Mark Dickey, de Amerikaanse speleoloog die sinds begin deze maand vast zat in een grot in Turkije, is bevrijd. Hij kon niet meer op eigen kracht naar boven klimmen omdat hij een maag-darmbloeding had gekregen. Meer dan 150 experts uit meerdere landen werkten mee aan de reddingsoperatie. Die moest met de grootste voorzichtigheid uitgevoerd worden. "Er kwam een punt waarop ik dacht dat ik het niet zou halen", zei Dickey.
Mark Dickey, een ervaren Amerikaanse speleoloog, was met een internationaal team op expeditie in het zuiden van Turkije. Daar brachten ze een nieuwe doorgang in de grot van Morca, in het Taurusgebergte, in kaart. Op 2 september werd Dickey echter onwel. Hij kreeg een maag-darmbloeding toen hij op 1.000 meter diepte zat en was te ziek om zelf terug naar de oppervlakte te klimmen.
Zijn team sloeg alarm, maar er kon niet meteen een reddingsoperatie opgestart worden. In afwachting kreeg de speleoloog wel zakjes bloed toegediend, waardoor zijn situatie relatief stabiel bleef. Verschillende landen stuurden intussen experts ter plaatse om een bevrijdingsoperatie voor te bereiden. Die was bijzonder complex, en niet alleen door Dickeys gezondheidstoestand. Zo moesten een aantal smalle doorgangen worden verbreed om een brancard door te laten en moest het risico op vallende stenen zoveel mogelijk beperkt worden.
In afwachting van de effectieve start van de reddingsoperatie wisselden verschillende teams elkaar af en kreeg Dickey de nodige zorgen toegediend. Er werd ook een telefoonverbinding opgezet waardoor hij contact kon houden met de buitenwereld. Afgelopen weekend pas kon de feitelijke reddingsactie van start gaan. Vandaag, kort na middernacht, kon Dickey naar buiten worden gedragen. Hij maakt het relatief goed en krijgt bovengronds de nodige medische zorgen toegediend.
"De enige gedachte die ik had: zal ik overleven"
Als ervaren speleoloog was Dickey zelf al meermaals betrokken bij een reddingsoperatie. Hij wist dus goed wat er allemaal bij komt kijken en hoe het in zijn werk gaat. Maar dat neemt niet weg dat hij zich op bepaalde momenten heel veel zorgen maakte. Dat bleek ook toen hij na zijn bevrijding de pers toesprak. Hij vreesde dat hij het niet zou overleven.
"De enige gedachte die ik had, "zal ik overleven", slingerde netjes op een curve", zei hij. "Het begon met "dit is niet zo ernstig, ik zal niet sterven", naar "oké, er is bloed, dit is bacterieel, een infectie, zoiets." Toen begon ik bloed over te geven, en dat werd altijd maar meer. Het werd moeilijker om bij bewustzijn te blijven en ik bereikte een punt waarop ik dacht, "ik ga het niet halen". Het is fantastisch om weer bovengronds te zijn."
Ik bereikte een punt waarop ik dacht, "ik ga het niet halen".
Speleoloog Mark Dickey
Debbie en Andy Dickey, de ouders van Mark, zeiden dat de "internationale speleologische gemeenschap" het mogelijk had gemaakt voor Mark om de grot te verlaten en verdere medische behandeling te krijgen in een ziekenhuis. Mark is sterk en we geloven in zijn kracht. Maar hij wist dat hij onmiddellijke en enorme hulp nodig had. Onze gebeden zijn verhoord, het is moeilijk om uit te drukken hoe groot onze dankbaarheid is."
