluchten. 

"Toen het gebouw naast ons werd gebombardeerd, moesten we vluchten", vertelt Chaima. "We hadden maar tien minuten, daarna zouden de Israëli’s ons gebouw bombarderen. Maar vertrekken was praktisch onmogelijk omdat mijn man verlamd was."

Ibrahim kon uiteindelijk door buren naar beneden gedragen worden op een plastic stoel. Aysha, zijn dochter, herinnert zich dat moment heel goed: "Het was net een horrorfilm. We vluchtten zo snel als we konden. Mijn zus was haar schoenen vergeten en iedereen was aan het huilen. Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat we daar levend uit zouden komen."

Toen de familie aankwam op een veiligere plek nabij het Al Shifa-hospitaal, werd hun woning gebombardeerd. "Al onze bezittingen en al onze herinneringen verdwenen in één oogwenk", zegt Chaima. "Mijn kinderen zijn geboren in België en hebben nooit eerder een oorlog meegemaakt."

Ondertussen ging de toestand van Ibrahim sterk achteruit. Door zijn suikerziekte en het gebrek aan zorg, moest hij zo snel mogelijk naar België. Dat was pas na 47 dagen mogelijk: eind november kon de familie eindelijk evacueren uit Gaza. 

Vandaag herstelt Ibrahim in het Sint-Lucas ziekenhuis in Brussel. De bacterie in zijn voet was verspreid, waardoor hij zijn onderbeen heeft moeten laten amputeren. Het wordt een lange revalidatie, maar Ibrahim prijst zich gelukkig dat hij ten minste verdoofd werd tijdens de operatie. "Mijn neef in Gaza moest zijn been laten amputeren zonder verdoving", vertelt hij emotioneel. 

Op zijn ziekenhuiskamer staat de nieuwszender Al Jazeera aan. "Ik kijk dag en nacht naar de situatie daar. De dokters raden het af omdat ik moet genezen, maar ik kan niet anders. Ik ben blij dat ik hier ben met mijn vrouw en kinderen, maar mijn geest is in Gaza."  

Ondertussen woedt de oorlog in Gaza onverminderd voort. Met meer dan 32.000 doden kent elke Gazaan wel iemand die familie of vrienden is verloren. 

Dat geldt ook voor Salama Alshaer, een jonge papa uit Kruibeke die in september vorig jaar op bezoek was in Gaza. Hij wilde na 10 jaar zijn zieke ouders zien en verbleef samen met zijn vrouw en 2 jonge kinderen - van 4 jaar en 8 maanden - in Khan Younis, het zuiden van Gaza.

Na de tijdelijke gevechtspauze in november was Khan Younis het doelwit van Israël. Tanks vielen de stad binnen en het gebied werd hevig gebombardeerd. Alshaer verloor daarbij verschillende familieleden.

"Ik hoorde dat mijn neef in het gebouw zat dat gebombardeerd werd, en zag ambulances in de straat, onderweg naar het ziekenhuis. Maar we wisten toen nog niet wie de mensen juist waren."

Salama haastte zich naar het Al Nasser ziekenhuis waar hij zijn neef en zijn kinderen in een gruwelijke toestand aantrof. "De helft van het hoofd van mijn nichtje was eraf en ik kon het gezicht van mijn neef niet meer herkennen."  

Pas na 70 dagen konden Alshaer en zijn gezin uit Gaza vluchten. Zijn ouders gingen mee naar de grens, maar omdat zij alleen de Palestijnse nationaliteit hadden, werden ze tegengehouden aan de grens. 

Hen achterlaten weegt zwaar op Alshaer. "Het is een tweestrijd en ik voel me enorm schuldig tegenover hen. Ze smeken me om hen tijdelijk naar België te brengen. Maar dat is niet zo makkelijk."

Alshaers ouders verblijven nu in Rafah, aan de grens met Egypte, waar vandaag 1,5 miljoen Palestijnen op elkaar geplakt zitten. Ook daar is de toestand catastrofaal: hulporganisaties vrezen een alsmaar erger wordende humanitaire crisis en een dreigende hongersnood.

De stad is al verschillende keren onder vuur genomen en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu is vastberaden om een grondaanval op Rafah uit te voeren. "Ik hoop dat dat niet gebeurt, anders wordt het een catastrofe in een catastrofe", aldus Alshaer.

Of hij ooit zijn ervaring in Gaza zal vergeten, betwijfelt hij. "Woorden kunnen niet omschrijven wat ik voel. Ik heb verschrikkelijke dingen gezien. Dat staat voor altijd in mijn geheugen gegrift." Hij hoopt wel dat zijn kinderen de gruwel in Gaza met de tijd zullen vergeten. "Het blijven tenslotte kinderen."