Coely staat voor drukke festivalzomer en tournee na depressie: "Therapie heeft me geleerd om grenzen te stellen"

Amper 17 is Coely wanneer haar eerste single "Ain't chasing pavements" een radiohit wordt bij Stubru. Kort daarvoor heeft ze bij jeugdcentrum Habbekrats in Antwerpen ontdekt via workshops dat ze zowel kan zingen als rappen. Ze leert er haar producer Niels kennen, met wie ze voor het eerst in een muziekstudio duikt. Coely schrijft zich in die periode in voor "The Voice", maar raakt simpelweg niet op haar auditie. Op eigen kracht dan maar die eerste muzikale stappen zetten.

"Ik hoorde mijn nummer voor het eerst op de radio in de auto bij mijn manager. Ik was in shock, want ik luisterde zelf nooit naar grote radiozenders, enkel naar de stadsradio met oldschool hiphop. Ik wist niet wat het betekende, laat staan wat er mij te wachten stond. Op die leeftijd vind je alles tof. Al is het confronterend dat leeftijdsgenoten gaan studeren of beginnen werken, en dat je als jonge artiest niet weet wat er komt."

Er volgt een EP en in 2017 de plaat "Different waters" en daarmee ook de eerste onderscheidingen. Coely wint twee MIA's en de Vlaamse cultuurprijs voor muziek. "Ik was daar uiteraard enorm blij mee, maar ik had in die beginperiode vaak het gevoel: "wat is dit eigenlijk allemaal?" Ik genoot ervan, maar het was zo overdonderend. Pas tijdens de coronaperiode heb ik bij alles kunnen stilstaan. Eigenlijk was het een goeie periode voor mij, om te bekomen van alles wat ik tot dan had meegemaakt."

Na die plotse doorbraak gaat Coely door een moeilijke periode. Ze gaat in therapie en schrijft er het nummer "Chaos" over, dat op haar nieuwe plaat "Alive" staat. "My best friend is the voice in my head", zingt ze daarop. "Ik heb lang gekampt met depressie en mentale problemen. Het was te veel allemaal", zegt ze.

"Elke artiest begint er jong aan. Je spring mee op een trein, en dat is superfijn. Als je jong bent is alles "joepie jee", en dat enthousiasme is goed, maar ook een valkuil. Na die mooie start kom je jezelf tegen. Je gaat niet verder studeren en plots is artiest zijn je job en zijn er veel verwachtingen: je moet nieuwe muziek maken en daarmee touren. Er is geen moment om stil te staan en na te denken over waar je staat of wie je bent. Er is geen tijd om je te ontwikkelen als mens en tegelijk moet je op zoek naar je eigen stijl en stem als artiest."

Haar schoonmoeder brengt haar op het idee om in therapie te gaan. "Dat was een bom voor mij. Ik dacht "ik ben toch niet zot?". Maar het was een goed idee, want ik had angsten en ik worstelde met trauma's en nachtmerries. Ik was kwaad op de wereld en ik kon mezelf moeilijk uiten. Er is iets in mij geknakt en alles was te veel. Ik ben nu enkele jaren in therapie, bij drie verschillende psychologen en een stresscoach. Je moet de juiste persoon voor je vinden, maar alle therapeuren hebben me bepaalde dingen aangereikt om beter grenzen te stellen".

Coely is geboren en opgegroeid in Antwerpen, als dochter van gescheiden ouders met Congolese roots in een gezin met twee jongere broers. "Bij mijn geboorte hadden mijn ouders nog geen naam. Ze heten Colin en Elysée: daar is Coely uitgekomen, als echte liefdesbaby."

Ze woont sinds een paar jaar haar echtgenoot Ben en zoon Jabari (2) in Dendermonde: een rustige plek waar ze zich thuis voelt met haar gezin. "Mooi hoe mijn man mijn hand is gaan vragen aan mijn vader en moeder en de Congolese tradities rond een huwelijk allemaal heeft gerespecteerd. Dat was nieuw voor hem, maar een prachtige erkenning van mijn cultuur. Trouwen en kinderen krijgen: ik heb dat altijd gewild. Ons zoontje is mijn beste vriend."

"Mijn roots zijn mijn trots: ik hou ervan om zwart te zijn. Ik ben graag Congolese. Dat uit zich in mijn liefde voor fashion en haartooi. Congolezen houden van mooie kledij en een kapsel maakt je look volledig af. Ik experimenteer graag met vlechten en pruiken, waardoor mijn man altijd een andere vrouw in huis heeft. Dat is deel van mij en mijn cultuur. Van mezelf heb ik een grote afro, maar die toon ik niet vaak."

Op Couleur Café gisteren heeft Coely haar festivalzomer afgetrapt. Later dit najaar volgt een clubtour. En tegelijk maakt Coely ook stilaan plannen naast de muziek. Na haar finaleplaats in "The Masked Singer" als Raaf stapt ze als coach in "The Voice kids", waar ze voor het eerst jong talent gaat begeleiden.

"De afgelopen tien jaar waren insane: ik let nu beter op mezelf en pak alles gezonder aan. In 2024 word ik 30 en ik voel dat ik klaar ben voor een nieuwe fase, waarin ik andere dingen wil ontdekken. Als coach in "The Voice kids" ga ik andere kanten van mezelf leren kennen en ik kijk uit naar die persoonlijke zoektocht. Ik hou van muziek, maar wat is er meer in het leven? Ik wil sowieso evolueren naar een leven met andere bezigheden naast de muziek."

Na haar depressie en een jeugd in een gezin met financiële problemen weet Coely voor zichzelf "dat alles altijd goed komt", mede dankzij de kracht van muziek. "Mijn motto is "pain doesn't last forever". Hiphop is pure kracht, jezelf tonen, een levensstijl. Als ik deuren kan opentrappen voor de vele getalenteerde zwarte jongeren die er zijn, dan zal ik dat zeker doen. Als ik iets kan nalaten op deze wereld, dan wel dat."