5 redenen waarom regisseur Fien Troch resem Hollywoodsterren kan kloppen op het filmfestival van Venetië

Een pompende film over een beruchte Antwerpse discotheek waar de jetset zich verliest in drank en drugs zal je Fien Troch niet vlug zien maken. Zij zoekt liever de schaduwkant van de maatschappij op. En ze heeft een eigen beeldtaal ontwikkeld, waar ze trouw aan blijft. “Ja ik ben koppig” zegt ze, “ik sluit geen compromissen om meer mensen naar de bioscoop te lokken”. 

Toch maakt ze films die een breed publiek in het hart kunnen treffen. Kijk eens naar “Home”, haar vorige film, over een puber die thuis niet meer welkom is en door zijn tante wordt opgevangen. Zij bedoelt het goed en hij doet zijn stinkende best maar toch loopt het mis. Als geen ander weet Troch aansluiting te vinden bij de leefwereld van opgroeiende jongeren. Niemand heeft een warmer hart voor tieners dan zij.

Ze kennen mekaar al vanop de filmschool: Fien en haar vaste monteur, Nico Leunen. Intussen zijn ze getrouwd en hebben ze samen twee zonen: Joaquin en Rainer. Fien zou maar gek zijn om haar films door iemand anders onder handen te laten nemen. Leunen is gegeerd tot in Hollywood. Ooit kreeg hij een paniektelefoontje van iemand die verdacht veel lijkt op Ken van Barbie. 

Toen Ryan Gosling in 2012 zijn regiedebuut maakte met het sprookje “Lost river”, kwam hij tijdens de montage hopeloos vast te zitten. Een bevriende regisseur raadde hem aan om een Belg ter hulp te roepen, ene Nico Leunen. Die deed dat zo goed dat ook andere wereldsterren hem wisten te vinden. Niet veel later zat hij samen met Brad Pitt aan de montagetafel voor diens film “Ad Astra” (2017). Ook Brad mag nu Nico zeggen tegen Nico. Leunen is wereldtop. 

Er zijn wel meer filmmakers die fan zijn van Fien. De Vlaamse regisseur Lukas Dhont bijvoorbeeld, die met “Close” eerder dit jaar dicht bij een Oscar kwam voor beste buitenlandse film. Voor Dhont is Troch een voorbeeld en een inspiratiebron. Hij noemt haar één van onze allergrootste levende filmmakers. 

“Al haar films zijn heel erg de moeite waard,” vindt Dhont. “Haar thema’s keren terug, maar vormelijk blijft ze zichzelf vernieuwen. Ze bouwt aan een oeuvre met een eigen gezicht.” Zulke regisseurs zijn geliefd op festivals als dat van Venetië.  Fien Troch is zo'n regisseur met een eigen smoel.

Met een bootje aankomen op het Lido, het eiland voor de kust van Venetië waar het filmfestival plaatsvindt, is voor Fien Troch als thuiskomen. Zes jaar geleden mocht ze “Home” voor het eerst aan de wereld tonen, in de nevencompetitie voor nieuwe talenten (Orizzonti). Pers en publiek waren in de wolken. Troch kreeg prompt de Zilveren Leeuw mee naar huis, voor beste regie. 

Een jaar later werd Troch al opnieuw uitgenodigd in Venetië, deze keer als jurylid. De liefde is nooit meer bekoeld. Met “Holly” is ze nu opgenomen in de officiële competitie. Dat betekent dat ze in aanmerking komt voor de hoogste onderscheiding: de Gouden Leeuw. Als ze die wint schrijft ze geschiedenis, want dat heeft nog geen enkele landgenoot haar voorgedaan. De klik met Venetië is er alvast. 

De concurrentie is wel verpletterend. Om enkele collega-regisseurs te noemen: Bradley Cooper, Michael Mann, Sofia Coppola. Stuk voor stuk klinkende namen in Hollywood. Zij nemen respectievelijk deel met een film over de wereldberoemde componist Leonard Bernstein, de legendarische autoconstructeur Enzo Ferrari, en de echtgenote van The King of Rock-’n-Roll: Priscilla Presley. 

Wie zet Troch daar tegenover? Holly, een meisje van 15 uit Brussel, dat gepest wordt op school. Maar dat is misschien juist de grote troef van deze film, zegt collega Lukas Dhont: “We leven in een tijd waarin het gewicht van de wereld wordt gedragen door frêle schouders van jonge mensen als Holly. Kijk maar naar Greta Thunberg.” Waarom zou Holly die rol niet kunnen spelen in Venetië? Hollywood kijkt maar beter uit voor Holly.