Film Fest Gent start en toont meer dan 150 films: hoe verloopt dat achter de schermen? 

"Ik ben toe aan mijn 37e filmfestival", vertelt Luc Foncke. Hij is 'projectionist' en staat in een donkere gang, boven in de Kinepolis in Gent. De gang loopt tussen 12 cinemazalen. Er staan enorme machines die de films op de bioscoopschermen projecteren. Foncke en zijn collega's moeten zorgen dat alles vlot verloopt. Tijdens het Film Fest Gent betekent dat extra werk. "Er worden meer dan 150 films vertoond, het is een puzzel. Er zijn vaker kortfilms bij en we moeten voor vertoningen ook allerlei trailers en shows laten zien. We moeten het overzicht houden, het moet allemaal kloppen. Er zijn ook nog eens speeches vooraf, of na de vertoning, dat maakt het allemaal complexer. 

De tijden zijn, ook voor Foncke, erg veranderd. "Vroeger was dit echt nog zware fysieke arbeid. Toen moesten we met dozen vol filmrollen sleuren, voor één film ging het soms wel over 30 kilogram. Alle filmrollen moesten we dan ook nog aan elkaar monteren en op spoelen zetten. Dat kostte erg veel tijd." Er staat nog wel een projectiemachine die met klassieke filmrollen kan werken, de meeste films worden nu via internet doorgestuurd. 

"Nu gaat alles via de computer. De films die we vertonen, worden in een digitale filmkluis geladen. Wij krijgen een mailtje, met ook verschillende codes. Dat zijn digitale sleutels die ervoor zorgen dat we de films kunnen vertonen. Soms zijn die lang geldig, maar tijdens een filmfestival kan het over maar enkele uren gaan. Ook elke zaal heeft een aparte code. Als die verlopen is, kan de film niet meer vertoond worden." De zalen hebben elk ook een beperkte opslagcapaciteit. Heel zware 3D-films kunnen tot 500 gigabyte groot zijn.

Foncke krijgt regelmatig regisseurs over de vloer. "Een film is voor een regisseur altijd een beetje zijn kind. Ik begrijp dat ze komen kijken of alles in orde is. Toen we nog pellicule afspeelden, was er bijvoorbeeld een regisseur die een vingerafdruk had gespot die op een beeld was achtergebleven. Ook nu nog, met de digitale vertoningen, komen regisseurs kijken of alles er goed uit ziet. Ze vragen dan om de film eens op te starten, het geluid stiller of luider te zetten. Soms zijn er ook eisen. Dan mag een film enkel in een bepaald formaat of op een bepaald soort scherm getoond worden." 

Foncke heeft al veel kilometers op de teller, maar herinnert zich weinig foutjes. "Ze gebeuren wel. Vorig jaar heb ik de verkeerde versie van 'Housemaid' gestart. Ik wist niet dat die film een remake had gekregen. Tijdens festivals komt het ook voor dat twee films dezelfde naam hebben. Dat maakt het allemaal extra complex. Of er zijn versies met en zonder ondertitels. "Ik ben  een beetje een cipier die voortdurend rondloopt om al zijn 'cellen', de films dus, te controleren. Tijd om films te kijken, heb ik niet. Mensen geloven dat nooit." 

Het programma van het Film Fest probeert Foncke niet te veel in detail te bekijken. "Ik wil niet in de verleiding komen. Als ik iets wil zien, neem ik de tijd en ga ik in de zaal kijken. De inleving en de emotie daar zijn toch veel groter. Ik snap niet dat mensen naar series of films kijken op een klein scherm. De Titanic zien zinken op een smartphone... dat komt toch totaal niet over?" Zeker voor het Film Fest Gent is ook muziek erg belangrijk. "De klank speelt een even grote rol als het beeld."

Foncke krijgt in de voorbereidingen naar het Film Fest Gent af en toe gezelschap van studenten van de UGent, uit de master vertalen en meertalige communicatie. "Zij helpen met de ondertitels van films. Voor grote producties worden de Nederlandstalige ondertitels aangeleverd, want die films komen sowieso later toch in de zalen. Voor onbekende en buitenlandse films is dat minder vaak zo. Studenten vertalen dan de tekst die ze hebben vanuit het Engels. Hier komen ze 'spotten'. Ze checken of de titels op tijd komen, zodat het vlot te volgen is. Ze zitten hier soms wel anderhalf uur."

Er komen drukke dagen aan voor Foncke en zijn twee collega's. "De eerste vertoning start om 9 uur, de laatste is afgelopen rond één uur. We zijn voortdurend stand-by. Soms moeten we langer blijven omdat er een regisseur aan het woord komt. Twee jaar geleden stelde Viggo Mortensen zijn regiedebuut voor. Hij heeft een nabespreking van twee uur gehouden. Het publiek is gebleven, wij zijn toen stiekem naar huis gegaan", lacht Foncke.