50 jaar geleden kwamen 23 leerlingen om bij brand in internaat in Heusden-Zolder: "Psychologische ondersteuning was er niet"

Op woensdag 23 januari 1974 rond half elf 's avonds brak er brand uit in een slaapzaal van het internaat van het Heilig-Hartcollege in Heusden-Zolder. "De brandweerkazerne lag destijds midden in het dorp Heusden. Bij een brand in Heusden loeide de sirene drie keer. Ik herinner me dat ik in bed lag en die sirene hoorde en me afvroeg waar er brand was uitgebroken", vertelt Dirk Reynders. "De ochtend erna hoorde ik in het radionieuws dat er 23 jongens omgekomen waren in een brand in het internaat. Dat voelde als een slag in mijn gezicht."

Reynders, 14 jaar in 1974, liep destijds school in het Heilig-Hartcollege. "Toen ik dat hoorde, wist ik niet wat te doen. Ik ben, zoals alle andere dagen, op mijn fiets gesprongen en naar school gegaan. Daar aangekomen stonden veel externe leerlingen wat rond te draaien aan de poort. Niemand wist wat er nu moest gebeuren. De hulpdiensten waren nog aanwezig. Tot een pater op een gegeven moment kwam zeggen dat we naar huis moesten gaan." De school bleef meer dan een week gesloten.

"De oorzaak van de brand zou een stiekem gerookte sigaret zijn geweest, waarvan men de geur probeerde maskeren met deodorant", weet Reynders. "Maar daar is heel weinig over verteld geweest. Feit is dat het vuur razendsnel om zich heen heeft gegrepen. De leerlingen hebben geen kans gekregen om te ontsnappen." Vier klasgenoten van Reynders kwamen in de brand om. In totaal lieten 23 leerlingen van het jongensinternaat het leven.

Van ondersteuning bij rouwverwerking was er destijds geen sprake. "Er was niets, kortweg niets. Geen enkele hulp, geen ondersteuning, niet voor leerlingen en niet voor leerkrachten. Dat bestond toen nog niet", vertelt Reynders. "Later die dag hoorde ik dat vier van mijn klasgenoten het niet overleefd hadden. Ik ben toen samen met wat klasgenoten terug naar de school gefietst. Media uit binnen-en buitenland waren inmiddels aanwezig, evenals koningin Fabiola."

"Een aantal dagen later was er dan de begrafenis van de 23 jongens. Maar wij werden daar niet eens van op de hoogte gebracht en wisten niet of we daar heen mochten gaan of niet. Toen de school een dikke week later weer openging, was er in het begin van de eerste les een kort gebed en werd er gezegd dat we onze vier klasgenoten nooit mochten vergeten. En daarmee was de kous af. Er werd zo weinig mogelijk over gepraat. Het leven ging gewoon door. Gelukkig wordt er tegenwoordig wel bij stilgestaan. Zo was er onlangs nog een eucharistieviering om de overleden leerlingen te herdenken."