India heeft vandaag een onbemande maanlander op de maan gezet. Dat is een hele prestatie, want zelfs meer dan vijftig jaar na de eerste onbemande maanlanding, blijft zoiets nog altijd een kwestie van vallen en opstaan.
Na de landing van de Indiase maanlander: waarom is het nog steeds zo moeilijk om te landen op de maan?
India heeft vandaag de nek-aan-nekruimterace met Rusland gewonnen. Het zette de maanlander Chandrayaan-3 op de zuidpool van de maan. Het voorbije weekend was de Russische maanlander Loena-25 nog gecrasht op het maanoppervlak.
Is een onbemand tuig neerzetten op de maan dan zo moeilijk?
Toch wel. Zoals gezegd mislukte de Russische poging op zondag, en enkele maanden geleden crashte ook een Japans privébedrijf. En ook met de Chandrayaan-2, de voorganger van het Indiase tuig dat momenteel op de maan staat, ging het vier jaar geleden mis.
Missie geslaagd: India landt als eerste ooit onbemand ruimtetuig op de zuidpool van de maan
Vaak gaat het fout in de laatste minuten. Dat komt doordat je in een omgeving zonder atmosfeer een ruimtetuig moet besturen dat aan gigantische snelheden vliegt. Op 15 kilometer hoogte haalde de Chandrayaan-2 nog altijd 2.000 km per uur.
De Indiërs moesten het zien te kantelen, uit de baan om de maan halen en heel zacht verticaal laten neerkomen. En dat moest bovendien allemaal voorgeprogrammeerd worden, want de afstand is gewoonweg te groot om nog op het laatste moment bij te sturen.
Bovendien mikten de Indiërs ook op de zuidpool van de maan. Dat is onbekender gebied dan de evenaar van de maan. Er zijn ook meer kraters. Tot nu toe was nog niemand erin geslaagd om daar te landen.
Maar we zijn een halve eeuw geleden toch al op de maan geland?
Dat klopt, meer dan een halve eeuw geleden zelfs. Op 3 februari 1966 zetten de Sovjets als eersten de onbemande Loena 9 succesvol neer op de maan. Dat was toen trial and error, zeg maar een kwestie van vallen en opstaan.
Dat is het tot vandaag eigenlijk nog steeds. Kijk maar naar de mislukte pogingen van de Russen en de Japanners.
Ook de Indiërs hebben bijgeleerd van hun mislukte poging met de Chandrayaan-2. Ze hebben nadien een extra laser toegevoegd aan hun maanlander die de afstand tot het maanoppervlak meet - een soort van parkeercamera, zeg maar. Die ingreep is dus een goede zet gebleken.
Dat het tot vandaag de dag allemaal nog wat zoeken is, komt ook doordat de ruimterace bekoeld is na de jaren zestig en zeventig, toen de Sovjets en de Amerikanen elkaar de loef probeerden af te steken.
Nadat de Amerikaan Neil Armstrong op 20 juli 1969 als eerste mens voet op de maan had gezet, was er eigenlijk niet veel reden meer om nog naar de maan terug te keren.
Waarom wilden de Russen en de Indiërs dan net naar de zuidpool van de maan?
Ja, het is moeilijk om een maanlander neer te zetten op de zuidpool van de maan. Maar die plek heeft twee heel grote troeven: licht en water.
Aan de zuidpool van de maan is er voortdurend licht, anders dan op de evenaar waar een maan-nacht twee weken lang duurt en het tot -150 graden Celsius wordt. Daardoor wordt het aan de zuidpool niet al te koud en kan je er ook elektriciteit opwekken met zonnecellen.
Maar er is ook water ontdekt in de bodem van de zuidpool, in de vorm van ijs. Dat is de sleutel tot een lang verblijf op de maan. Je kan er drinkwater van maken, maar ook zuurstof en raketbrandstof. Alle ingrediënten om een maanbasis te bouwen zijn dus aanwezig. Die kan dan weer dienen als tussenstation bij een langere ruimtereis.
Is India nu een ruimtemacht?
Ja. "India zet zijn voet naast andere naties zoals China, Japan, Canada, en zelfs Europa", vindt ruimtevaartingenieur Stijn Ilsen. "Allemaal willen ze de Verenigde Staten achterna."
"India boekt voortdurend vooruitgang. Ze doen ook aan pionierswerk, met een orbiter naar Mars en nu ook deze maanlanding. Al zijn ze nog niet zo groot als NASA (het Amerikaanse ruimtevaartagentschap, red.) en ESA (het Europese). Die kun je nog net iets hoger inschatten."
Premier Narandra Modi had het in zijn toespraak voor de Indiërs over een historische dag voor de ruimtevaartsector. Niet alleen voor India, maar voor de hele mensheid. En hij heeft niet eens ongelijk.
