Bijna 10 jaar na afscheidsconcerten (en ondanks stemproblemen): Vaya Con Dios brengt nieuw album uit

Het is wennen om weer als Vaya Con Dios in de belangstelling te staan, vertelt Dani Klein aan VRT NWS. In 2014 nam ze met twee concerten afscheid van het publiek. Begin 2023 was er de comeback op de MIA's, om de carrièreprijs voor Vaya Con Dios in ontvangst te nemen. Daarna is er een album uitgekomen, met akoestische versies van oude hits. En nu is er dan toch nieuwe muziek.

"Het is nooit onze bedoeling geweest om een plaat te maken, maar volgens onze omgeving was het zonde om niets met de nieuwe nummers te doen. De eerste mensen aan wie we de liedjes lieten horen, vonden dat ik na al die jaren weer een échte Vaya Con Dios-plaat had gemaakt. Een prachtig compliment", aldus Klein.

Opvallend: de nummers zijn kort en duren amper 3 minuten. "In een lied moet je zeggen wat je te zeggen hebt, en dat moet niet onnodig lang duren, vind ik."

Na jaren pendelen tussen België en Spanje is Brussel weer de vaste uitvalsbasis van Klein. Daar is ze tijdens de lockdowns in de studio beland, met gitarist Thierry Plas en bassist François Garny.

"Uit pure verveling zijn we muziek beginnen te maken, omdat we in elkaars contactbubbel zaten. We hebben ons énorm geamuseerd. Ik heb de melodieën geïmproviseerd, met François en Thierry op gitaar. Daarna zijn de andere instrumenten erbij gekomen."

Van melancholische flamenco, over breekbare gitaarballades, tot soulvolle nummers met blazers en dansbare nummers met funky gitaarritmes: op de nieuwe plaat gaat het alle richtingen uit. Er is ruimte voor strijkers, een orgel én een streepje accordeon. Negen nummers zingt Klein in het Engels, eentje in het Spaans en er is ook een Franstalig nummer. "La vie" gaat over ouder worden.

"Mijn liefde voor verschillende stijlen, ritmes én talen hoor je in al mijn muziek terug. Ik gooi alles door elkaar zonder erover na te denken. Zo ben ik, en dat is het DNA van Vaya Con Dios. De klanken bepalen mijn teksten. Ik improviseer eerst zonder betekenis en daarna zoek ik naar passende woorden. Spaans klinkt helemaal anders dan Frans of Engels en daarmee vertel je ook een ander verhaal."

Op "Shades of joy" maakt Klein de balans op van haar leven. "Die is positief", zegt ze. Een leven vol muziek, maar ook met relatieperikelen en druk en verwachtingen in de spotlights. In "Through with love" gaat het over een man. "Maar het lied is niet autobiografisch."

"Het Spaanse "Una mujer" (een vrouw, red.) gaat over de verwachtingen die vrouwen moeten invullen. We moeten zorgzaam en lief zijn, maar we mogen zeker niet kwaad worden. Het verwachtingspatroon voor vrouwen is gelukkig al bijgesteld, maar er bestaan nog hardnekkige clichés. Ik wil vooral benadrukken wat we als vrouw allemaal kunnen en mogen betekenen."

In "Always something missing" vertelt Klein onverbloemd over haar druggebruik. "Coke, weed, speed: whatever got me high", klinkt het. "Ik beklaag me dat niet, maar ik zou het niemand aanraden om die weg op te gaan." Dat ze nergens spijt van heeft, verklaart ze in "Dancing in the rain. "Het leven is een leerproces, ik heb alles op de harde manier ondervonden."

Openingsnummer "Kissing slow", dat met strijkers en blazers in de James Bond-sfeer baadt, is een herwerking van een oud nummer. "Ik had het voor een ander project opgenomen, maar het was niet helemaal naar mijn zin. In het nieuwe arrangement klopt het wel."

Een constante na al die jaren blijft de kenmerkende stem van Dani Klein. Ze klinkt nog steeds hees en krachtig tegelijk, ondanks de stemproblemen waarmee ze al jaren worstelt. "I seem to find my voice", zingt ze symbolisch in het vrolijke titelnummer "Shades of joy".

"Dat probleem is nog altijd niet opgelost. Op sommige dagen heb ik er last van: dan kraakt mijn stem, en lijkt het alsof er vuil op mijn stembanden ligt. Op andere momenten klink ik helder. Waarom dat zo is en wanneer mijn stem het laat afweten, is onvoorspelbaar. Ik ben in behandeling bij een arts. De opnames van de plaat waren geen probleem. Op goede dagen kwam ik naar de studio, op slechte dagen zong ik niet en werkten we aan de arrangementen."

Of Klein weer gaat optreden, is nog een groot vraagteken. "Mijn stem zal bepalen wat er mogelijk is. Daarnaast moet ik me afvragen of ik nog zin heb in die stress. Op een podium staan, is een grote verantwoordelijkheid. Ik heb veel getourd: been there, done that. Al doet de positieve respons op de plaat veel deugd, ook na al die jaren."

En wat met de uitspraak van Klein bij haar afscheid in 2014, dat ze het beu was om de oude hits van Vaya Con Dios te zingen? "Dat is nog altijd zo", lacht ze. "Ik zou vooral optreden om de nieuwe liedjes te brengen. De oude hits zou ik dan in een nieuw jasje steken."

Hoewel Klein bakken ervaring heeft, blijft ze zoeken naar uitdagingen. "Op "Always something missing" heb ik voor het eerst met een hoge stem gezongen, à la Bee Gees. Dat heb ik vroeger nooit gedaan."

"Ik ben ook aangenaam verrast over de moderne studiotechnologie. De strijkers zijn opgenomen in Boedapest, de blazers in de VS. Het authentieke Hammondorgel is ingespeeld in Londen. En mijn zoon Simon (Le Saint, vaste drummer bij Stromae, red.) heeft de drumpartijen ingespeeld in zijn eigen studio en die van Thierry. We werken al jaren samen. Simon is muzikant, dj en producer. Heel bijzonder om die liefde voor muziek te delen, al is hij in een studio een collega als een andere."