Een verkiezingstrijd vol spanning aan Franstalige zijde, met de machtsstrijd tussen Sophie Wilmès en Georges-Louis Bouchez bij de MR, en tussen de huidige voorzitter en zijn voorganger bij de kleine partij Défi. En Vooruit en Vlaams Belang die elkaars "beste vijanden" lijken te worden.
1. "Heilige Sophie" leidt de Europese lijst van de MR
De kogel is door de kerk, bij de MR trekt Sophie Wilmès de Europese lijst. In Franstalig België -waar de politiek op dit moment boeiender lijkt dan aan Vlaamse zijde -wordt Wilmès ook “la ‘Sainte-Sophie”, genoemd, de "Heilige Sophie", of nog "de moeder van de Natie".
Gezwollen taalgebruik om haar populariteit aan te geven, terwijl Wilmès de laatste maanden niet eens op de voorgrond is getreden. Ze heeft ontslag genomen als minister van Buitenlandse Zaken om haar man, die intussen overleden is, te verzorgen. Maar zelfs zonder op het voorplan te komen is Wilmès zowel in Wallonië als in Brussel de meest populaire politicus in de peilingen. Dat terwijl ze in Vlaanderen nog altijd het beeld meesleurt van de manke communicatie in de coronaperiode, met de veel te uitgebreide PowerPoint.
Wilmès trok tot voor kort de Brusselse lijst voor de Kamer, daar wordt ze nu vervangen door de minister van Onderwijs Valéry Glatigny. Dat is een verzwakking van die lijst, dat is duidelijk. Maar Wilmès heeft de macht gegrepen bij de MR, en zet haar voorzitter voor het blok. "Ik trek de Europese lijst of geen enkele lijst", zo klonk het.
Dat terwijl Georges-Louis Bouchez één ding wil: opnieuw aan de macht komen op alle mogelijke niveaus. En daar zijn twee lijsten belangrijk voor: de lijst voor het Brusselse Gewest waar de MR al jaren in de oppositie zit én de Brusselse lijst voor de Kamer, want in Brussel is er één zetel extra te verdienen, en met de hyperpopulaire Wilmès als lijsttrekker in Brussel leek het die extra zetel een haalbare kaart.
Wilmès trekt nu een streep door de rekening van haar partijvoorzitter. Bouchez zegt al langer dat geen enkele regering in België gevormd wordt op basis van de uitslag van de Europese verkiezingen. De partij heeft dus weinig aan een hyperpopulaire lijsttrekker in Europa, maar Wilmès des te meer. Op de persconferentie zaterdag zei ze dat het lijsttrekkerschap voor de Europese lijst "geenszins een vertrek betekent". Met deze zin impliceert ze dat ze, met haar score in Europa in de hand, van plan is om een belangrijke rol te blijven spelen op Belgisch niveau.
De strijd om Europa wordt in Franstalig België een poging om zich te laten verkiezen met een overweldigende meerderheid. En dat kan door de kiescolleges bij de Europese verkiezingen. Franstalige politici kunnen daarin stemmen halen in Brussel én in Wallonië. Dat kan een enorme persoonlijke score opleveren, wat Wilmès in een comfortabele positie zou plaatsen om een ministerportefeuille op te eisen of zelfs opnieuw de sleutels van de 16.
En dat is trouwens ook de redenering van de Europese lijsttrekker van de PS, Elio Di Rupo. In Franstalig België krijg je dus, via Europa, een duel tussen twee oud-premiers, niet tussen Charles Michel en Elio Di Rupo, maar tussen Wilmès en Di Rupo. Om opnieuw premier te kunnen worden.
2. De Judaskus van de oud-voorzitter van Défi, Olivier Maingain
Intussen is er ook hommeles bij de kleinste Franstalige partij, Défi. Olivier Maingain, die 24 jaar lang de voorzitter van Défi was, beschuldigt de kabinetschef van zijn opvolger, de huidige voorzitter François De Smet, van fraude.
En Maingain gebruikt harde woorden: “Ik vraag dat dit twijfelachtige personage wordt verwijderd uit de partij. (...) Als ik voorzitter zou zijn, dan had ik me misschien omringd met meer betrouwbare personen. De huidige voorzitter, François De Smet, laat zich besmetten door iemand die geen propere handen heeft."
Dit zijn harde woorden onder partijgenoten, en vooral, het zijn erg ondermijnende woorden voor de partij van zijn vorige voorzitter, een man met nog altijd een groot prestige in de partij.
Het was Steve Stevaert die zei dat er geen klanten komen in een café waar ruzie wordt gemaakt. De ruzie bij Défi zou wel eens een onverwacht godsgeschenk kunnen worden voor de MR van Georges-Louis Bouchez. Want de twee partijen hebben jarenlang in een kartel gefunctioneerd, en bij sommige thema’s liggen de standpunten van Défi dicht bij die van de liberale partij. De kiezers die het geruzie bij Défi achter zich willen laten, zouden wel eens voor de MR kunnen kiezen.
3. Vooruit en Vlaams Belang elkaars "beste vijanden"?
En dan nog ruzie, maar dan tussen Vlaamse partijen. De campagne van Vooruit richt zich nu op de PVDA, omdat die partij, volgens Vooruit, de oorlog tegen Oekraïne nog altijd niet veroordeelt. En dus met de redenering "Voor koopkracht=tegen Poetin; voor Poetin=tegen koopkracht” hekelt Vooruit nu de positie van de PVDA.
En verder heeft Vooruit het ook aan de stok met Vlaams Belang. Tom Van Grieken dient een klacht in voor laster en eerroof tegen Vooruitvoorzitter Melissa Depraetere. Zij had hem in een interview in de krant De Tijd een racist genoemd, een woord dat ze nooit in de mond wil nemen bij de eigen partijgenoten Tom Meeuws en Conner Rousseau. Depraetere zei dat Van Grieken “niets anders doet dan haatzaaien, mensen tegen elkaar opzetten en migranten overal de schuld van geven.”
Dat is een uitspraak te ver voor Vlaams Belang. “Geen probleem dat Vooruit ons politiek aanvalt, maar iemand gratuit beschuldigen van racisme is een brug te ver.” Vooruit reageert op haar beurt: “Iemand die dweept met de fascistische complottheorie over omvolking is een gevaar voor onze vrijheid, veiligheid en welvaart.”
En nu hebben ook Vooruit en Vlaams Belang elkaar als “beste vijanden” gevonden. De PS en de N-VA zijn al langer elkaars "beste vijanden", de ene wil hogere leeflonen én een 32-urige werkweek, tot ergernis van de andere die dan op haar beurt net de leeflonen wil bevriezen, de migratie beperken om te besparen en de federale luchthaven van Zaventem aan de Vlaamse regering wil verkopen. En zo helpen "beste vijanden" elkaars campagne, want dat doen "beste vijanden".
