Belgische vrouw bezocht getroffen stadjes in Atlasgebergte na aardbeving: "Het was er echt rampzalig"

De voorbije nacht heeft Nathalie Leplang gewoon in haar eigen bed geslapen. "Het was heel rustig. Er zijn geen naschokken geweest", vertelt ze in "De ochtend" op Radio 1. Leplang woont aan de voet van het Atlasgebergte. Ongerust is ze deze nacht niet geweest: "We hebben zelf schade aan onze tuinmuur, maar ons huis is stevig gebouwd. Steviger dan die gammele tuinmuur. Dus we hebben binnen geslapen."

De nacht daarvoor heeft Leplang heel anders beleefd. Ook nu nog, een dag later, zit ze naar eigen te zeggen te beven als ze haar verhaal doet. "Het was heel beangstigend. Ik kan het niet beschrijven, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Ons huis trilde niet, maar schudde. Het sprong in het rond. Mijn meubelen zijn allemaal verschoven en alles wat niet vastzat, lag op de grond. Je weet echt niet wat er gebeurt op dat moment, als je dat niet kent. Heel griezelig."

Leplang is gisteren ook het Atlasgebergte ingetrokken, onder meer naar het stadje Asni. Wat ze daar te zien kreeg, was vele malen erger dan wat ze zelf thuis heeft meegemaakt. "Het is echt rampzalig. Asni ligt toch al redelijk hoog in de bergen en dat stadje ligt half plat. Heel veel huizen zijn er ingestort. Sommige helemaal, sommige waar de helft van weg is."

"Er zijn ook veel mensen gestorven. 26 doden tot nu toe. En ze waren nog aan het zoeken naar twee à drie mensen onder het puin." Leplang vermoedt dat er overal in het gebied nog heel veel extra doden zullen bijkomen.

Wat de hulpverlening in het Atlasgebergte betreft, hangt het heel erg af van de plek waar de stadjes en dorpen liggen, vertelt Leplang. "Onderweg naar de bergen hebben we een hele colonne van de civiele bescherming gezien die echt in de bergen ging. Dus daar schort het niet aan, denk ik."

"Maar heel die Atlas ligt bezaaid met van die hele kleine dorpjes, tien huisjes bij elkaar, die dikwijls slechts bereikbaar zijn via ezelpaadjes. Die worden nog bevoorraad met muildieren. Dus als daar zwaar beschadigde dorpjes bij zijn, zal het een kwestie worden om daar te raken. De andere dorpen liggen meestal aan grotere banen die de Atlas ingaan en daar raken ze wel makkelijk aan."

Ook Asni ligt aan zo'n grotere baan. "Toen we gisteravond naar huis reden, in het donker al, zijn we ook nog een colonne tegengekomen met vrachtwagens. Vermoedelijk met hulpgoederen en tenten, want het wordt nu in de Atlas toch al stevig koud 's nachts. Dus die mensen hebben echt wel onderdak nodig. Tenten en dekens."

Leplang bezocht gisteren ook Moulay Brahim, niet zo ver van Asni. Ook daar ingestorte huizen en veel mensen op straat. Maar er was ook goed nieuws. Op een gegeven moment passeerden ze een plek waar heel veel mensen samen stonden. "Daar was een cafeetje ingestort op een huisje dat wat dieper staat. En daar lagen nog mensen onder het puin. Op een gegeven moment was er gejuich, want ze hoorden nog mensen. Daar hebben ze dan toch nog een levende vrouw bovengehaald. En later hoorden ze ook nog een jongen."

Of er nog veel van die reddingen zullen zijn, betwijfelt Leplang. "Want die huizen zijn niet zoals in België en Europa. Die zijn op een andere manier gebouwd." Dat vertelt ook Hicham El Mzairh, fractieleider van Vooruit in de Antwerpse gemeenteraad en afkomstig uit het zuiden van Marokko. "Het gebied dat nu getroffen is, is een ruraal gebied. Dat zijn dorpen die honderden jaren oud zijn", vertelt hij in "De ochtend". "Dus die bestonden waarschijnlijk voor het bestaan van een bouwcode. Dat zijn typische dorpen die je op postkaarten ziet, bovenop een berg, allemaal van aarde gebouwd."

Zelfs in de stad Marrakesh zijn ook nog veel huizen van aarde, geeft hij aan. "Je ziet heel goed dat de huizen die gebouwd zijn met cement en ijzer zijn blijven staan, maar in de oude Medina is er een heel grote ravage."

El Mzairh is overigens "aangenaam verrast" door de solidariteit binnen de Marokkaanse gemeenschap, maar ook daarbuiten. "Je ziet bijvoorbeeld lange rijen mensen aan de ziekenhuizen in Agadir en Marrakesh. Na de oproep om bloed te komen geven, zijn er Marokkanen gegaan, maar ook toeristen uit alle hoeken van de wereld."

"Ook in ons land, in Antwerpen bijvoorbeeld, zijn er heel veel mensen in actie geschoten, ook al behoren zij niet tot het getroffen gebied, want de meeste Antwerpenaren van Marokkaanse afkomst komen uit het noorden van Marokko. Toch zit ook bij hen de solidariteit heel diep."