Average Rob belooft in "Snapt ge mij nu?" nieuwe uitdaging aan te gaan:  "Volgend jaar doe ik de Marathon des Sables"

Matthieu Bonne houdt van extreme sporten. Hij is onder andere wereldrecordhouder non-stop zwemmen in zee (131 km), wereldrecordhouder fietsen (7 dagen lang 20 uur per dag aan 30 kilometer per uur) en hij heeft acht Iron Mans in acht dagen op acht eilanden gedaan. Hij beklom de Mont Blanc, de Matterhorn en de Eiger. Hij zwom het kanaal over en zwom als eerste non-stop de Belgische kustlijn van 67 kilometer af en hij liep 237 kilometer in de Marathon Des Sables in Marokko.

"Ik sport graag. Als kind had ik al veel te veel energie, en ik hou ervan om alleen in de natuur te zijn. En het is de max om wereldrecords te halen en dingen te doen die nog nooit iemand anders heeft gedaan. Elke keer als ik een uitdaging aanga, is dat een houtblok op het vuur en wil ik nog meer en meer. Het is ook ergens een verslaving."

"Het is allemaal begonnen toen ik zes jaar geleden zonder voorbereiding een vulkaan beklom. Ik vond dat afzien, de emoties en de uitzichten zo leuk. Het gevoel dat ik toen had is nog moeilijk te evenaren. Nu moet ik altijd meer en meer doen en ligt de lat steeds hoger om dat gevoel nog eens mee te maken, dus ergens is het wel een vloek. Maar ik ga wel altijd iets nieuws verzinnen en een volgend doel in gedachten hebben."

Dat extreem sporten zorgt soms voor hallucinaties. Toen Matthieu 30 uur aan het zwemmen was, dacht hij dat hij slangen zag. Zijn broer in de begeleidende boot kon hem geruststellen zodat hij kon doorzwemmen. En tijdens het lange fietsen zag hij zombies die hem met hun armen probeerden te grijpen. "Maar je moet gewoon doordoen, die hallucinaties horen er nu eenmaal bij."

"Mijn leven draait rond sport, ik ben er van 's morgens tot 's avonds mee bezig. Maar dat is geen opgave, ik geniet ervan. Mijn trainingen probeer ik altijd zo oncomfortabel mogelijk te maken, dat helpt mij bij de prestatie zelf. Als ik een moeilijk moment heb, stel ik mezelf de vraag: ga je er blij mee zijn als je nu stopt? Het antwoord is altijd nee."

Matthieu is al heel lang blessurevrij. "Ik moet al heel lang lopen voor ik zure benen krijg. Mijn hartslag blijft altijd laag, voor mij is het als wandelen. Ik ga nooit zeggen dat ultrasporten gezond is en ik ga mensen er niet toe aanzetten. Maar ik vind wel dat mensen soms eens zot mogen doen en uit hun comfortzone gaan."

"Ik ga altijd aan ultrasport blijven doen. Ook als er fysiek iets zou misgaan, ga ik altijd een manier vinden, dat is mijn mindset. Eigenlijk moet het voor mij nog beginnen, de piek van een ultrasporter is ergens tussen je 32 en je 35 jaar. Het komende jaar wil ik een wereldrecord hardlopen halen, maar ik ga ook nog zwemmen en aan triatlon doen."

Average Rob is Youtuber, Iron Man én overlever van De Expeditie: Groenland. "De eerste dagen was dat afzien, maar dan wordt dat afzien het nieuwe normaal. En als je dan een zonnestraal op je gezicht voelt dan voel je je de gelukkigste man ter wereld. Het was behoorlijk extreem, maar voor mij mocht het nog wat meer zijn."

Rob is grote fan van Matthieu. "Ik volg hem al een tijdje en vind het echt gestoord wat hij doet, op een positieve manier dan. Acht Iron Mans, dat kan je niet met enkel trainen, daar moet je genetisch voor gemaakt zijn. Ik heb na één Iron Man nog maanden last gehad van pijn in mijn voet."

"Een Iron Man is 3800 meter zwemmen, 180 kilometer fietsen en 42 kilometer lopen. Mijn broer Arno en ik hebben ons daar acht maanden op voorbereid. Ik zag mezelf altijd als een sprinter en dacht dat ik geen lange afstanden kon lopen. Maar op een bepaald moment wou ik het gewoon eens proberen. Ik heb dan goeie coaches gevonden en ik maakte er een YouTube-reeks over, dat was nog een extra motivatie."

"Ik denk dat mensen op zoek zijn naar het gevoel van euforie als je over de streep komt. Toen ik die hele Iron Man had gedaan, kreeg ik een gevoel dat ik nog nooit had gevoeld. De dag erna al dacht ik: "Fuck, ik wil dat nog eens meemaken". Ik ben verliefd geworden op die ervaring, maar ik denk dat je dat gevoel van "de eerste keer" nooit nóg eens kan meemaken."

"Van ultrasport wordt vaak gezegd dat het ongezond is en dan denkt iedereen meteen aan fysieke gezondheid. Maar ik denk dat ultrasport je mentaal kan redden. Ik ken veel mensen die zijn beginnen lopen omdat ze wilden vluchten van de issues die er in hun leven waren. Als je sport, komen er stoffen vrij die je blij maken. Als ik zelf in een dipje zit en ik ga tóch trainen, dan kom ik thuis als een totaal ander mens."

"Voor de Iron Man ben ik met kleine stappen begonnen, niet meteen 10 of 15 kilometer lopen, maar langzaam opbouwen. In het begin was dat 5 kilometer aan een supertraag tempo. Bij die training ga je nooit in het rood en dat is erg rustgevend. Het enige wat zwaar is, is de tijd die je er moet insteken, de planning."

"Bij de wedstrijd zelf kwam ik mezelf wel een paar keer tegen. Zwemmen kan ik goed, maar fietsen is voor mij het moeilijkst, daar haalde iedereen me in. Na 130 kilometer kreeg ik echt een dip. Maar je weet: "No way back", je moét vooruit. Vaak is je hoofd zwakker dan je lichaam. Als je dan de switch in je hoofd maakt, kan je je lichaam verder pushen."

"Ik heb veel hardop tegen mezelf gebabbeld, zeker tijdens het laatste stuk, het lopen. Het is dan "ik die praat tegen ik die denk". Ik weet nog dat ik echt op was toen ik van het fietsen kwam en ik dacht dat ik pijn ging hebben en ging afzien tijdens het lopen. Toen ik de pijn voelde opkomen, praatte ik tegen mijn pijn en zei "Nee, danku, ik moet het niet hebben de pijn. Merci voor het aanbod, maar ik ga het gewoon vriendelijk weigeren." En dat ging weg hè, die pijn!"

"Het komende jaar word ik papa en er zijn een paar uitdagingen die ik in het verleden heb gedaan en nooit meer zal doen, bijvoorbeeld backflip op een jetski of skeleton. Skeleton is echt het engste wat ik in mijn leven heb gedaan, het is zoals bobslee maar dan op je buik en met je hoofd vooruit. Ik had ook aan mijn vriendin beloofd dat ik zou stoppen als iets écht te gevaarlijk wordt. Maar ik wil echt graag eens een zotte challenge hebben en ik hoop dat Matthieu me die kan geven."

Sportpsycholoog Raf Lambrecht bevestigt dat alsmaar meer mensen extreem sporten. "Dat blijkt uit een Amerikaanse studie van 2020: op 25 jaar is het ultrasporten verzeventienvoudigd, dus 17 keer zo groot geworden."

"Ultrasporten is op twee niveaus verslavend. Net zoals bij alcohol heb je de fysieke en de mentale verslaving. Maar je moet ook op die twee niveaus even sterk staan: de puzzel moet echt kloppen. Bij Matthieu is dat echt uitzonderlijk en ik denk dat veel mensen onderschatten wat hij doet. Zwemmen in ijskoud water bijvoorbeeld en je lichaamstemperatuur op peil houden, dat is ontzettend moeilijk. Niet iedere mens kan dit, niet elke persoon heeft hiervoor de juiste bouwvezels."

"We weten uit onderzoek dat ons lichaam globaal genomen twee groepen spiervezels heeft: de langzame en de snelle. Ook bij dieren is dat zo: een jachtluipaard bijvoorbeeld dat enorme snelheden haalt, heeft veel snelle spiervezels waardoor het heel snel heel veel energie kan produceren. Maar duursporters en ultrasporters hebben vaak veel langzame spiervezels. Bij een bodyscan wordt dat duidelijk. Als je níét zoveel langzame spiervezels hebt, is het véél moeilijker om ultrasporter te worden."

"We weten dat ultrasport risico's inhoudt, maar we kennen nog niet de gevolgen op lange termijn. Het zou interessant zijn om Matthieu over 30 jaar nog eens te onderzoeken om te zien wat dat met zijn lichaam heeft gedaan. Maar ik volg Rob volledig in het mentale element: je ziet vaak dat mensen vast komen te zitten en beweging is heel verruimend voor de geest, ook door de connectie met jezelf en met de natuur."

"Zelfspraak (tegen jezelf praten) en visualisaties werken heel goed in de sport, bvb je inbeelden dat je straks over de meet gaat lopen en het gevoel dat dat je zal geven. Sommige atleten beelden zichzelf in dat iemand hen aan een koord dichter bij de finish trekt of dat iemand hen in de rug duwt. Hoe harder je jezelf daarin traint, hoe meer je dat ook echt gaat voelen."

"Rob en Matthieu zijn heel goeie inspiratiebronnen voor heel veel jonge mensen. De boodschap moet zijn: doe eens zot, maar wel verantwoord zot. Durf je grens maar te verleggen maar denk niet dat je Matthieu Bonne moet worden."

Op het einde van het gesprek heeft Matthieu Bonne een nieuwe uitdaging voor Average Rob: de Marathon Des Sables lopen. 254 kilometer door de woestijn van Zuid-Marokko mét je hele uitrusting op je rug. Rob heeft plechtig beloofd aan Matthieu dat hij dat volgend jaar zal doen.