Kindershakes populair op sociale media, maar geen oplossing voor moeilijke eters: deze tips werken wél

Een poeder dat je moet oplossen in melk, yoghurt of sap en dat alle nodige voedingsstoffen voor "een optimale ontwikkeling, gezondheid en groei" zou bevatten: zogenaamde Kindershakes zijn alomtegenwoordig op social media.

Het klinkt aanlokkelijk, zeker voor ouders met moeilijke eters, maar volgens kinderdiëtiste Rolinde Demeyer is het geen duurzame oplossing. En voor de gezondheid van je kind moet je het ook al niet doen.

"Als je denkt dat je kind tekorten heeft, ga je best langs bij een dokter om na te gaan wat er precies aan de hand is, in plaats van een shake met van alles te geven."

"Bovendien komt het gezondheidseffect van fruit en groenten niet enkel van de vitaminen en de mineralen. Er is genoeg wetenschappelijk onderzoek dat aantoont dat het geheel eten altijd beter is dan enkel de vitaminen en mineralen geïsoleerd."

Ten slotte leert een kind niet beter groenten eten door een shake te drinken die naar chocolade smaakt. "Blijf groenten en fruit aanbieden, dat is heel erg belangrijk voor de smaakontwikkeling", aldus Demeyer.

Hoewel veel ouders het graag anders zouden zien, is een selectieve fase binnen die smaakontwikkeling erg normaal. "Rond de leeftijd van anderhalf à twee jaar begint bij de meeste kinderen een fase waarin eten moeilijk wordt."

"Dat is evolutionair gezien niet onlogisch: op die leeftijd komen kinderen al wat meer los van hun ouders en zoeken ze stilaan hun eigen weg. Evolutionair gezien is het interessant dat er zich net dan een angst voor het nieuwe ontwikkelt: op die manier stopt een kind dat groot wordt in de bossen niet meer elke giftige bes of paddenstoel meteen in zijn mond."

Meteen ook de reden waarom op jonge leeftijd al allerlei smaken aanbieden een goede eerste zet kan zijn. 

"Het is zeker het proberen waard om kinderen al op jonge leeftijd kennis te laten maken met zoveel mogelijk smaken en texturen. Zo kan je vertrekken van een brede basis", aldus Demeyere. Maar, benadrukt ze, ook dit biedt geen garanties. "De selectieve fase is nu eenmaal een ontwikkelingsfase waar elk kind doorgaat. Vanaf een jaar of 6 neemt de neofobie af."

Voor wie zich bij die neofobie niks voor kan stellen, heeft Demeyere een treffende vergelijking. "Beeld je in dat jij een bord met wormen voorgeschoteld krijgt. Dan heb je niks aan uitspraken als 'komaan, dat is gezond, eet het nu gewoon op'. Dat is ook de reden waarom forceren niet helpt: dwang veroorzaakt een negatieve connotatie met eten, die op lange termijn niks zal opleveren." 

Wat levert dan wel op? "Het kind zelf de regie geven", antwoordt Demeyere. "Een praktische tip om dat te doen is het 'nee-danku-kommetje'. In dat kommetje mag je kind de dingen leggen die het niet op zijn bord wil hebben."

"Stel: je kind lust echt geen spruitjes. Dan kan het helpen om die spruitjes in het 'nee-danku-kommetje' te leggen. Op die manier lukt het vaak beter om de rest van wat er op het bord ligt, wel te eten."

"Opnieuw: denk aan de wormen. Jij zou ook met meer smaak eten als ze niet meer op je bord lagen." Dingen apart aanbieden, heeft trouwens wel vaker een positief effect. "Sommige kinderen lusten geen moussaka, maar eten wel van een bordje met aardappelen, aubergine, bechamelsaus en gehakt apart."

Een derde tip van Demeyere: laat je kind mee-eten van jouw bord. "Bij sommige kinderen zien we dat ze de zaak meer vertrouwen als ze merken dat hun ouders mee-eten." Vertrouwen is trouwens sowieso een sleutelwoord volgens Demeyere.

Daarom is groenten verbergen geen goed idee. "Zeker niet wanneer je groenten gaat stoppen in recepten waar normaal gezien geen groenten in zitten, zoals in brownies. Als je kind een stuk courgette in zijn brownie vindt, bestaat de kans dat je het vertrouwen van je kind kwijtraakt."

"Als je de brownies samen met je kind maakt, ligt het anders: dan weet je kind dat er groenten in zitten. Belangrijk is dat je kind zich niet gefopt voelt."

Nog een don't is het beloningsdessertje. "Enerzijds geef je de boodschap dat groenten vies zijn en het eten ervan dus beloond moet worden. Anderzijds maak je een positieve emotionele koppeling met een voedingsmiddel waarvan je net wil dat je kind er niet te veel naar gaat verlangen."

Ten slotte raadt Demeyere ook aan om de verwachtingen te temperen. "Zoom uit en kijk wat je kind op een hele dag of week allemaal eet. Blijf groenten en fruit aanbieden, maar panikeer niet meteen als je bot vangt."

"Pas als je kind niet meer groeit of minder dan 20 voedingsmiddelen lust, moeten er echt alarmbellen afgaan. Voor de rest is de beste mantra vooral: het is een fase."