De Israëlische bombardementen op Gaza zijn de voorbije nacht nog opgevoerd. In veiligheid proberen te blijven, is het enige waar de inwoners mee bezig zijn, zegt Mohammed al-Halis, een Palestijn uit Gaza die zeven jaar geleden vluchtte naar Antwerpen. "Huizen worden gebombardeerd zonder verwittiging. En alle huizen zitten vol mensen. Ik verwacht elke dag het bericht dat mijn familie gedood is."
Mohammed heeft familie in Gaza: "Huizen worden gebombardeerd zonder verwittiging, door tekorten drinken mensen water met een lepel"
Sara Van Poucke
Gepubliceerd:
Mohammed al-Halis, een Palestijn uit Antwerpen, vluchtte zeven jaar geleden voor de uitzichtloosheid en het gebrek aan vrijheid in Gaza. Zijn moeder, zijn broer en zijn zus met haar kinderen wonen in Gaza-Stad. Elke dag probeert hij met hen in contact te komen, in de hoop dat ze nog leven.
"Het is heel moeilijk om mijn familie te bereiken", getuigt hij in "De ochtend" op Radio 1. "Ik probeer elke dag wel 100 keer om mijn broer, mijn moeder of zus te bellen. Soms lukt het, maar soms hoor ik hen de hele dag niet. Als ik hen kan bereiken, duurt het 10 of 15 seconden, dan valt de verbinding weg."
Palestijn in België: "Ik wacht elke dag op een bericht dat mijn familie is vermoord"
De familie vluchtte een week geleden naar het zuiden van Gaza, nadat ze eerst ook al op verschillende plaatsen in Gaza-Stad hadden geschuild. "Maar gisteren hoorde ik dat ze al zijn teruggekeerd naar Gaza-Stad", zegt Al-Halis.
Het gevaar is overal, geen enkele plek is veilig
"De mensen weten niet waarheen ze moeten vluchten. Er is hen gevraagd om naar het zuiden te vluchten, maar ook daar is het gevaarlijk. Gisteren zijn meer dan 140 mensen gedood, de helft van hen in het zuiden van Gaza. Het gevaar is overal, geen enkele plek is veilig. Gaza is heel klein. Het verschil tussen het noorden en het zuiden is heel klein. En de bommen worden overal gegooid: het noorden, het zuiden, Gaza-Stad."
"Gisteren hoorde ik ook een vriend. Het huis van zijn oom is gebombardeerd. Zijn grootouders, zijn oom en diens kinderen: ze zijn allemaal vermoord. Heel veel doden liggen onder het puin."
Water drinken met een lepel
Naast de voortdurende bombardementen is er in Gaza een tekort aan water, voedsel, brandstof, medicatie. "Ik heb mijn moeder twee dagen geleden gehoord. Haar stem is schor door het gebrek aan water. Ze vertelt me dat ze nu water drinken met een lepel. Als ze water moeten halen, moeten ze zes uur wachten om een flesje te bemachtigen", zegt Al-Halis.
Hoe schrijnend ook, het is niet het tekort aan alles dat het leven van de mensen in Gaza nu beheerst, zegt Al-Halis. Het enige wat nu telt, is in veiligheid blijven. "Wat de mensen daar vragen, is gewoon dat de oorlog stopt. Wij zijn gewone mensen, geen strijders. Wij willen gewoon werken, vrijheid, geen oorlog. Wat er gebeurt tussen Israël en Hamas, gebeurt al 17 jaar. De mensen van Gaza leven al 17 jaar onder een blokkade. Al 17 jaar lang hebben ze elke dag maar gedurende 3 uur elektriciteit. Aan water en voedsel is daar altijd gebrek.
Mensen zijn al lang niet tevreden met de politiek van Hamas. Maar de oorlog nu is geen oorlog tussen Hamas en Israël. Wat ik nu zie, is een oorlog tegen Hamas en kinderen. We spreken over meer dan 4.500 doden. Meer dan de helft daarvan zijn vrouwen en kinderen. Zij zijn geen strijders."
Als een huis gebombardeerd is, dan weet je dat daar minstens 20 mensen in zaten
Zelf maakte Mohammed al-Halis in Gaza ook drie oorlogen mee: in 2008, 2012, 2014. "Maar deze oorlog is anders", zegt hij. "Het is verschrikkelijk. Ze bombarderen huizen zonder verwittiging. En alle huizen, zeker in het zuiden, zitten vol met mensen. Mensen die gevlucht zijn. Als je hoort dat er in het zuiden een huis gebombardeerd is, dan weet je dat in dat huis meer dan 20 mensen zaten."
"Ik zit hier in België en ik verwacht elke dag het bericht dat mijn familie gedood is. Nu gaat het niet meer om individuen. Hele families worden in één keer geschrapt."
