De oorlog tussen Israël en Hamas komt ook in ons land hard binnen, zeker voor mensen die familie en vrienden hebben in Israël en Gaza. Er komen veel haatreacties, enerzijds van mensen die de Palestijnen steunen, anderzijds van mensen die de Israëli steunen. Nechana* (21) is Joods en Ahmed Shamali (21) is Palestijns. Ze kennen allebei mensen die getroffen zijn door de oorlog, maar ze proberen met elkaar te praten zonder te haten. Rikkert Horemans (28) is beleidsmedewerker voor Israël en Palestina bij Broederlijk Delen en legt uit wat er nu gebeurt.
Wat doet de oorlog met jongeren die familie hebben in Israël en Gaza? "Ik weet niet of ze nog leven"
Kristien Amerijckx
Gepubliceerd:
"Snapt ge mij nu?" is een podcast voor en door jongeren, gehost door Aurélie Boffé. Aurélie praat met twintigers die vanuit hun ervaring of hun expertise iets te vertellen hebben over een actueel onderwerp. Zo laat ze verschillende invalshoeken en meningen in een debat horen. De podcast is ook beschikbaar op VRT MAX.
Hoe beleef je de oorlog als je familie hebt in Gaza of Israël?
Ahmed Shamali (21) woonde tot zijn 13e in Gaza. "Het is letterlijk een openluchtgevangenis. Binnen Gaza kan je doen wat je wil, maar je mag niet naar buiten en dat zorgt voor veel druk. Veel mensen doen universitaire studies, maar hangen daarna gewoon hun diploma aan de muur. Er zijn geen jobs, er is niets. Er zijn veel te veel mensen in een veel te klein gebied."
Ahmed heeft nog veel familie in Gaza. Hij is hier alleen met zijn vrouw en met zijn ouders, broer en zussen, al de anderen zijn in Gaza. "De laatste dagen hebben we geen contact meer met hen. De enige manier om te weten hoe het met hen gaat, is naar het nieuws kijken en zien of er raketten worden gegooid op de plaats waar zij wonen. Niets is veilig. Gisteren hebben we op het nieuws gezien dat het huis van mijn vrouw werd gebombardeerd. We weten niet of haar familie nog leeft of niet."
Gisteren hebben we op het nieuws gezien dat het huis van mijn vrouw werd gebombardeerd. We weten niet of haar familie nog leeft of niet.
Ahmed Shamali
"Toen de oorlog begon, kreeg ik midden in de nacht telefoon van mijn schoonmoeder vanuit Gaza. "Ahmed, zorg goed voor mijn dochter", zei ze, "ik weet niet of ik jullie nog ga terugzien." Dat was heel erg, maar ik moet ook zeggen dat het voor Palestijnen bijna gewoonte is geworden. De beelden die je nu op het nieuws of op sociale media ziet, die beelden zien wij als Palestijnen elke dag. Dit is ons leven, zo gaat het de hele tijd. YOLO (you only live once) is voor ons heel letterlijk, want elke dag kan de laatste zijn."
"Wij worden altijd gezien als terroristen. Op school riepen ze: "Hey Ahmed, kom eens hier! Allahoe akbar, boem!". We voelen ons altijd onveilig. Ik heb een Palestijnse sjaal en als ik die draag op straat word ik aangesproken door de politie die zegt "je mag hier niet manifesteren". De haat moet stoppen, we zijn allemaal mensen en we mogen de andere kant niet ontmenselijken."
Nechana* (21) is Joods en woont in België. Enkele jaren geleden leefde ze in Israël en ze heeft er ook veel familie. "Zaterdag (toen de oorlog begon) ontplofte mijn gsm van de berichten van vrienden en familie die daar zaten. Op sociale media zag ik beelden van Israëliërs die werden vermoord door Hamas. Ik zag dat er mensen werden neergeschoten, onthoofd, baby's werden ontvoerd."
Er zijn families die filmpjes zien van hoe hun eigen kinderen worden ontvoerd of afgeslacht. Ik heb nog nooit in m'n leven zoiets ergs gezien.
Nechana*
"Het is heel lastig. Iedereen die ik ken, kent iemand die is vermoord, die is ontvoerd, die is verkracht. Mijn familie was op een feestje waar Hamas binnenkwam en begon rond te schieten. In Israël is iedereen verplicht om naar het leger te gaan: twee jaar voor de vrouwen, drie jaar voor de mannen, en je kan op elk moment worden opgeroepen om mee te vechten. Veel van mijn vrienden, ook mijn ex-vriend, zitten nu in het leger. Ze zijn heel bang, niemand weet waarop dit zal uitdraaien. Ik heb een app op mijn gsm waar je kan zien waar de raketten neerkomen. Als ik zie dat dat in de buurt van één van mijn vrienden is, dan contacteer ik hen om te zien of alles oké is. Ik ben er 24/7 mee bezig."
"Al die beelden die binnenkomen, dat is verschrikkelijk, ik word er echt misselijk van. Vooral dat die beelden door Hamas worden getoond met trots. Ik blijf graag op de hoogte, maar ik lig er 's nachts van wakker, van hoe de bevolking als dieren is behandeld. Er zijn families die filmpjes zien van hoe hun eigen kinderen worden ontvoerd of afgeslacht. Ik heb nog nooit in m'n leven zoiets ergs gezien."
"Mensen weten dat ik Joodse ben en sinds zaterdag krijg ik vreselijke reacties op sociale media: "ik ga uw vuile hoer van een Jodenmoeder neuken en ik hoop dat Hamas dat met jou doet". Ik kreeg altijd al haatberichten, gewoon omdat ik Joods ben, maar nu is het nog veel erger. Dat maakt me bang, in mijn familie zeggen ze dat ik beter niet zeg dat ik Joods ben. Maar ik kan niet meer zwijgen, genoeg is genoeg. Al ben ik soms bang om naar buiten gegaan, ik ben bang voor mijn ouders op hun werk, we leven echt in angst. Ik wil dat de Israëlische kant wordt gehoord, net als de Palestijnse kant. Het is niet omdat ik Joodse ben dat ik Palestijnen haat, ik voel de pijn aan beide kanten."
Rikkert Horemans (28) is beleidsmedewerker voor Israël en Palestina bij Broederlijk Delen. "Ik hoop dat er nog een onderhandelde oplossing komt, want nu vallen er elke dag meer doden, de cijfers zijn ontstellend. Maar tegelijk vrees ik dat het niet zal helpen. Ik denk dat dit enkel kan worden opgelost als Israël bereid is om een basis van menselijkheid te geven aan de Palestijnen. Ook de internationale gemeenschap speelt er een grote rol in om dat af te dwingen."
*Nechana is een schuilnaam
