In Mechelen is in het Sociaal Huis een gedenkplaat onthuld om de Mechelse wezen te eren. In dat gebouw was er 120 jaar lang een meisjes- en jongensweeshuis waar honderden kinderen zijn opgegroeid. De weeshuizen sloten eind jaren 60 de deuren. Door een gedenkplaat en infobord te plaatsen, wil de stad de verhalen van de Mechelse wezen levendig houden. "We kregen geen opvoeding en niemand keek naar ons om. Ik ben fier om te zien hoe de meesten van ons het ervan afgebracht hebben", zegt Aimé Bynens die 10 jaar in het jongensweeshuis verbleef.
Gedenkplaat eert wezen die tijdens 19e en 20e eeuw in Mechelse weeshuizen verbleven: "We moesten onszelf opvoeden"
Lisa Ceuppens
Gepubliceerd:
In het gebouw dat we in Mechelen nu kennen als het Sociaal Huis verbleven 120 jaar lang honderden kinderen in weeshuizen. In de Lange Schipstraat nummer 27 tot 29 was er het jongensweeshuis Sint-Heilwich en ernaast, op nummer 25, bevond zich het meisjesweeshuis Sint-Jozef. Om die geschiedenis niet verloren te laten gaan, onthulde de stad vandaag een gedenkplaat en infobord over de weeshuizen. De onthulling werd bijgewoond door enkele oud-wezen.
"De geschiedenis van het gebouw gaat terug tot de 17e eeuw toen de kloostergemeenschap de Ursulinen het gebouw kocht. In de 18e eeuw verhuisden de Ursulinen naar het klooster van Leliëndale ernaast. De 19e eeuw was de start van de Mechelse weeshuizen", zegt Gabriella De Francesco (Groen), schepen voor Sociale Zaken. "Het is een rijke geschiedenis, maar ik denk dat er nu wel anders gekeken wordt naar wezen. Het is niet meer zoals vroeger een groot huis exclusief voor wezen, maar nu proberen we hen zo goed mogelijk op te vangen in gezinnen, of bij pleegzorg. We willen een zo warm mogelijke oplossing bieden."
Ik ben heel tevreden en fier hoe de meesten van ons het er van afgebracht hebben
Aimé Bynens die 10 jaar lang in een Mechels weeshuis verbleef
Dat was vroeger wel anders. Aimé Bynens verloor zijn beide ouders en leefde 10 jaar lang in het jongensweeshuis. Hij was de laatste wees die de deur achter zich dichttrok. "De mensen die op ons pasten, werden surveillanten, bewakers genoemd, alsof we misdadigers waren. Opvoeding was er niet. Er was niemand die naar ons omkeek. Ik was 11 jaar toen ik daar binnenkwam. Maar er zijn er ook die op 2 of 3-jarige leeftijd binnenkwamen. Er werd hen niet geleerd hoe ze met mes en vork moesten eten. Het enige wat we leerden, was van elkaar en dat was af en toe ook wel eens iets verkeerds."
"Het heeft zeker een impact op mijn leven gehad. Je komt in een maatschappij waar je geen enkel netwerk hebt. Elke stap die je moet zetten, daar moet je voor vechten en het zelf doen. Ik ben dus heel tevreden en fier hoe de meesten van ons het er van afgebracht hebben", besluit Aimé.
Regionaal nieuws uit Antwerpen
Gepubliceerd:
