"Een van de grootste Vlaamse schrijvers ooit": collega's eren Walter van den Broeck

Collega-schrijver Dimitri Verhulst roemt Van den Broeck, de auteur van onder meer "Groenten uit Balen" en "Brief aan Boudewijn" die gisteren overleden is, als een Vlaamse schrijver die vooral heel eenvoudig durfde te schrijven. "Hij wist dat de taal van de straat, die de mensen bij de bakker spreken, een pracht van een instrument is om mooie literatuur mee te maken. Hij heeft ons bevrijd van de - als die er al was - angst om gewoon te schrijven zoals we spreken."

Van den Broeck zocht zijn inspiratie niet ver, zijn verhalen speelden zich vaak af in zijn geboortedorp Olen. "Dat is het mooie aan hem: hij zocht het universele in het kleine", legt Verhulst uit in "De ochtend" op Radio 1. "We kunnen dat vergelijken met de Beatles die ook genoeg hadden aan Liverpool voor volledige albums. (...) Maar we mogen hem wel niet te zeer afschilderen als een volksschrijver, want af en toe deed hij ook wel moderne dingen die hij niet verkocht kreeg." 

Van den Broeck schreef niet alleen romans, hij was ook een van de meest gespeelde toneelauteurs in Vlaanderen. Voor zowel zijn proza als zijn theaterstukken kreeg hij de Staatsprijs. Dat "Groenten uit Balen" (toneelstuk uit 1972) uiteindelijk ook verfilmd is, heeft hem volgens Verhulst "ontzettend deugd gedaan". "Hij was toen in de vergeetput aan het geraken, maar hij is de man van twee Staatsprijzen, hij heeft op de top gestaan van de literaire berg, maar ergens in de jaren 90 is hij helemaal verdwenen. Ik weet dat hij met die verfilming heel blij was."

Stadsgenoot en voormalig Groen-politicus Jos Geysels zegt dat Van den Broeck in zijn werk vooral oog had voor de kleine man. Geysels was al van in zijn jeugd bevriend met de auteur. "Hij was een schrijver met de voeten in de aarde. Hij maakte wat er gefluisterd en gezegd werd in de samenleving zichtbaar door zijn literatuur. Hij was niet belerend, moraliserend, hij was een geduldig waarnemer die die stem op een literaire wijze vormgaf." 

Michaël De Cock, artistiek directeur van de KVS, auteur en regisseur, denkt vandaag terug aan zijn samenwerking met Walter van den Broeck. Hij schreef op vraag van De Cock in 2012 het stuk "Biechten", over kindermisbruik in de Kerk. Dat werd later het boek "Het alfabet van de stilte". 

Auteur en regiogenoot Toon Horsten noemt hem op Facebook "een stambewaarder, die met evenveel stijl als humor zijn familiekroniek tot een consistent literair oeuvre verbouwde". Van den Broeck bracht zijn jeugd door in de cité voor werknemers van het toenmalige Union Minière. "Zijn boeken waren een openbaring voor deze in de Kempen opgroeiende tiener. Dat zoiets kon, ook als je gewoon uit de cité van Olen kwam! "'Wettewa', zei Wettewa."

"Later leerde ik hem persoonlijk kennen, en dat viel bepaald niet tegen. Jarenlang voorzagen we met regelmaat de gang van het leven en de wereld van commentaar. Meestal in het kader van het Turnhouts Epibreer Genootschap, kortweg T.E.G., dat hij eens per maand met vaste hand tot samenscholing opriep."

"Steeds was hij warm, geestig, nuchter en betrokken, terwijl zijn hart nog altijd even standvastig links klopte als zestig of zeventig jaar geleden. Eens van de cité, altijd van de cité." 

Vlaams minister-president en minister van Cultuur Jan Jambon (N-VA) betuigt op X zijn medeleven aan de familie en vrienden van schrijver Walter van den Broeck. 

Journalist Patrick Van Gompel genoot van onverwachte ontmoetingen met zijn stadsgenoot uit Turnhout. "Wat een auteur ook. Wat een humor." 

Yasmien Naciri, ondernemer en schrijver, herinnert zich de schrijver vooral als een "warme, intelligente en grappige Kempenaar". 

Journalist Joël De Ceulaer noemt Van den Broeck "een van de grootste Vlaamse schrijvers ooit". 

Sinds vanmiddag liggen er rouwregisters voor Walter van den Broeck in Olen, zijn geboorteplaats, en ook in Turnhout, waar hij woonde. Zowel in het stadskantoor als in de bibliotheek van Turnhout kan iedereen die dat wil zijn medeleven komen betuigen.