Rita Vrancken uit Lubbeek brengt met haar nieuw boek "Ge wint geen oorlog zonder verzet" het oorlogstrauma van haar familie. Het verhaal van haar grootvader die tijdens de Tweede Wereldoorlog verraden wordt door de buurman. "Dit verhaal heeft mijn familie, maar ook heel het dorp Pellenberg getekend", zegt Rita.
Verraden door buurman en gestorven in concentratiekamp: Rita uit Lubbeek vertelt het verhaal van haar grootvader tijdens WO II
Lieselot Terryn
Gepubliceerd:
Met het boek "Ge wint geen oorlog zonder verzet" schrijft Rita Vrancken het oorlogstrauma van haar familie neer. Het verhaal van haar grootvader, Raymond Vrancken, die tijdens de Tweede Wereldoorlog bij het verzet zat en door de buurman werd verraden.
Verraad buurman
“Wat die buurman heeft gedaan, heeft niet alleen mijn familie getekend, maar ook heel het dorp verscheurd”, zegt Rita Vrancken. “De buurman was een man die voor de oorlog buiten de maatschappij stond, zijn bijnaam was 'de zot'. En op het moment dat de oorlog uitbrak, zag die de kans om eindelijk naar de macht te grijpen die hij nooit had gekend. Hij kreeg een mooi uniform, blinkende botten, een wapen en macht. Iedereen in het dorp sidderde en beefde voor die man."
Rita schrijft boek over grootvader in het verzet tijdens WOII: "Verraad van buurman verscheurde heel het dorp"
En niet onterecht, want bij een razzia werd de grootvader van Rita samen met nog zeven andere inwoners van Pellenberg opgepakt, verraden door de buurman. "Mijn grootvader werd opgepakt tijdens de razzia van 26 op 27 januari 1944. Hij werd eerst naar de Kommandantur van Leuven gebracht, daarna naar het strafkamp in Breendonk. Op 8 mei werd hij dan op een konvooi richting Buchenwald gezet waar hij uiteindelijk ook stierf."
Belofte
Maar in Breendonk vond er wel een bijzondere ontmoeting plaats die een nog grotere impact op de familie van Rita had. "In Breendonk zat mijn grootvader vast met Gustaaf, de man die later mijn stiefgrootvader zou worden. Samen werden ze overgebracht naar Buchenwald en daar gaven ze elkaar een belofte om voor elkaars gezin te zorgen, mocht een van de twee sterven in het concentratiekamp. En zo komt het dat Gustaaf vele jaren later mijn stiefgrootvader is geworden."
Voor Rita was het niet evident om dit eerbetoon aan haar grootvader te schrijven. "Dat heeft me emotioneel tot aan de rand van een depressie gebracht. Maar ik voelde wel het belang van dit verhaal. Ik denk dat het belangrijk is dat we deze verhalen vertellen. Wij zijn een generatie die geen oorlog meer heeft meegemaakt, en de verhalen uit eerste hand verdwijnen ook. Dus is het belangrijk om deze verhalen ook naar buiten te brengen."
Regionaal nieuws uit Brussel en Vlaams-Brabant
Gepubliceerd:
