Oekraïense ereconsul uit Borgloon zamelt nog altijd goederen in voor maandelijks transport naar Oekraïne: "Zoveel jonge mannen gedood of zonder armen en benen"

Kris Beckers uit Borgloon startte meteen na het begin van de oorlog in Oekraïne met hulptransporten. "De eerste maanden brachten we vooral kleding en voeding", vertelt de ereconsul, "Maar het transport is erg duur. Daarom hebben we er na een tijd voor gekozen om vooral medische goederen te transporteren, zoals hulpgoederen voor ziekenhuizen en voor de verpleging van gewonden."

"Ziekenhuis Sint-Trudo uit Sint-Truiden heeft zo al verschillende keren materiaal naar Oekraïne gestuurd", gaat Beckers verder: "medicatie, matrassen, voetpompen, revalidatie- en anesthesietoestellen, verpleegkleding en ook nierdialyse-apparaten. Momenteel worden oude bedden in het Sint-Trudo Ziekenhuis vervangen en daarom wordt bekeken of de afgedankte bedden naar Oekraïne kunnen."

"Momenteel gaat er nog iedere maand een transport naar Kiev in Oekraïne, maar het wordt altijd maar moeilijker om een bestelwagen met goederen vol te krijgen", zegt Beckers nog. "Mensen worden steeds apathischer. Nochtans hebben de Oekraïners nog altijd onze steun nodig."

"Oekraïne wordt momenteel ook in de steek gelaten door het Westen", vindt Beckers. "Er is te weinig financiële en militaire steun. Ze willen vechten, voor hun vrijheid en voor de Europese waarden, maar kunnen niet als ze geen wapens hebben. Kijk bijvoorbeeld naar Avdiivka. Hoeveel moedige mannen zijn daar omgekomen die wilden vechten, maar te weinig materiaal hadden om zich te verdedigen."

"De media spelen ook een rol in die toenemende empathie", gaat Beckers verder. "We zien maar een beperkte berichtgeving. Ikzelf zie dagelijks berichten van miserie en foto's van het front op de sociale media van mijn vrienden. De spirit om te vechten is er nog altijd, maar voor de mensen begint het ook allemaal lang te duren. Ze zien het liever nu eindigen dan morgen."

"Ik heb tijdens de 10 jaar dat ik in Oekraïne kom, veel vrienden gemaakt", vertelt Kris. "Onder hen zijn er al verschillende omgekomen. Dat komt binnen. Het is altijd een schok als ik dat hoor of zie. Het waren goede en verdienstelijke mensen die veel hadden kunnen betekenen voor het land. Zo is onlangs een Oekraïense piloot omgekomen die ik ontmoette op de Sanicole Airshow in Hechtel-Eksel."

"De economie raakt ook ontwricht", gaat Beckers verder. "Ik heb een Belgische vriend die een bedrijf in Oekraïne heeft. Hij heeft een goede Oekraïense manager. Die man is nu opgeroepen voor het leger. Als hij vertrekt, ligt het bedrijf plat. Het is een ramp dat zoveel waardevolle mensen gemobiliseerd worden en vervolgens sneuvelen."

"Je ziet vreselijke dingen in Oekraïne. Zo is er een centrum met slachtoffers van de oorlog, waar het vol ligt met jonge mannen zonder armen of zonder benen. Wij horen hier niets over die toestanden, maar die mensen zitten iedere dag in de miserie. Hoeveel Oekraïners er in de toekomst in een rolstoel zullen moeten verder leven, dat is gewoon niet te vatten. Na de oorlog moeten ze Kiev 100 procent rolstoelvriendelijk maken. Zo erg is de toestand."

"Ik ben een deel van mijn hart in Oekraïne verloren", zegt Beckers nog. "Ik kan het land niet loslaten. Het is een mooi land met prachtige steden en Oekraïners zijn vriendelijke, gastvrije, respectvolle en moedige mensen. We mogen hen niet in de steek laten."

"Er is hen veel beloofd zoals geld, revalidatiecentra en wapens. Er is ook gezegd dat het Westen hen zou steunen zolang het nodig was. Ik hoop dat wij die beloftes ook nakomen. De Oekraïners vragen zich af waarom zovelen van hun familieleden en vrienden al gesneuveld zijn en waarom ze zo hard gevochten hebben, om hun land te verdedigen en voor het Westen, als dat Westen het nu laat afweten. Dat vragen ze mij als ik met hen praat. En ik weet eerlijk gezegd niet wat ik dan moet antwoorden", besluit Beckers.