Laatste getuigen van de Bevrijding in 1944 delen herinneringen met museum Liberation Garden in Leopoldsburg

"De laatste getuigen uit Limburg van de Bevrijding in 1944 nodigden we vandaag uit in het Liberation Garden museum om hun herinneringen met elkaar en met ons te delen", vertelt Marleen Kauffmann, schepen van Cultuur (CD&V) in Leopoldsburg. "Er waren een 15-tal 90-plussers uit Leopoldsburg en omgeving aanwezig die kwamen vertellen wat ze destijds hebben meegemaakt. Dit zijn echt de allerlaatste getuigenissen, dus we gaan die zeker bijhouden." 

Heel wat van de mensen waren zichtbaar emotioneel toen ze door het museum liepen, omdat ze herinnerd werden aan de vaak verschrikkelijke oorlogsjaren. "Ik heb meer slechte dan goede ervaringen met de oorlog", zegt de 92-jarige Isidoor Keldermans uit Leopoldsburg. "Ik maakte een bombardement in Leopoldsburg mee. Er zijn ook Duitsers binnen geweest bij ons thuis, die mijn vader kwamen ondervragen. Na de Bevrijding maakten we nog enorm veel mee, dingen die ik zelfs liever niet meer vertel. Uiteindelijk is alles goed gekomen en zit ik hier in dit museum." 

Ook de 93-jarige Leen Thys, afkomstig uit Bocholt, heeft nog levendige herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog en de Bevrijding. "We hadden zicht op het centrum vanuit ons huis en opeens zagen we de ene grote rookpluim na de andere. De kerk stond in brand en uiteindelijk ook 28 huizen in de straat. Alle vluchtelingen, jong en oud, zagen we weglopen. Bij ons bleven er 60 mensen slapen die nacht. Achteraf kregen we te horen dat de zoon van de koster van de kerk stro naar boven had moeten brengen, terwijl er een revolver tegen zijn nek werd gehouden", vertelt ze. 

De 90-jarige François Vandewijngaert uit Heusden-Zolder heeft één heel specifieke herinnering die hij nooit zal vergeten. "Samen met mijn broer, ik was toen 11 jaar en hij 8 jaar, gingen wij eens in het bos op zoek naar het nest van een bepaalde vogel. Toen ik boven in een boom zat, zag ik opeens twee vliegtuigen op mij af komen, terwijl er voor ons op het spoor een kolentrein passeerde. De vleugels van de vliegtuigen stonden in brand. Ik klom snel uit de boom en dook samen met mijn broer in een gracht. Daar bleven we liggen tot het geschut voorbij was. Toen liepen we zo snel als het kon weer naar huis."

"Even later liepen we met onze nonkel mee naar de trein, en zagen we dat de machinist er nog met zijn hand op de hendel lag. Het was een 44-jarige man. Dat is me altijd bijgebleven, natuurlijk. Dat was nog twee maanden voor de Bevrijding. Met zo'n herinnering ga je slapen en sta je weer op, dat gaat niet anders", besluit François.