Jennifer Heylen na haar eerste grote rol als actrice: "Dit is wat ik het allerliefste doe"

Je moet het maar doen. Op een auditie (via Zoom nota bene) de Ierse regisseur ervan overtuigen om voor jou te kiezen. Heylen flikte het. Ze kreeg de rol van Denise Tielemans, een Belgische die in Dublin woont en die midden in een relatiecrisis besluit om op bedevaart te gaan naar Compostela.

"Denise lijkt in vele gevallen op mij: ze is uitbundig, best wel dominant, maar aangenaam in de omgang en een echte binnenfretter", aldus Heylen. 

Haar familienaam Tielemans heeft Heylens personage niet toevallig gemeen met de bekende middenvelder van de Rode Duivels. Scenarioschrijver Stephen Jones (die in de reeks de rol speelt van het lief van Denise) zocht nog naar een Vlaamse naam, en vond er toevallig één op de spelerslijst van de Engelse eersteklasser Aston Villa: Youri Tielemans. Zo simpel kan het zijn.

Er werken trouwens nog meer landgenoten mee aan 'Northern lights'. Anthony Schatteman regisseerde 2 van de 6 afleveringen, en de muziek is van Ruben De Gheselle. 

Voor Heylen is deze reeks een mijlpaal. Ze speelde al mee in verschillende tv-series als 'Loslopend wild', 'Twee zomers' en 'Grond'. Ze dook ook op in langspeelfilms als 'Dealer', 'H4Z4RD' en 'Rebel'. Maar dit is haar eerste grote, dragende rol.

"Eindelijk, maar toch op tijd", zegt ze zelf. "Ik werd wel wat ongeduldig, maar besef nu dat ik er gewoon nog niet klaar voor was. Nu wel, en ik ben er trots op."

Heylen weet wat het betekent om in de kou te blijven staan. Ze kwam van vele castings met lege handen terug, haar jeugd is niet volgens het boekje verlopen, en haar acteercarrière al zeker niet. Maar ze leeft volgens de filosofie van Johan Cruijff: ze kan van elk nadeel een voordeel maken.

Jennifer Heylen is een laatbloeier. Haar carrière als actrice begon bij toeval; een vriend vroeg haar om mee te spelen in zijn afstudeerproject. Ze kreeg de smaak te pakken en besefte: dit wil ik nog meer doen. Maar toen had ze wel al kostbare tijd verloren. 

"Ik leg mezelf altijd een deadline op: ik moet die en die rol proberen te spelen voor ik 35 ben, anders is het misschien te laat."

Deze week lekte uit dat ze op Wikipedia zélf "in een zatte bui" haar leeftijd had aangepast. Van haar geboortejaar 1991 maakte ze 1996, omdat ze jonger wilde zijn. Leeftijd was een tijdlang echt wel een issue.

Intussen heeft ze zich bij de feiten neergelegd en staat alles weer correct genoteerd. Ze gaat er nu van uit dat ook voor oudere vrouwen mooie rollen zijn weggelegd. En mocht dat niet zo zijn, dan schrijft ze die toch gewoon zelf? "Ja, ik heb al wat op papier gezet en de reacties zijn zeer positief, maar meer kan ik daar nog niet over vertellen."

Een ander nadeel van die late roeping is het gebrek aan een klassieke toneelopleiding. Ze kan niet terugvallen op technieken die je aanleert als je toneel studeert. "Ik heb mezelf veel basics moeten aanleren, zoals het licht vangen, in plaats van weg te kijken van de camera."

Sommige dingen pikte ze op op de set, andere haalde ze van internet. En het gebrek aan techniek compenseert ze met haar naturel: "Ik ga zo op in mijn personage dat ik echt voel wat zij voelt". 

En wenen op commando? Gaat haar dat als ongetrainde actrice en notoire lachebek goed af? In 'Northern lights', waar haar personage moet afrekenen met rouw en verlies, lukt het alvast prima. Daar heeft selfmade Jennifer zo haar truckjes voor. 

Het valt op met hoeveel liefde ze over het vak spreekt. Ze glundert als het over acteren gaat: "Dit is echt mijn roeping, ik ben hier zo dankbaar voor en hoop dat ik het mijn hele leven mag blijven doen".

Wie al eens een ruimte gedeeld heeft met Jennifer Heylen weet het: je kunt er niet naast kijken. Dat beseft ze zelf ook wel. "Ik heb zo'n intense aanwezigheid op een tv-scherm dat mensen denken dat ik er altijd ben. Vorig jaar nam ik 6 keer deel aan 'De slimste mens' en iedereen zei tegen mij: jij bent overal. Maar dat is perceptie: 6 dagen van de 365, dat valt nog best mee, toch?"

Perceptie of niet. Heylen is een kamervullende persoonlijkheid. De vraag is: zit die uitbundige persoonlijkheid haar acteercarrière niet in de weg? Laat Jennifer Heylen geen kansen liggen, omdat ze te herkenbaar is als Jennifer Heylen?

Dat heeft ze zichzelf ook al eens afgevraagd. Meer zelfs: ze nam de proef al op de som. Sindsdien weet ze wat haar te doen staat. 

Als het al een nadeel is, die tv-uitstapjes, dan zal het haar worst wezen. Ze gaat uit van de kracht van het merk Jennifer Heylen en doet voortaan alleen nog waar ze zin in heeft. En van goesting gesproken. Ze wil nog zoveel.

"Dat is ook zo als ik voor een buffet sta. Ik kan niet kiezen. Ik wil alles. Ik wil horror doen, of een soap, zelfs een rom-com. En female rage, dat wil ik ook zeker nog doen. Ik ga niet genoeg tijd hebben in mijn leven."

Toen Heylen opgroeide zag je amper gekleurde mensen in de media. "Ik was anders dan mijn vriendinnen", vertelde ze daarover in de podcast 'Uniek' , terug te vinden op VRT MAX.

"Mijn vriendin Sofie met haar blond haar en mooie ogen, die was mooi. Ik was wel bevriend met mooie meisjes, maar was het zelf niet. En als ze nu zeggen dat ik mooi ben dan voel ik eerst nog altijd hetzelfde als toen ik 14 was: dat kan niet want ik ben zwarte Jenny."

Gelukkig zijn de tijden veranderd. Heylen prijst zichzelf gelukkig dat er meer gekleurde mensen opduiken in de media, kwestie van de maatschappij beter te weerspiegelen. En al gebeurt het soms om de verkeerde redenen, door die toegenomen diversiteit zijn er meer opportuniteiten dan pakweg 10 jaar geleden. 

Eindelijk. De timing zit goed voor Jennifer Heylen. Dat bleek ook in Dublin. Voor de casting van 'Northern lights' waren er nog andere gekleurde actrices, maar ook witte. Heylen vroeg aan de producer of de kleur er toe deed en het antwoord was negatief. Daar hadden ze zelfs nooit bij stilgestaan. De rol ging naar de meest geschikte actrice, punt aan de lijn.

Zoals Da'vine Joy Randolph enkele dagen geleden zei, toen ze (pas) als elfde zwarte actrice ooit een Oscar won (voor haar bijrol in 'Winter break'): "Ik heb zo lang gedacht dat ik anders moest zijn. Nu besef ik dat ik gewoon mezelf moet blijven".

Je hoeft het Jennifer niet meer te vertellen. Dat ze vooral keihard zichzelf blijft. Dat ze nooit meer onder de radar duikt. En dat deze rol een springplank mag zijn naar een carrière die nog heel haar leven duurt.