Belgian Cats ambitieus na Europees goud: "Dit is nog maar het begin"

De basketbalvrouwen van de Belgian Cats zijn terug op vertrouwd terrein, maar volgens Vanloo en Resimont zijn ze nog niet helemaal bekomen van hun zege: "We leven in een roes. Alles volgt elkaar heel snel op momenteel, alle foto’s, vieringen en al die mensen... Het heeft allemaal nog wat tijd nodig om door te dringen." 

Het is nochtans niet hun eerste Europese medaille. In 2017 en 2021 mochten ze al eens naar huis met brons. En nu was er dan toch eindelijk dat goud. Volgens Vanloo is dat vooral te danken aan de maturiteit die het team tegenwoordig heeft: "Ik denk dat onze groep enorm is gegroeid, en dat er ook een goede wisselwerking is tussen jonge spelers en meer ervaren spelers."

Een dynamiek die je volgens Resimont niet enkel op, maar ook naast het veld kan voelen: "Je merkt echt hoe sterk we aan elkaar hangen. We hebben op het EK ook echt kunnen tonen hoe goed die chemie zit, dat was echt heel fijn."

Die dynamiek zit goed ondanks, of misschien net dankzij, de uiteenlopende karakters. "We hebben enkele heel extraverte persoonlijkheden, maar ook enkele introverte types. Zoals Emma Meesseman bijvoorbeeld, die de afgelopen jaren sterk is veranderd en zich op de moeilijke momenten echt tot een leider kan ontpoppen."

Maar er is ook de coach. Rachid Meziane is nog maar enkele maanden aan boord bij de Cats, maar Vanloo en Resimont bevestigen dat hij zijn rol met succes vervult: "Hij is heel rustig, zelfs in stressvolle situaties. Hij communiceert duidelijk en helder over ieders rol, zonder te veel druk te leggen: dat is echt zijn talent."

Is het dan de invloed van Meziane die hen naar een hoger niveau (en goud) heeft kunnen leiden? "Hij is tactisch heel sterk, maar hij is ook gewoon een goede coach. De ochtend van de finale was hij ongelooflijk rustig, terwijl het zo’n belangrijke dag was. Op die manier maakt hij ons ook rustig, en dat is heel belangrijk voor onze groep." 

Een Belgisch team goud mee naar huis zien nemen, dat doet dromen. En dat is ook exact wat de Cats graag willen doen: nog heel veel meisjes en jongens inspireren. "Ik hoop echt dat we al die kleine spelertjes kunnen tonen dat je alles kan, als je het echt wil."

Ook de Cats zelf durven nog dromen. Van de Olympische Spelen bijvoorbeeld. "Daar kijken we echt naar uit", bevestigt Van Loo. "We moeten daar vooral de beste Europese ploeg zijn, en dan zien we wel wat we kunnen doen tegen de wereldtop. Maar ik ga het niet verstoppen: ik ben sowieso een dromer." 

Maar op die Olympische Spelen is het nog een jaar wachten, en intussen is er voor de Cats nog werk aan de winkel. "We blijven hongerig, en we zijn er nog niet. Dit is nog maar het begin. Coach Rachid is nog maar net bij ons, we zullen zien hoe ver we kunnen springen."