Piepjong en flamboyant: Brandon Wen staat voor eerste eindejaarsdefilé als directeur van Antwerpse Modeacademie

Het is weer die tijd van het jaar in de modeafdeling van de Antwerpse Academie: bloed, zweet en tranen in de backstage. De internationaal gerenommeerde school voor ontwerpers organiseert dit weekend haar eindejaarsdefilé met bijhorende expositie in de Waagnatie, “SHOW 23”. Studenten uit alle jaren stellen ontwerpen voor waaraan ze een academiejaar lang hebben gewerkt.

Wie de modeshow nog snel even wilde meepikken is eraan voor de moeite, want die is uitverkocht. “Sold out, baby!”, roept spring in ’t veld en nieuwbakken directeur Brandon Wen enthousiast over de telefoon tijdens ons interview. Enkel voor de expositie zijn er nog tickets beschikbaar. Daar kan je de werken van de masterstudenten van dichtbij bewonderen.

“Het feit dat we uitverkocht zijn, hoort iets goeds te zijn, maar ik ben een beetje aan het panikeren. Ik moet voortdurend vragen of er nog een extra stoel bij kan voor een gast die nog op de VIP-lijst moet”, zegt Wen lachend.

Modeontwerper Brandon Wen is een wandelende internationale smeltkroes: geboren in de multiculturele Amerikaanse staat California, kind van een Spaanse moeder en een Chinese vader. Hij noemt zichzelf “overal een vreemde, maar toch overal thuis.” Diversiteit is zijn tweede natuur. “Ik hoef er niet over na te denken, ik doe het gewoon.”

Wen vroeg een naaimachine aan zijn ouders nadat hij als tiener had gekeken naar "Project Runway" op televisie. Zijn mode-icoon was op dat moment Lady Gaga. Denk: een vleesjurk ontworpen door Frank Fernandez, verschijnen op een rode loper bovenop een gigantische eenhoorn in een jurk van Versace, of rondwandelen in een creatie die lijkt op een opblaasbare zee-egel van de hand van Jack Irving. Een duidelijke eerste aanzet voor Wens flamboyante stijl: “Ik werd verliefd op mode en ben nooit meer gestopt.”

Wen studeerde - nog maar - vier jaar geleden zelf af aan de Antwerpse Academie. Hij studeerde ook in New York, en werkte in Parijs als ontwerper voor Rick Owens en zijn vrouw Michèle Lamy. Voor Maison Lemarié ontwierp hij onder meer voor Chanel. In juni 2022 werd hij aangesteld als hoofd van de modeafdeling van de Antwerpse Academie. “Toen ik de job kreeg, heb ik geschreeuwd van blijdschap, het was surreëel.” 

Met slechts 29 levensjaren op de teller - over twee weken wordt hij 30 - is hij zéér jong voor zo’n invloedrijke job. Dat lijkt hij zelf ook te beseffen. “I knowww… Toen ik zelf nog op school zat, wisten mijn medestudenten en ikzelf dat Walter (Van Beirendonck, red.) binnenkort op pensioen zou gaan. Samen speculeerden we: wie zou zijn opvolger worden? Ik had nooit verwacht dat ik dat zou worden, maar het was mijn grote droom."

Al was het niet evident om in de voetsporen te treden van modelegende Walter Van Beirendonck. “Walter is een icoon. Hij was mijn mentor toen ik zelf nog student was, een echte ‘papabeer’.” Van Beirendonck reageerde erg positief op de keuze voor Wen als zijn opvolger. “Hij reageerde als een sterke vader en zei ‘good job’. Hij stak me een hart onder de riem: soms zou het moeilijk worden, maar ik zou het wel aankunnen. We deelden een dikke knuffel op de academie.”

Walter Van Beirendonck en Brandon Wen. Bron: Waltervanbeirendonckofficial

Net als Van Beirendonck geeft Wen naast zijn rol als creatief coördinator ook zelf les Ontwerpen aan de studenten uit het derde jaar. Maar wie spreekt met de enthousiaste 29-jarige, kan zich maar moeilijk voorstellen dat er ook maar een greintje strengheid verborgen zit in zijn kleurrijke zelf.

"Om heel eerlijk te zijn, is dat iets waar ik erg mee worstel. Ik verkies om spontaan en speels te zijn als persoon, maar natuurlijk moet je als leraar ook streng kunnen zijn. Soms moet ik tegen studenten zeggen: 'we verwachten een bepaald niveau van ontwerp en denken, en dit is niet voldoende.' Dan ben ik standvastig. Ik heb daarvan de resultaten mogen zien aan het einde van het jaar. Studenten die ik harder heb gepusht, kenden een resultaat dat voor iedereen echt verrassend was."

Het moest en zou altijd al de Academie van Antwerpen worden voor de Amerikaanse Wen. “De Antwerpse Academie heeft iets speciaals, creativiteit staat hier centraal. Andere scholen zijn wat ‘droger’, ze proberen neutraal te zijn zodat iedereen zijn of haar eigen plekje kan vinden. Antwerpen is niet bang om grote persoonlijkheden toe te laten met erg uiteenlopende stijlen. Ik zie het als mijn taak om dat zo houden.”

En een grote persoonlijkheid, dàt is Brandon Wen. Van kleurrijke oogmake-up en extravagante juwelen tot de fantasierijke silhouetten in de kleding die hij draagt: waar Wen gaat, wordt hij gezien, en dat vindt hij helemaal niet erg. “Jezelf opkleden is een geschenk dat je jezelf cadeau doet. Voor sommigen is kleding iets waarachter ze zich willen verstoppen. Maar als ik me wil verstoppen, draag ik een jeans en een t-shirt. Gelukkig wil ik me zelden verstoppen!” (lacht)

Naast mode-ontwerper is Wen ook performancekunstenaar. “Ik zocht een fysieke manier om mijn emoties te tonen doorheen mijn ontwerpen. Iemand die schildert kan gooien met verf wanneer hij of zij boos is. Tijdens het naaien van kleding moet je altijd erg precies zijn, ongeacht wat je voelt. Maar wanneer ik op een podium stap in mijn ontwerpen doe ik daarentegen wat goed voelt. Ik maak mijn eigen composities op basis van wat ik voel.”

Brandon Wen als performancekunstenaar. Bron: Brandylaa .

Tijdens SHOW 23 zal de nieuwbakken creatief directeur niet zelf op het podium te zien zijn als performer: “Dat kan ik niet maken, het gaat nu over de studenten.” Maar Wen was wel verantwoordelijk voor de creatieve invulling van het event.

Een feestje organiseren? Dat lijkt op zijn lijf geschreven. “HAH! Dat is waar, ik hou van een goede show”, reageert hij terwijl hij giert van het lachen. “Ik heb een paar persoonlijke keuzes gemaakt, maar we hebben het format van de show eigenlijk vrij traditioneel gehouden. Ik ben nogal een purist wanneer het over mode gaat. Het werk van de studenten spreekt voor zichzelf.”

SHOW 23 is een emotionele afsluiter van een zeer intens jaar, besluit Wen: “Het was een jaar van hard werken, maar nu komt alles samen. Dat is best overweldigend. Ik heb veel van mijn studenten zien openbloeien doorheen het jaar. De evolutie van september tot nu is zeer groot. Daarom hou ik zo van deze job.”