"Slaap zacht, dikke vriend": agent Jolijn neemt afscheid van Thaikon, de eerste patrouillehond van Zaventem

"Ik zal nooit vergeten hoe je vanaf het eerste ogenblik dat ik je zag mijn hart vulde”, zegt Jolijn Vanderborght in een brief aan haar gestorven patrouillehond. Hij was de eerste patrouillehond van de politie van Zaventem en genoot al enkele jaren van zijn pensioen met zijn baasje, politieagent Jolijn.

Thaikon was erg geliefd bij zijn ex-collega's van de politie van Zaventem. Zijn onverwachte overlijden kwam hard binnen bij het korps. 

Jolijn en Thaikon werden een onafscheidelijk duo bij de geboorte van de hond in december 2011. "Toen had je meteen beslist welk baasje je wilde. Je nam me met je kleine scherpe tandjes aan mijn hand vast en wou me niet meer lossen. Toen wist ik al dat deze rakker over een paar weken mee naar huis zou gaan", schrijft Jolijn.

Jolijn leerde haar hond de kneepjes van het vak. "Dat was niet zonder vallen en opstaan, want zowel voor jou als voor mij was dit alles erg nieuw. Maar koppig als we zijn, sloegen we ons er steeds door. Met veel bloed, zweet en tranen. Eén ding was zeker: we gaven nooit op. Daarom was en is onze persoonlijke slogan nog steeds: 'Never give up, never give in. K9 all the way!'"

Na wat vallen en opstaan konden Jolijn en Thaikon in 2017 eindelijk samen aan het werk in Zaventem. "Het is door onze koppigheid nooit een makkelijk traject geweest, maar moeilijk gaat ook. We hebben de jaren daarna veel dingen mogen meemaken en beleven waaraan ik veel mooie herinneringen heb overgehouden."

De patrouillehond was ook in het gezin van Jolijn een vaste waarde geworden. "Dat hebben zowel ik, als mijn partner en de rest van de familie mogen ervaren. Zelfs toen onze hond Rízek in het gezin er bij kwam, ging je daar zeer volwassen mee om en leerde je hem om je taak als 'alfahond' over te nemen. Een taak die hij nu met alle fierheid op zich neemt."

“Thaikon, beer, we hebben je op 13 november zeer plots en onverwacht moeten afgeven en het doet ons dagelijks nog erg veel pijn. We missen je enorm en hebben het erg moeilijk met te moeten aanvaarden dat we je nooit nog zullen kunnen vastnemen om je een dikke knuffel te geven. We gaan nog dagelijks aan je denken. Slaap zacht dikke vriend", besluit Jolijn.