Muzikale partner van Will Tura en brein achter vele soundtracks opgenomen in Radio2 Eregalerij: maak kennis met Steve Willaert

Steve Willaert is midden jaren 80 als twintiger pas afgestudeerd in de biochemie, wanneer hij van zijn grote passie "muziek" zijn beroep wil maken. Hij stuurt tal van cassettes met instrumentale opnames rond, maar krijgt weinig respons. Tot hij Will Tura aanschrijft, en de rest is geschiedenis. Het klikt meteen tussen de 25-jarige Willaert en de 21 jaar oudere Tura, die hij vanaf dan "de Will" noemt.

"Het moeilijkste was om als nieuwkomer in de muzieksector binnen te geraken", zegt hij. "Ik had weinig voeling met Vlaamse muzikanten, maar als ik dan toch iémand aanschreef, dan de allergrootste: Will Tura. Twee maanden later werd ik uitgenodigd op een terras, voor het kantoor van Wills broer Staf. Will is vrolijk en sociaal, dus het ijs was snel gebroken. We hebben een uur gepraat over muziek. De klik tussen ons op persoonlijk vlak was er direct."

Willaert wordt vanaf dan Tura’s muzikale partner: op het podium als pianist, en achter de schermen, als arrangeur en later ook producer. "Muziek arrangeren, dat is als het aankleden van een paspop: ik werk de akkoorden uit rond een melodie. Het begon altijd bij Will die tokkelde op gitaar of piano en daarbij zong, ik verzon de andere instrumenten zoals drums, strijkers, extra gitaren of piano tot het volledige pakket er lag. Ik heb daarin altijd veel vrijheid gekregen."

Opvallend buitenbeentje in Tura's repertoire is het West-Vlaamse rapnummer "Moa ven toh" uit 1992. Geen grap, wel een toevalligheid uit de koker van Willaert en producer Jean Kluger.

"We waren aan een album aan het werken en hadden een uur studiotijd over, dus ik wilde iets proberen rond een drumritme. De instrumenten hadden we snel, maar de melodie en tekst ontbraken nog. Zo kwamen we op het idee om Will te laten rappen in zijn moederaccent: het West-Vlaams. We hebben het geen twee keer moeten vragen."

Aan de nauwe samenwerking van 36 jaar komt noodgedwongen een einde, door de Alzheimer die bij Tura is vastgesteld. Met "Als ik terugkijk" hebben de twee nog een laatste single gemaakt als tandem. "Een liefdesbrief aan zijn fans", noemt Willaert het bij de opnames.

"Dit is het einde van een hoofdstuk en het begin van iets nieuws, maar onze vriendschap blijft overeind. We horen elkaar vaak. Ik weet dat Will de muziek nooit zal loslaten. Hij klinkt nog altijd goed en positief. Dus ik sluit niets uit: als hij volgend jaar een nieuw nummer wil opnemen, dan staat mijn deur altijd open."

Willaert is ook betrokken bij de Sportpaleisconcerten "Will Tura nodigt uit" eind december, waarbij andere artiesten zijn nummers coveren als eerbetoon. "We zijn volop aan het repeteren, om de liedjes naar de eigen hand van de artiesten te zetten. Het wordt een mooie viering van Will zijn uitgebreide carrière."

Willaert is gepassioneerd door filmmuziek en krijgt in 2001 de kans om voor het eerst muziek te componeren bij de serie "Stille waters". Een project dat volgens Willaert "als een toevalligheid" bij hem is beland. Met een herkenbare generiek levert hij zijn visitekaartje af.

"Ik werd gebeld door fictieproducer Stef Wouters van de VRT, of ik muziek wilde schrijven bij de nieuwe serie "Stille Waters". Uit mijn eerste demo’s is de uiteindelijke muziek ontstaan. De generiek is ingezongen door de Ierse Eimear Quinn, die het Songfestival heeft gewonnen in 1996. Ik heb me door een cordon van managers moeten wringen om het te regelen, maar ze is overgevlogen om het nummer in te zingen. Ik wist dat zij de geknipte stem had."

De lijst van Willaerts soundtracks is lang. Onder meer de fictiereeksen "Undercover", "Chantal" en "Aspe" en de films "Het vonnis" en "Achter de wolken" heeft hij voorzien van een streepje muziek.

"Ik ben er bijna voltijds mee bezig en daarbij komt mijn studie chemie verrassend goed van pas. Door die wetenschappelijke achtergrond heb ik een analytische geest ontwikkeld, wat me helpt bij de procedure achter muziek maken, met het vele computerwerk. Naast de praktische kant ben ik graag creatief en gevoelsmatig bezig, door muziek te schrijven en te spelen. Al die elementen komen samen bij een soundtrack."

Willaert heeft ook musicalmuziek geschreven voor de Studio 100-producties "Red Star Line", "Vergeet Barbara" en "40-45", die laatste twee samen met Will Tura. "Voor een soundtrack vertrek je altijd vanuit een tekst of verhaal en bouw je muziek op die beelden versterkt. Bij een musical is de extra spektakelwaarde ook belangrijk. Een wit blad invullen met de juiste klanken: dat doe ik enorm graag. Het boeiende van mijn job is net die variatie tussen verschillende opdrachten en omgevingen, en tussen het podium en de studio."

Willaert is vereerd met zijn plek in de Radio2 Eregalerij maar benadrukt dat het zeker géén einde betekent van zijn carrière. "Momenteel werk ik aan de soundtrack van twee Nederlandse films en ik heb net de muziek bij het derde seizoen van de VRT-reeks “Onder vuur” klaar. Tot aan de Sportpaleisshows rond Will zijn er veel leuke projecten tegelijk, ook als producer voor verschillende artiesten. Concrete muzikale dromen heb ik niet meer. Mijn leven draait rond muziek, maar ik wil graag nog wat van de wereld zien. Laat mij vooral maar bezig zijn."