Kenneth uit Gent eet al ruim halve eeuw élke dag op restaurant: "Ik heb nog nooit zelf gekookt"

Kenneth Boumann (79) gaat al sinds zijn studententijd uit eten. "Toen koos ik voor goedkopere plekken, zoals studentenrestaurant De Brug. Ik kon er later ook terecht, want ik heb als docent taalkunde gewerkt aan de UGent."

"Daarna werkte ik dertig jaar als vertaler bij de Europese instellingen. Ik kon er in het bedrijfsrestaurant blijven eten, of in de buurt. Sinds mijn pensioen heb ik andere adresjes", lacht Boumann.

Hij heeft zich piekfijn uitgedost voor een lunch in restaurant Jan Van Den Bon. Het is één van de plekken waar hij geregeld komt eten. Elke middag gaat hij ergens in Gent uit eten. "Al ruim een halve eeuw ga ik dagelijks op restaurant. Tijdens de coronacrisis was er een chef die speciaal voor me kookte."

"Ik ben sinds mijn pensioen nog heel actief. Ik verdiep me in de koloniale geschiedenis van Nederland. Ik ben zelf geboren in Curaçao en opgegroeid in Suriname. Mijn voorouders waren Nederlandse kolonialen. Daar ben ik erg trots op. Ik heb een enorme collectie boeken en documenten waar ik elke dag mee bezig ben. Het is zo veel werk dat ik geen tijd heb om boodschappen te doen of me te verdiepen in de kookkunst. Ik ga liever uit eten." 

Boumann heeft, ondanks zijn leeftijd, nog een Spartaans werkregime. "Ik sta om drie uur 's nachts op, ik eet twee sneetjes peperkoek als ontbijt en ga dan aan het werk." Boumann leest, schrijft brieven en houdt de antiquariaten goed in de gaten. "Er passeren unieke stukken die ik dan op de kop kan tikken. Ze kunnen boeiend zijn voor verder onderzoek. Ik werk vaak samen met onderzoeksinstellingen en universiteiten. Ze gebruiken mijn collectie als bron." 

Rond 11 uur maakt Boumann plannen voor de lunch. "Ik bel dan een restaurant op om te zeggen dat ik die middag langskom." De chefs kennen intussen zijn wensen en stellen zelf een menu samen. "Ik hoef op voorhand niet te weten wat ik krijg. Het is altijd een beetje een verrassing." In het restaurant Jan Van Den Bon heeft hij een vast tafeltje aan het raam. "Het is hier heerlijk zitten, met uitzicht op de tuin. Als het mooi weer is, neem ik het aperitief buiten." 

"Ik ben nog niet failliet", lacht Boumann. "Ik heb geen kinderen en moet dus voor niemand sparen. Het is belangrijk om van het leven te genieten. De restaurantbezoeken kosten wel wat geld, maar ik heb voor de rest niet zoveel kosten. Het enige geld dat ik verder nog uitgeef, is aan mijn collectie én aan mijn katten Zwartje en Aagje."

Boumann ging vroeger tafelen met zijn vrouw. "Zij hield helemaal niet van koken. We trokken toen ook vaak naar Brugge om te eten." Sinds haar dood gaat Boumann alleen door met zijn gewoonte. "Ik tafel nu alleen, eenzaam vind ik het niet. Hoe beter het eten, hoe minder nood ik heb aan een gesprek. Het is een rustpunt tijdens de dag." Boumann ziet er nog fit uit. "Na de lunch eet ik voor de rest van de dag niet meer. Ik eet ook enkel vis. Ik voel me nog erg gezond." 

Het personeel in de restaurants kent Boumann intussen goed. "Ik weet dat er op elke verdieping van zijn huis een kat woont", lacht de gastvrouw. Ze komt tussen de gangen door een praatje slaan. Als de service erop zit, komt de chef even langs. Boumann kent iedereen, hij informeert ook zelf naar de gezondheid van de kinderen en kleinkinderen. "Ik laat een fooi van tien euro achter voor het kleindochtertje." Na de lunch gaat Boumann naar huis, om er verder te werken.