Dertig spelers die allemaal een arm of een been missen, hebben zaterdagmiddag in Wetteren een partij voetbal gespeeld. Op deze familiedag wilden ze hun sport bekendmaken. In oktober organiseert ons land in Blankenberge de Nations League Ampvoetbal.
Voetballen met 1 been en keepen met 1 arm: ondanks beperking tonen nationale amputatievoetballers in Wetteren wat ze kunnen
Geert Houck
Gepubliceerd:
De nationale ampvoetbalfederatie werd tien jaar geleden opgericht, in het prothesebedrijf Vigo In Kwatrecht (Wetteren). Er zijn dertig spelers lid van. Dat is niet zo’n groot aantal en dat heeft zijn redenen. “De meeste ampvoetballers leven in landen waar er oorlogen zijn geweest”, vertelt jeugdcoach Wendy De Cock (37). “In België is er geen oorlog, en dus zijn er hier veel minder.”
Belgen die een ledemaat missen, zijn doorgaans zo geboren, of verloren een ledemaat door ziekte of een ongeval. “In Oekraïne verwachten we een toename, omdat het daar nu oorlog is. Hoe je daarmee omgaat, hangt af van persoon tot persoon. Sommige mensen draaien de dag nadien al de knop om, bij anderen duurt dat jaren.”
Voor de verwerking kan sporten heel belangrijk zijn
jeugdcoach Wendy De Cock
Met de familiedag geeft de federatie een boodschap: je leven is niet voorbij na een amputatie. “Vlak na een amputatie leeft er bij sommige mensen schroom om die amputatie te laten zien. Daarom is het belangrijk voor hen om samen te sporten met lotgenoten en erover te praten.”
Nations League in België
De federatie heeft ambitie, maar wil eerst de onbekende voetbaltak bekender maken. België haalde onlangs de organisatie binnen voor de C-poule van de allereerste Nations League. Van 6 tot 8 oktober nemen de Red Flamingo's het in Blankenberge op tegen Georgië, Oekraïne, Israël en Griekenland. “We zijn aan elkaar gewaagd. Ik denk niet dat we naar de B-poule zullen stijgen, maar zakken naar de D-poule verwacht ik ook niet.”
Maak kennis met de Red Flamingo's, de Belgische nationale amputatievoetbalploeg
Wendy en haar team zijn nog op zoek naar extra leden, want dertig spelers is niet veel. “En van die dertig zijn er maar twee vrouwen”, zegt ze. “Terwijl er ongeveer evenveel vrouwen als mannen een amputatie ondergaan. Ook bij kinderen met een amputatie is er nog schroom, vooral bij de ouders dan. Voor de verwerking kan sporten heel belangrijk zijn, en hoe meer spelers we hebben, hoe hoger het niveau wordt. Sinds er een paar spelers bijkwamen, merken we dat er scherper getraind wordt. Ah ja, want nu is niet iedereen meer zeker van zijn plaats.”
Regionaal nieuws uit West-Vlaanderen
Gepubliceerd:
