Robbie Williams getuigt in Netflixdocu over verslaving, relaties en impact van tabloids: "Ik ben gelukkig en verzet me niet meer tegen mijn leven"

De documentaire is opgenomen bij Williams thuis in Los Angeles, waar hij woont met echtgenote Ayda Field, hun twee zonen en twee dochters. Opmerkelijk: de zanger ligt over de vier afleveringen heen bijna de hele tijd in ondergoed op zijn bed.

Op zijn laptop bekijkt hij beeldmateriaal, dat in de loop van zijn carrière is gemaakt. Williams is in 1990 als 16-jarige begonnen bij de immens populaire boysband Take That, om het na vijf jaar - met succes - solo te proberen. Williams is nog altijd één van de best verkopende Britse soloartiesten ooit.

Voor deze documentaire bekijkt Williams zowel beelden die hij kent - van optredens, awardshows en interviews - als materiaal dat achter de schermen is gedraaid. Veel van die fragmenten ziet hij voor het eerst, vaak met (gespeelde?) tegenzin. 

Als een rode draad doorheen Williams' leven loopt zijn worsteling met alcohol, drugs en medicatie. Als 16-jarige verlaat hij de middelbare school om zich aan te sluiten bij boysband Take That. De vier andere groepsleden zijn jonge twintigers op dat moment. "Ik werd ondergedompeld in een volwassen wereld waar ik absoluut niet klaar voor was. Ik was veel te jong om te kunnen omgaan met de typische dynamiek in zo'n groep", vertelt hij.

Resultaat: Williams zoekt als tiener al zijn toevlucht tot alcohol en drugs. "Leven van kater naar kater", zo omschrijft hij die periode, terwijl hij met veel gêne naar de beelden kijkt. Hij laat zich op zijn 22e voor de eerste keer opnemen in een afkickkliniek. "Het logische resultaat van te veel te snel", concludeert hij.

Een jaar later, in 1997, is zijn solocarrière een feit, dankzij het overdonderende succes van "Angels". "Ik was een gebroken tiener die de puinhoop uit het verleden wilde opruimen", blikt hij terug. Het grote succes katapulteert Williams naar het podium van Glastonbury, een van de grootste festivals ter wereld.

"Ik zit op een losgeslagen trein. Ik kan niet meer terug en ik heb niet de juiste tools om met de roem om te gaan", zegt hij op dat moment. "Zonder drank en drugs komt er vanalles boven wat ik al jarenlang onderdruk", zo omschrijft hij zijn donkere gedachten als prille twintiger.

De carrière van Williams loopt goed en hij blijft min of meer op het rechte pad, dankzij sessies bij de AA. Williams vindt het moeilijk om naar beelden van zijn jongere zelf te kijken, terwijl hij zichtbaar onder invloed is. "Er is geen normaliteit in mijn leven, en daarom worden zo veel beroemdheden gek", zegt hij op beelden uit 2006.

Een opvallend moment in aflevering drie: Williams krijgt steroïden ingespoten om ondanks een pijnlijke knie zijn tournee te kunnen voortzetten. "Ik weet niet meer waar ik stop en waar alle chemicaliën beginnen", zegt hij. In die periode combineert hij alcohol met cocaïne, speed, morfine en ADHD-medicatie Adderall.

Op zijn 33e laat Williams zich voor de tweede keer opnemen in een afkickkliniek. Hij zet zijn prille relatie met zijn huidige echtgenote Ayda Field tijdelijk stop om zich te focussen op zijn herstel. "Een gezellige gezondheidsretraîte is het niet, tussen zwaar depressieve mensen gaan zitten. Maar ik kon uit zelfbehoud niet anders dan even uit mijn normale leven te stappen." Williams kickt met succes af deze keer en keert pas drie jaar later, in 2009, terug naar het podium.

De start van Williams' carrière bij Take That komt uitgebreid aan bod in de eerste aflevering van de documentaire. Op vraag van zijn dochter Teddy "wie vond je het minst leuk?" biecht Williams op dat hij een grondige hekel had aan zijn groepslid Gary Barlow (zie foto).

"Alles in Take That was afgestemd op Gary. Dat maakte mij enorm jaloers en kwaad. Maar uiteindelijk kreeg ik solo de carrière die hij eigenlijk had moeten hebben", aldus Williams. Barlow ging net als Williams solo, maar bleef altijd in zijn schaduw. "Nu vind ik het erg dat ik Gary zo heb behandeld, maar eerlijk: geen enkele tiener reageert goed op zo'n plotse en overweldigende roem", blikt hij terug.

De plooien tussen Williams en Barlow zijn intussen al lang weer glad gestreken. In 2010 schrijven ze samen het nieuwe Take That-nummer "Shame". In de zomer van 2011 sluit Williams zich tijdelijk weer aan bij de groep, die al enkele jaren met zijn vieren optreedt. Take That werkt een succesvolle tournee af in het Verenigd Koninkrijk. "De woede is weg. Ik besef dat ik om die jongens geef, en zij ook om mij", blikt hij terug.

Tegenover zijn grote succes staan Williams' donkere gedachten, die met de regelmaat van de klok weer opduiken. "Ik ben een kluizenaar: als ik niet op een podium sta, ben ik liefst alleen thuis in bed", verklaart hij.

Als prille twintiger heeft Williams voor het eerst in de gaten dat hij worstelt met een depressie. "In die tijd dachten mensen nog: hij is succesvol, dus er is niets om ons zorgen over te maken. Mijn succes was hoogstens een afleidingsmanoeuvre, maar absoluut geen oplossing."

Williams balanceert jarenlang op een dunne koord, maar beleeft in 2006 zijn naar eigen zeggen "meest traumatische moment ooit". Hij krijgt vlak voor hij het podium opgaat een paniekaanval, die het hele concert blijft duren. Williams speelt in Leeds voor tienduizenden mensen én het concert wordt opgenomen om later uit te zenden in de bioscopen. 

"Mijn ergste nachtmerrie is daar uitgekomen: je staat op het podium zonder dat je het script nog lijkt te kennen. Het publiek leek dat ook te voelen. Ik ben weggegaan voor de bisronde en ik had het gevoel dat ik nooit nog het podium op wilde. Ik bleef maar trillen. Dit is echt een trauma voor mij."

Williams moet de dag erna weer optreden en werkt dat concert ondanks alles af zoals gepland. "Ik was doodsbang: vanbinnen was ik verlamd, en ik voelde dat het gevaar nog niet geweken was."

De zanger vlucht opnieuw in drank en drugs en laat zich niet veel later - met succes - opnemen in de afkickkliniek. In die periode heeft hij zelfmoordgedachten. "Het boeide me allemaal niet meer, het leek me toen beter dat ik er niet meer zou zijn." Door de tijdelijke comeback met Take That in 2011 overwint hij de angst waarmee hij jaren na de bewuste paniekaanval heeft geworsteld.

Williams noemt zichzelf "een rasechte Noord-Engelsman" maar woont al jaren in Los Angeles. Dat heeft niet enkel te maken met zijn huwelijk met de Amerikaanse actrice Ayda Field. Eind jaren 90 al vindt hij er de rust, die hem in het Verenigd Koninkrijk niet wordt gegund door de paparazzi en tabloids. Er duiken met de regelmaat van de klok minder flatterende foto's van Williams op, al dan niet met zijn vriendinnetje van het moment.

Williams ervaart de druk van de roddelpers als bijzonder verstikkend. "Als je in de spotlights staat, dan kan je niemand vertrouwen. Je wil niet dat je privacy wordt afgenomen, maar plots ben je een doelwit en kan je je nooit verstoppen."

Vooral met de rasechte tabloids als The Mirror en The Sun krijgt hij het geregeld aan de stok. The Sun wijdt een tijdlang een wekelijkse column aan Williams' vermeende "dronkenmansgedrag en arrogantie." De zanger of zijn manager bellen geregeld met de krant, in de hoop om die negatieve berichtgeving te stoppen.

"Ik kreeg meer en meer het gevoel dat ik enkel buiten het Verenigd Koninkrijk een popster mocht zijn. Binnen mijn vaderland was het heel anders. De Britse pers zou me altijd haten, ongeacht wat ik zou doen. Ik voelde een negatieve energie van hen, hoewel ik in de rest van Europa wel met open armen werd onthaald."

De Britse roddelpers heeft natuurlijk een bovengemiddelde interesse in het liefdesleven van Williams. In de documentaire blikt hij onder meer terug op de relatie met Nicole Appleton van de groep All Saints. "Een prachtig mens", aldus Williams. Begin jaren 2000 heeft hij een passionele relatie met Geri "Ginger Spice" Halliwell, die zich sinds haar huwelijk Geri Horner laat noemen.

In de documentaire worden idyllische vakantiebeelden getoond van het koppel. Halliwell gebruikt naast een reeks koosnaampjes consequent de volledige voornaam van Williams: Robert. Hij noemt hun relatie "verwarrend", al is hij vol lof over Halliwell als persoon. "Ik was toen niet eens in staat om voor een cactus te zorgen, laat staan voor iemand anders. Maar Geri heeft enorm veel betekend voor mij, want ik had in die periode weinig relaties waarin ik me veilig voelde."

Williams onthult ook dat die relatie tot een einde is gekomen door toedoen van de paparazzi. Als twee bekende Britten is het koppel opgejaagd wild. "Onze privétijd werd publiek goed. Overal waar we waren, werden beelden gemaakt. Dat was onhoudbaar."

In de laatste aflevering van de documentaire komt Williams' echtgenote Ayda Field (44) aan het woord. Het koppel is in 2010 getrouwd en heeft vier kinderen: dochters Theodora (die Williams "Teddy" noemt) en Colette, en zonen Charlton en Beau. Field is een Amerikaanse actrice en heeft een Turkse vader en joodse moeder. Williams beschouwt zijn kinderen daarom als joods.

Field vertelt over hun eerste date en getuigt over hun tijdelijke relatiebreuk, in de periode dat Williams zich voor de tweede keer laat opnemen in een afkickkliniek. Het koppel is aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke vriend.

"Het voelde meteen alsof ik haar altijd had gekend", blikt Williams terug. Nochtans komt die eerste ontmoeting er niet zonder slag of stoot. Omdat Williams in die periode niet goed in zijn vel zit, antwoordt hij op het verzoek om af te spreken, dat hij nog liever messen in zijn ogen zou steken. Maar: de eerste date komt er.

Tijdens dat feestje loopt het mis: Williams neemt te veel cocaïne, Field vindt hem terug in de toiletten. Ze neemt hem mee naar huis, verzorgt hem en de basis van hun relatie is een feit. "Ik zag een gekwetste ziel, maar ik voelde tegelijk dat hij mijn soulmate was", zegt ze daarover. Field noemt haar echtgenoot consequent "Rob", als tegenhanger van de publieke figuur die "Robbie" is.

Na zijn periode in de afkickkliniek vindt het koppel elkaar definitief terug. "Ayda heeft het totaalpakket: ze is grappig, slim, mooi, lief. Zij ziet het beste in mij, en ik in haar. Ik ben nu op de goede weg om heel gelukkig te zijn. Ik verzet me niet meer tegen mijn leven", besluit Williams, bij beelden van vrouwlief en kinderen. "Ik ben een ander mens geworden, dit is echt mijn happy end."