Hulporganisatie in Gaza: "De situatie is middeleeuws en buiten proportie, de mensen zijn klaar om te sterven"

Terwijl het wachten is op het aangekondigd grondoffensief van Israël, zou er in de Gazastrook nu continu humanitaire hulp mogen worden binnengebracht. Dat hebben de Amerikaanse president Joe Biden en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu telefonisch afgesproken.

Afgelopen weekend zijn al konvooien met voedsel, water en medicijnen binnengereden. Al is het maar de vraag of dat voor de inwoners zelf een verschil kan maken.

Ingrid Rollema, de oprichter van de HOPE Foundation die vanuit Nederland samenwerkt met mensen in Gaza, heeft nog contact met enkele mensen in de getroffen regio. Volgens haar is de geleverde hulp een druppel op een hete plaat.

"Ik hoor van de mensen daar dat de bakkers weer brood konden bakken dankzij het meel dat is geleverd, maar ze voelen zich ook beledigd", zegt Rollema in "De ochtend" op Radio 1. "Ze zeggen dat ze bijvoorbeeld elk twee korrels rijst hebben gekregen. Dat maakt het verschil niet. Er is geen brandstof, geen elektriciteit en bovendien geen water om wonden te verzorgen. Kinderen kwijnen weg van de dorst."

Het tweede grote probleem dat Rollema hoort van de Gazanen, zijn de bombardementen. "Ze worden dag en nacht opgeschrikt. 's Nachts zijn de bombardementen afschuwelijk. Beeld je in dat je daar zit in het donker en je inslagen hoort en trillingen voelt. Soms heel dichtbij."

Rollema hoort het ene schrijnende verhaal na het andere. "Gisteren is het huis naast een van onze medewerkers gebombardeerd. Daar zaten 50 mensen in, van wie het grootste deel kinderen. Je kan je niet voorstellen wat dit teweegbrengt. Vaak kunnen ze niet eens de levenden vanonder het puin weghalen omdat de machines niet werken. Alles gebeurt met de hand."

"Wat kan je nog zeggen als je hoort dat iemand 13 familieleden is verloren? Of als een hoogzwangere vrouw in paniek is uit vrees dat ze sterft voor ze haar baby ter wereld kan brengen. In Gaza-stad heeft een ziekenhuis drie keer het bevel gekregen om te evacueren. Maar de medewerkers hebben gezegd dat ze hen mogen bombarderen, maar dat ze elkaar niet in de steek zullen laten."

"Ze zijn natuurlijk getraind in omgaan met diepe ellende, maar het valt op hoe ontzettend goed de samenleving voor elkaar zorgt. Je voelt die samenhorigheid. Ze dragen het leed samen."

"Maar je voelt dat de mensen er helemaal doorheen zijn. Ze zeggen dat ze bereid zijn om te sterven. Ze geloven ook allemaal dat ze afgemaakt worden. Wat die bevolking meemaakt, is middeleeuws en buiten proportie. Dit shockeert mij. Het gaat er zo hevig aan toe. Hoe zien de overheden de toekomst van dit land en deze mensen?"