Gentse schepen Hafsa El-Bazioui (Groen) brengt boek uit: "Ik wil vertellen wie ik ben en waar ik vandaan kom"

Hafsa El-Bazioui was tot een paar jaar geleden een nobele onbekende. Ze werd opgemerkt toen ze een nieuwjaarsbrief schreef aan de Gentenaars waarin ze opriep tot hoop, minder harde woorden en meer fatsoen. "Het is een oproep die ik vandaag kan herhalen", benadrukt ze. De brief zorgde ervoor dat ze op een kieslijst terecht kwam. "Ik had niet gedacht dat ik verkozen zou raken en al zeker niet dat ik schepen zou worden."

El-Bazioui mocht anderhalf jaar geleden een schepenambt overnemen. "Dat was een enorm heftige periode waar ik ook in het boek kort op inga. Ik was de eerste schepen in Vlaanderen met een hoofddoek en dat heeft veel reacties uitgelokt." El-Bazioui kreeg, onder meer op sociale media, een hele hoop bagger over zich heen. Er waren ook doodsbedreigingen. "Ik had die impact niet verwacht. Ik blijf tegen die boodschappen ingaan omdat ik vind dat we ze als maatschappij niet kunnen en mogen tolereren. Ook wil ik de mensen die dergelijke dingen schrijven en zeggen, de hand reiken. Ik ben niet uit op wraak. Ik wil begrijpen waarom. En tegelijk wil ik ook tonen wie ik ben."

Haar eigen verhaal vertellen werd zo'n grote noodzaak dat er nu een boek is verschenen. "Ik heb de vraag vaak gekregen. Mensen wilden weten waar ik vandaan kwam... uit Gent! Maar, er is natuurlijk ook meer. Het is complexer. Ik heb migratieachtergrond en ik ben opgegroeid in een sociale woonwijk. Ook dat is een deel van mijn verhaal. Ik ben tijdens de eerste coronagolf, toen ik nog geen schepen was, begonnen met dit allemaal op te schrijven. Er zijn heel veel herinneringen terug naar boven gekomen." 

El-Bazioui vertelt in het boek haar eigen (familie)geschiedenis. “Die begint nog voor ik geboren ben, in het Rifgebergte in Noord-Marokko. Mijn grootvader komt daar vandaan. Hij is naar België gekomen als gastarbeider, omdat hij - toen al - door de klimaatopwarming niet meer in de landbouw kon werken. Het is een deel van mijn geschiedenis dat ik niet goed kende. Ik heb veel bijgeleerd. Mijn grootmoeder, die erg vroeg weduwe werd, is heel haar leven analfabeet gebleven."

De vader van El-Bazioui werkt als gastarbeider in België als hij gewond raakt en invalide wordt. "Het heeft ervoor gezorgd dat we in een sociale woning in de Bloemekenswijk zijn beland. Ik ben daar nooit iets tekort gekomen. Mijn ouders hebben mij enorm gestimuleerd, mijn moeder was huisvrouw. Ze keek naar alle actualiteitsprogramma’s op tv. Politiek interesseerde me, maar ik zag niemand die op me leek."

Het blijkt een terugkerend motief in het leven van El-Bazioui. “Ik heb daar echt mee geworsteld. Ik was anders en werd daar ook op aangesproken. Ik heb bijvoorbeeld ook lang geworsteld met mijn naam. Net daarom is het de titel van het boek. Mijn vrienden hadden meer geld, speelgoed, een grote boekenkast, ze gingen vaak op reis. Ik heb - per toeval - bepaalde sleutelfiguren ontmoet. Ze hebben me overtuigd om verder te studeren, in de politiek te gaan, dit boek te schrijven... Ik zie leeftijdsgenoten waar het anders is gelopen. Er is nog heel veel onrechtvaardigheid. Het boek is een eerbetoon aan die sleutelfiguren. Tegelijk wil ik de samenleving ook een spiegel voorhouden. Het zou geen toeval mogen zijn. De kwetsbaarheid en de littekens die ik heb, zijn vuurtjes die mijn engagement hebben aangewakkerd."  

El-Bazioui zegt dat het boek geen politiek pamflet is. "De partij wist hier tot enkele weken geleden niets van. Het is een persoonlijk verhaal." Het boek komt er anderhalf jaar voor de lokale verkiezingen. Wat de rol van El-Bazioui daarin wordt, is nog niet duidelijk. "Ik blijf me engageren voor een betere samenleving", besluit de politica glimlachend.