Dwars door het Hageland in de hitte: "Mensen hebben afgezien, maar in de positieve zin"

Dwars door het Hageland Gravel is dit jaar aan zijn tweede editie toe. De deelnemers kunnen kiezen voor een parcours van 135, 105 of 60 km. De deelnemers kregen op alle afstanden dezelfde onverharde wegen en bospaden als de profrenners- de dag ervoor. Voor beginnende "gravelers", een soort van wielerdiscipline, is er een parcours van 25 km. Deze afstand was ook mogelijk als familietocht. 

“We hadden de deelnemers vooraf geadviseerd om voldoende water mee te brengen”, vertelt organisator Jeroen Van Becelaere. “Zelf hadden we ook extra water voorzien en voldoende bevoorrading. Niemand heeft dan ook last gehad van het weer. Wel zijn er enkele kleine valpartijen geweest.”

Jelle Verdeyen en Olivier Vandijck uit Leuven deden voor het eerst mee: “Het was best wel een pittig parcours”, vertellen ze. “Maar de omgeving is heel mooi. We hebben leuke mooie plekjes ontdekt.”

Vier andere wielrenners zijn helemaal uit de Vlaamse Ardennen naar Diest afgezakt. “Kasseien bij ons genoeg in de Vlaamse Ardennen, maar gravel vind je daar niet. Daarom wilden we hier vandaag zeker deelnemen. Het zijn heel mooie lange stroken gravel”, vertellen ze, terwijl ze aan de aankomst de keel met een pilsje en een ijsje smeren.

De vier moesten hun strijd op het gravel enkele keren staken. “Drie keer pech gehad”, vertelt Kurt. “Bandenpech en dan ook nog eens ketting eraf. Ik had slechts een paar reservebanden bij me. Een andere deelnemer was zo vriendelijk me uit de nood te helpen. Kort bij de meet brak mijn ketting ook nog eens af. Mijn vrienden hebben me tot aan de eindmeet geduwd.”

Kurts pech leidde overigens ook tot een hilarisch misverstand. "Toen we op een van de pechplaatsen languit in het gras lagen, dachten sommigen dat wij een ongeval hadden gehad. Een verpleegster stopte om hulp te bieden en er was zelfs al een MUG onderweg."