Drie dagen lang geslagen, gestampt en verbrand: hoe Hilal Makhtout doodgemarteld werd als afrekening in het drugsmilieu 

Blauwe plekken, brandwonden, een breuk, kneuzingen, schaafwonden. En dat overal op zijn lichaam. Wat de onderzoekers op woensdag 13 maart 2019 aantreffen in een vakantiewoning in Rochefort is geen fraai gezicht. Slachtoffer Hilal Makhtout, een dealer uit Genk, is doodgemarteld. 

De wetsdokter omschrijft de letsels als "indrukwekkend". Makhtout is geslagen, gestampt, verbrand (met een hete vloeistof). Sigaretten zijn uitgedrukt op zijn hoofd, hij werd gebrandmerkt.

Een exacte doodsoorzaak kan zelfs nooit worden vastgesteld, het was simpelweg een "combinatie van langdurig en buitensporig geweld". Dagenlang is het slachtoffer gefolterd. Om een verdwenen lading drugs of geld, verklaart een van de beschuldigden later - al doen er verschillende versies en verschillende bedragen de ronde.

Nu zijn folteringen in het drugsmilieu niet echt een uitzondering. Wat hier meteen duidelijk is, is dat het niet over de grote drugsbonzen (en het grote geld) gaat, wel over kleinere vissen. 

De lijdensweg van Makhtout begint op zaterdag 9 maart, in zijn eigen woning. Een vijftal mannen dringt zijn garage binnen, waar hij op dat moment met een vriend zit. 

Het slachtoffer wordt vastgebonden met spanbandjes en zijn mond wordt dichtgeplakt. Volgens zijn vriend - die zelf ook tegen de grond gewerkt wordt - krijgt Makhtout meteen heel wat klappen te verduren. Met een hamer, een boksbeugel, een aftrekker, een vuurwapen. Het is dan tussen 17.30 en 18 uur en het hele gebeuren heeft niet langer dan 5 à 10 minuten geduurd. 

Vervolgens wordt hij in de koffer van een auto gehesen. "Zo doen we dat met schapen", roept een van de beschuldigden nog naar de getuige. Gevolgd door het dreigement: "Ge zijt de volgende als ge een woord tegen de politie zegt".

Heel voorbereid lijkt het allemaal niet, en ze rijden met het slachtoffer naar een andere garage. Daar herhaalt zich hetzelfde scenario. "Ik heb hem 8 à 10 keer geslagen met een rubberen hamer, op zijn benen. Misschien ook in zijn aangezicht", verklaart een van de beschuldigden tijdens een verhoor. Het slachtoffer wordt ook in zijn benen gestoken, met "een priem of een schroevendraaier" en op zijn hoofd worden sigaretten uitgeduwd. Iets over de diefstal bekennen doet Makhtout niet, al moet hij in de loop van de avond wel gezegd hebben: "Ge zult mij moeten doodmaken". 

Opmerkelijk: tussendoor gaan verschillende beschuldigden nog over en weer naar een feestzaal in Genk, waar op dat moment een trouwfeest plaatsvond. 

Op een gegeven moment is het slachtoffer nogmaals verplaatst, naar nog een andere garage. Wat daar precies gebeurd is, is nooit duidelijk geworden. Ook waar het slachtoffer de nacht doorbracht - in de garage, in de auto, nog ergens anders - is niet heel duidelijk. Die avond of nacht wordt er wel al een deel van het bewijsmateriaal, onder meer een zak met kleren, verbrand. 's Nachts wordt er nog een pizza gegeten. 

Op zondag keren ze in eerste instantie met Makhtout terug naar diens huis, om hem "in de douche te steken en hem te laten slapen". 

De rest van de dag zal hij in de auto doorbrengen. Twee beschuldigden rijden een tijdlang rond met hem en proberen hem aan de praat te krijgen. Ook nu wordt geweld niet geschuwd, Makhtout zou onder meer bewerkt zijn met een taser. 

Subtiel over wat ze aan het doen zijn, zijn de beschuldigden allerminst. Zo worden er met de gsm van Makhtout nog berichten gestuurd, dat "ze hem zouden blijven slaan tot hij zou lossen waar het geld was". Ook andere getuigen verklaren dat ze doodleuk aangesproken worden over wat er met hem gebeurt. 

Die nacht is er "niet veel meer gebeurd", verklaart een van de beschuldigden. 

Op maandag krijgt de politie er lucht van dat er iets aan de hand is met Makhtout. Er loopt informatie binnen dat hij "mogelijk zou worden vastgehouden op zijn adres". Het is meteen een eerste "officiële" indicatie dat er iets mis is. 

Opnieuw wordt Makhtout verplaatst. Ditmaal is het plan om naar een vakantiehuis te gaan in Forzée, bij Rochefort. Opnieuw is het geen vooraf uitgekiend plan, want ze bellen die ochtend nog naar de eigenaars met de vraag of ze het vakantiehuis tot zaterdag kunnen huren. 

Ook nu weer houden ze zich overigens niet in over wat er aan het gebeuren is. Tegen de uitbater van een krantenwinkel zegt een van de beschuldigden dat hij "Hilal nooit meer zal terugzien". 

Rond 18 uur arriveren ze in de Ardennen. De plaats mag dan anders zijn, het scenario herhaalt zich. In het vakantiehuis krijgt Makhtout opnieuw een pak slaag. Met een kookvuur wordt hij verbrand. Even later wordt hij in de kruipkelder gegooid. Opnieuw eisen verschillende beschuldigden dat hij praat. Opnieuw zonder resultaat. Een verdieping hoger spelen de beschuldigden op een Playstation en kijken ze Netflix, alsof er niks aan de hand is. 

Later die avond ontdekken ze dat Makhtout niet meer beweegt. Ze proberen hem nog wakker te maken door hem onder de douche te zetten, en doen een poging om hem te reanimeren. Maar tevergeefs. Het exacte tijdstip van het overlijden situeert de wetsdokter tussen 19.50 uur op 11 maart en 9.50 uur op 12 maart. De folteringen zijn hem te veel geworden.

Na zijn dood breekt er paniek uit. "Dat was nooit de bedoeling", klinkt het later. En: "Het is uit de hand gelopen". 

Een dag na de melding valt de politie binnen op het adres van Makhtout, maar het slachtoffer is nergens te bespeuren. In de garagebox van de woning wordt wel heel wat bewijsmateriaal gevonden. In het midden van de ruimte staat onder meer een bureaustoel, waarrond verschillende bloedvlekken waren. Er worden ook (onder meer) spanbandjes, een rol tape, een rubberen hamer, touw, stokken etc. aangetroffen. 

Op dat moment wordt een eerste verdachte al opgepakt - dus nog voor het lichaam gevonden is. Later die dag volgen nog twee arrestaties. 

Maar van Makhtout is geen spoor. In de loop van de nacht en de ochtend vertrekken verschillende beschuldigden uit het vakantiehuis, nadat ze er grondig gepoetst hebben en bewijsmateriaal verbrand hebben op de barbecue. Op hun gsm zoeken ze zaken op als "snoeimateriaal huren", "vleesmaler kopen" en "vluchten naar Turkije".  

Op 13 maart wordt het lichaam van Makhtout uiteindelijk aangetroffen in het vakantiehuisje in Forzée, bij Rochefort. Het is de eigenaar van het huisje die het lichaam ontdekt in de slaapkamer. 

Daarop schiet het gerecht in gang. Er worden verdachten gearresteerd en ondervraagd, gsm's en camerabeelden worden onderzocht, huizen en auto's worden doorzocht. Op verschillende adressen wordt bewijsmateriaal gevonden: bloedvlekken, (bebloede) kleren, tape, spanbandjes, enzovoort

Uiteindelijk worden er 13 verdachten geïdentificeerd. Jonge verdachten, want op het moment van de feiten zijn ze allemaal tussen 18 en 25 jaar oud. 

Alle 13 zullen ze hier in Tongeren de komende weken terechtstaan - wat het qua aantal beschuldigden meteen het grootste assisenproces in Vlaanderen ooit maakt. Het Openbaar Ministerie scheert ze allemaal over dezelfde kam: allemaal zijn ze volgens de aanklager schuldig aan foltering met de dood tot gevolg. Daarop staan straffen van 20 tot 30 jaar. In mindere mate zijn ze volgens het Openbaar Ministerie ook schuldig aan de deelname van een vereniging met als bedoeling om misdaden op personen of eigendommen te plegen. Daarop staan dan weer straffen van 6 maanden tot 5 jaar. 

Hoe dan ook blijven er veel vragen. De verschillende beschuldigden leggen tegenstrijdige verklaringen af. Ze ontkennen of minimaliseren hun rol, of zeggen dat ze het slachtoffer zelfs niet kenden. Wie wat precies gedaan heeft, is dus nog altijd niet met zekerheid te zeggen. In het onderzoek is er sprake van een wirwar aan gsm-oproepen en verplaatsingen met allerlei auto's. En de grote vraag blijft ook: waarom moest Makhtout eigenlijk dood?

Er wordt gesproken over een diefstal van drie kilo cocaïne (straatwaarde: 100.000 euro), maar ook over bedragen tussen 7.000 en 15.000 euro, over enkele honderden grammen cocaïne, over weed. Feit is: als je dit afweegt tegen de tientallen tonnen cocaïne die in Antwerpen onderschept worden, lijken dit kleine vissen. Maar wel kleine vissen die een gruwelijke dood op hun geweten lijken te hebben. 

De assisenjury - 5 vrouwen en 7 mannen - zal de komende weken het hele verhaal te horen krijgen. 84 getuigen zullen aan het woord komen. Hoe het hier uitdraait, zullen we normaal gezien over vier weken horen.