Na filmpje van meisje dat gesloten spoorweg in Landen oversteekt: "De kans dat ze dit nog eens overleeft, is nihil"

In het filmpje zie je een tienermeisje langs een gesloten slagboom lopen om het spoor over te steken. Het voorval doet Steven Vanfroyenhoven uit Messelbroek, Scherpenheuvel-Zichem, die permanentie doet bij spoorwegbeheerder Infrabel, terugdenken aan een gelijkaardig feit van een aantal jaren geleden. "Twee zusjes wilden toen de trein nemen, zoals ze iedere ochtend deden om naar school te gaan. Het oudste meisje is overgestoken terwijl de slagboom gesloten was. Ze werd aangereden door de trein en is ter plekke overleden. Het jongere zusje overleefde het, maar heeft alles zien gebeuren."

"Dat waren afschuwelijke taferelen", vertelt Steven. "Wij van de permanentiedienst moeten in zulke situaties ter plaatse gaan om vaststellingen te doen en de hulpdiensten te coördineren. Ik herinner me dat de ouders van de meisjes ook naar daar zijn gekomen, het gezin woonde er vlakbij. Dat zijn beelden die aan je ribben blijven kleven. Dat vergeet ik nooit."

Volgens Steven steken mensen het vaakst een gesloten spoorweg over op een plek die ze kennen. "Mensen denken daar dan de situatie te kennen, maar als een overweg gesloten is, heeft dat een betekenis, namelijk: wacht voor de slagboom tot de lichten weer op wit springen. Er kan altijd een onverwachte trein komen, zoals een goederentrein of een trein met vertraging." 

"Mensen willen zo vermijden dat ze te laat komen op school of op het werk, maar die vijf minuten zijn toch geen mensenleven waard. Van een trein win je nooit. Dat is al heel vaak gebleken." Steven is blij dat het meisje het voorval heeft overleefd, maar benadrukt wel dat ze heel veel gelukt heeft gehad. "De kans dat je zoiets nog eens overleeft, is nihil."

"Denk ook eens aan je familie, als jij overlijdt, is hun leven ook geruïneerd", vindt Steven. "En ook dat van de treinbestuurder." Die kunnen niet erg veel doen als iemand onverwacht het spoor oversteekt. "Het enige dat je als treinbestuurder kan doen, is aan de noodrem trekken en bang afwachten. En hopen dat ze op tijd van de sporen zijn of dat de trein op tijd kan stoppen. Maar een trein op snelheid stopt niet op twintig meter, die heeft honderden meters nodig om tot stilstand te komen. En een treinbestuurder kan niet wegsturen, het enige dat hij kan doen, is ogen sluiten en hopen op het beste."

Volgens Steven zijn er ook treinbestuurders die hun job opzeggen door zulke voorvallen: "Omdat het te vaak gebeurt en je als treinbestuurder machteloos staat." Zelf heeft Steven geleerd om de dingen die hij ziet, van zich af te zetten. "Ik heb geleerd om daar afstand van te doen. Hoe erg het ook is voor de slachtoffers en hun familie, bij zelfmoorden hebben die mensen daar voor gekozen. Bij een ongeval of een onoplettendheid hebben ze dat niet gewild. En als je daar dan daar komt, is dat wel heftig. Erover praten met collega’s helpt en we kunnen ook psychologische hulp krijgen op het werk. Dat is soms wel nodig".

"Ik hoop dat mensen beseffen dat dit gevaarlijk is en in de toekomst wachten tot de slagboom opengaat."