Toppers van morgen - Olivia Lopez Calderon (25) brengt mensen met gemengde identiteit samen: "We voelen ons nergens 100 procent thuis" 

"Ik omschrijf mezelf als mixed", zegt Lopez Calderon. "Ik woon in Brussel, maar ben opgegroeid in Italië als dochter van een Guatemalteek en een Duitse."

"Als ik naar het postkantoor of de bank ga, krijg ik rare blikken", gaat ze voort. "Een Duits paspoort van iemand die Vlaams spreekt, maar wel een Spaanse naam heeft, dat roept blijkbaar veel vragen op." 

Met een "multiculturele identiteit" kon ze zich naar eigen zeggen nooit helemaal vinden in gemeenschappen die zich op één cultuur focussen.

In de hoop een antwoord te vinden op de vraag wie ze is en waar ze thuishoort, ging Lopez Calderon vier jaar geleden op zoek naar verhalen die op de hare leken.

Wat begon met het delen van korte interviews met vrienden en kennissen, groeide al snel uit tot "Skin Mutts", een platform met duizenden volgers op Instagram dat te klein werd om alleen te beheren.

Skin Mutts op Instagram:

Samen met vriendin Lisa Mei Eeraerts, zelf ook mixed, organiseert ze steeds vaker fysieke bijeenkomsten. Skin Mutts heeft zelfs al een expo voor het Antwerpse fotomuseum gemaakt. "De kers op de taart is ons magazine dat al 700 keer over de toonbank ging in België én in het buitenland", zegt ze fier.

Het toont volgens Lopez Calderon aan dat er nood is aan gesprekken over culturele identiteit. "We hopen tegelijk met iets tastbaars als een magazine, de vluchtigheid van de sociale media te overstijgen."

"Multiculturaliteit" draait volgens Lopez Calderon rond veel meer dan eten delen en verschillende talen spreken. "Het gaat niet enkel over samenleven in one big happy world (red. een grote gelukkige wereld)", zegt ze daarover. "We willen diepere gesprekken voeren."

Om mensen met zo veel andere achtergronden samen te brengen, kijkt ze ook naar de gevolgen van die alledaagse verschillen. "Welke achtergrond je ook hebt, als je niet perfect Nederlands spreekt of geen Belgisch paspoort hebt, word je benadeeld. We delen het gevoel dat we ons niet helemaal thuis voelen."

Lopez Calderon ziet zichzelf niet als de klassieke activiste die elke week op straat komt. "Ik gebruik liever een tragere manier van werken. Ik vertrek van persoonlijke verhalen, waaruit er vanzelf sociale thema’s voortkomen."

De situatie in Palestina is daar volgens haar een van. "Thema’s die invloed hebben op mijn achterban, ga ik natuurlijk niet uit de weg. Zeker als het over mensenrechten gaat."

Ook professioneel is ze overigens met internationale solidariteit bezig, want ze werkt voor de ngo 11.11.11.

Lopez Calderon was amper 21 toen ze met Skin Mutts begon. Ze heeft het gevoel dat zij en haar medeoprichtster als jonge ondernemende vrouwen niet altijd serieus worden genomen.

"Ze geloven vaak niet wat ik met Skin Mutts allemaal gerealiseerd hebben, tot ze het met hun eigen ogen zien", zegt ze daarover. "Gelukkig krijgen we steun van andere organisaties."

Die solidariteit vindt ze belangrijk. "Ik heb als witte vrouw bepaalde privileges. Het is mijn taak om organisaties die dat niet hebben in de kijker te zetten. Ik spoor de deelnemers van onze workshops ook altijd aan om bewust te zijn van hun positie in de maatschappij. Als we het niet over intersectionaliteit (zie kaderstuk onderaan) hebben, zou ons werk niet nuttig zijn."

Skin Mutts begon voor Lopez Calderon als een zoektocht naar haar plek in de wereld. Jaren later weet ze eigenlijk nog steeds niet waar ze precies thuishoort. "Ik heb wel beseft dat ik niet de enige ben die me soms verdwaald voel."

"Onlangs zei een moeder van een gemixte jongen me dat ze haar zoon eindelijk beter begrijpt door mijn werk. Dat is waar ik het voor doe", besluit ze.