Na documentaire over stuntman die verlamd raakt tijdens opnames Harry Potter-film: hoe veilig zijn stunts bij ons?

Philippe Marchal is een Vlaamse professionele stuntman. Hij leerde het vak in Australië: daar volgde hij een opleiding in een gespecialiseerde school, The Stunt Academy.

"Ik kwam in de stuntwereld terecht door mijn achtergrond als freerunner (een sport waarbij je je op een acrobatische manier door een stedelijk parcours baant). Het smaakte naar meer, die wereld interesseerde me", vertelt hij in "VRT NWS Laat".

Al is die wereld niet zonder risico's, blijkt uit de documentaire "David Holmes: the boy who lived". 

Marchal kent het verhaal van David Holmes maar al te goed. De Britse stuntman raakte verlamd tijdens de opnames van de zevende Harry Potter film, "Harry Potter and the deathly hallows - Part 1".

"De stuntwereld is een hele hechte wereld. We kennen stuntmensen van over de hele wereld. Wanneer er een ongeval gebeurt, wordt iedereen daar meteen van op de hoogte gebracht, om te voorkomen dat zoiets nog eens zou gebeuren. Ik was dus al snel op de hoogte van het ongeluk van Holmes."

"Hij raakte verlamd tijdens een stunt waarbij een ontploffing werd nagebootst", vertelt Marchal. "In de stuntwereld doen ze dat meestal met een ratchet. Dat is een cilindervormig luchtdrukapparaat waarmee iemand op set plots heel snel achteruit wordt getrokken, zodat je die persoon ziet wegvliegen." 

Volgens Marchal ging het fout bij het instellen van de ratchet: "Ofwel stond het apparaat te hard, ofwel werd het ankerpunt te ver naar achter ingesteld waardoor Holmes tegen de muur is gebotst en zijn nek heeft gebroken."

Toch heeft dit ongeluk Marchal nooit doen twijfelen over zijn beroepskeuze. "Zeker niet. Wij werken in Vlaanderen ook soms met een ratchet. Maar als we die gebruiken, wordt die eerst grondig getest. We werken met gewichten, hangen er eerst een zandzak aan. Als we tijdens de test zien dat die tegen de muur kwakt, weten we dat de ratchet niet juist staat ingesteld."

Marchal voerde al heel wat stunts uit voor Vlaamse fictieproducties, zoals "1985", "Thuis" en "Onder vuur". Hij legt uit hoe hij enkele van deze stunts uitvoerde, zoals een val van een trap of een explosie: "Zo'n stunts zouden we nooit door de acteur zelf laten doen, dat is te risicovol. Wij worden getraind, bijvoorbeeld om ons hoofd en onze core te beschermen."  

"Al loop ik daarbij soms wel wat blauwe plekken op", lacht de stuntman. Dat was bijvoorbeeld het geval bij een scène voor fictiereeks "1985", waarbij Marchal een auto tegen 70 kilometer per uur tegen een betonnen paal moest laten botsen. "Dat was een mechanische stunt, waarbij we de auto zoveel mogelijk hebben verzwakt om de impact er op het scherm zo indrukwekkend mogelijk uit te laten zien. Maar van deze stunt heb ik wel nog een tijdje last gehad, ik ben natuurlijk ook maar een mens."

Toch ontbreekt het de stuntsector aan één ding, volgens Marchal: erkenning. "In de schaduw van de bekende acteur wordt een goede stuntman of -vrouw maar zelden gewaardeerd", klinkt het. "Mijn collega's en ikzelf vinden het jammer dat er nog geen Oscars of andere prijzen worden uitgereikt voor stunts."

"In Vlaanderen zijn er Ensors (de Vlaamse film- en televisieprijzen, red.) voor alles, zelfs licht en geluid. Maar voor stunts is er niets. Gelukkig hebben we dat zelf een beetje opgelost, met de Taurus World Stunt Awards, de Oscars van onze gemeenschap."