Kato uit Kruibeke kiest na diagnose leukemie voor carrièreswitch: "Wat verpleegkundigen voor mij gedaan hebben, wil ik terugdoen"

Kato De Laet werkt in een crèche wanneer ze in het voorjaar van 2021 plots te horen krijgt dat ze leukemie heeft. "Ik voelde mij al een tijdje niet goed en ging daarom naar de huisarts", vertelt Kato. "Eerst dachten we aan corona, maar uit een bloedonderzoek bleek dat ik leukemie had. Dezelfde avond nog zat ik al in het Sint-Augustinusziekenhuis in Wilrijk om de behandeling op te starten."

Kato moest uiteindelijk 15 weken in het ziekenhuis verblijven. Ze kreeg er zware chemokuren en moest het wekenlang zonder fysiek contact met haar familie of vriend stellen. "De ingesteldheid was altijd: Er is maar een weg, en die is vooruit. Die krachtige woorden van mijn vader waren later ook de inspiratie voor een blog waarbij mensen mijn strijd tegen leukemie op Instagram konden volgen. ‘De weg vooruit’ was mijn manier om alles van me af te schrijven, zowel positief als negatief. Veel lotgenoten hebben die blog ook gevolgd en ik hou nog altijd contact met sommigen van hen."

Ook van de andere inwoners van Kruibeke kreeg Kato veel steun. “Mijn vriendinnen hadden een wandeltocht georganiseerd voor iedereen die mij wilde steunen. Ik stond er eerst nogal sceptisch tegenover, maar als je dan bijna heel Kruibeke aan het wandelen krijgt, haal je daar toch veel liefde en steun uit."

Een dikke twee jaar nadat ze haar diagnose kreeg, is Kato aan de slag op een school, waar ze instaat voor de voor- en naschoolse opvang. Maar na de zomer gaat ze voor een carrièreswitch. “Ik ga verpleegkunde studeren, omdat ik een ongelooflijk goede ervaring heb met de verpleegkundigen die mij verzorgd hebben”, zegt Kato. “Wat zij voor mij hebben gedaan, wil ik kunnen terugdoen voor een ander. Ik kan die opleiding aanvatten via het project #kiesvoordezorg, waarbij je betaald kan studeren. Ik mag mijn stage in het Sint-Augustinusziekenhuis doen en ik heb zelfs al een aanbieding gekregen om er na de opleiding vast te komen werken.”

Officieel is Kato pas na vijf jaar kankervrij, al zijn er vandaag geen kankercellen meer in haar lichaam te vinden. Met haar verhaal wil ze mensen bewust maken van leukemie en kanker. “Mijn mama is leerkracht en hoorde enkele leerlingen steeds scheldwoorden met kanker gebruiken. Toen ze me dat zei, heb ik mijn verhaal verteld aan die kinderen. Ik hoop met mijn eigen ervaring anderen te doen inzien hoe ingrijpend zoiets is."