Geen enkele takeldienst wil zich aan snelle tussenkomsten op ring rond Antwerpen wagen, sector wil "realistische voorwaarden"

Al sinds de jaren 90 werkt de Vlaamse overheid met zogenoemde F.A.S.T.-contracten bij ongevallen op autosnelwegen. F.A.S.T. staat voor Files Aanpakken door Snelle Tussenkomst: het doel is om binnen de 20 minuten na een oproep een takeldienst ter plaatse te krijgen, om zo al te grote filevorming te vermijden.

"Een tweede reden was dat in de jaren 80 soms verschillende takelfirma's naar hetzelfde ongeval reden, waarna ze met elkaar in conflict kwamen. Dat was men beu", legt Hajo Beeckman, journalist en verkeersexpert van VRT NWS, uit. "Toen heeft men per wegvak 1 vast contract gemaakt aan vaste voorwaarden."

Maar voor de ring rond Antwerpen, met name voor het hele stuk tussen Merksem en Linkeroever, inclusief de Kennedytunnel, vindt de Vlaamse overheid nu geen takeldiensten meer om de F.A.S.T.-interventies te doen. "De voorwaarden van dat contract moeten uiteraard wel realistisch zijn", vindt Filip Rylant van sectorfederatie Traxio. Lees: dat zijn ze volgens de sector momenteel niet.

"Die bedrijven moeten 24 uur per dag, 7 dagen op 7, bemand zijn, terwijl er maar af en toe oproepen zijn", zegt Rylant. "En in het geval van de Antwerpse ring is er nog een groot probleem: het gaat over een heel grote aanrijzone waar niet alleen veel verkeer is, maar waar ook werken gaan starten die een enorme impact gaan hebben."

De takelaars vrezen daarom dat ze nooit aan de voorwaarden van het contract zullen kunnen voldoen. "Je weet dat ze keer op keer te laat gaan zijn. Maar als ze de rijtijden niet kunnen respecteren, krijgen ze grote boetes." Ter illustratie: 1 minuut te laat arriveren, kost een takelaar al 250 euro, een half uur te laat betekent een boete van 3.000 euro.

Daar komt nog eens bovenop dat medewerkers van takeldiensten de gegevens moeten vragen aan de eigenaars van de getakelde voertuigen. "We merken heel vaak dat mensen dat niet willen doen", zegt Rylant. "Een takelaar heeft de wettelijke middelen niet om achter die mensen aan te gaan, waardoor die ook nog eens met onbetaalde facturen zit. Zo worden die tussenkomsten wel heel verlieslatend. Dan begrijp ik dat ze niet meegaan in dit verhaal."

Zijn er alternatieven? Hajo Beeckman ziet weinig betere opties. "Je zou kunnen werken zoals vroeger, waarbij je een takelaar uit de regio de weg op stuurt via een telefoontje van de politie. Maar het probleem is dat die kleine takelaars vaak niet het juiste veiligheidsmateriaal bijhebben: de snelweg is een heel gevaarlijk milieu."

"Je zou ook kunnen gebruikmaken van takelaars die verderop een wegvak beheren, bijvoorbeeld de E19 of E34, maar die moeten dan wel komen van pakweg Mechelen, Zandhoven of Brecht. In dat geval zijn ze dus langer onderweg. En elke minuut die je verliest met takelen, zal gevolgen hebben voor de filevorming na ongevallen of incidenten."

Als je het aan Rylant vraagt, moet de Vlaamse overheid het hele systeem van takelcontracten eens grondig doorlichten. "Een goede maatregel die je zou kunnen nemen, is meer uniformisering. In Wallonië wordt het op een andere manier aangepakt: daar wordt een afspraak gemaakt met takelaars voor het hele territorium."

Volgens hem zorgt het Vlaamse systeem voor veel te veel versnippering. "Zelfs binnen 1 provincie heb je zelfs verschillen tussen tarieven en voorwaarden. Dan wordt het heel moeilijk voor de sector. Wij willen ook de verkeersellende tot een minimum beperken, maar wel op een logische, haalbare manier. Daarover moet toch een gesprek mogelijk zijn?