Tussen witloof en paarden: ruiter Tine Magnus uit Merchtem zet koers naar de Olympische Spelen  

"Het is hier nog een beetje chaos", zegt Tine Magnus verontschuldigend aan de zadelkamer. "We zijn nog maar net terug van de Nations Cup in Chatsworth (UK). Nu moet alles gewassen en gepoetst worden. Daarna laden we de vrachtwagen weer in en reizen we naar de volgende wedstrijd in Millstreet (Ierland)." Alles zit in een stroomversnelling voor Tine Magnus sinds ze vorig jaar Belgisch kampioen eventing werd. "Dat is als een triatlon voor paarden", verduidelijkt Tine. "Het gaat om drie disciplines: dressuur, jumping en cross-country. Jumping doe je in de piste, dan spring je over balken. Cross-country is in de velden, tegen hogere snelheden en dan spring je over boomstammen, hagen of in het water. Je moet die drie disciplines afleggen op één weekend en met hetzelfde paard. Met twee in topvorm zijn, is dus een must." 

Sinds maart maakt Tine bovendien deel uit van het Belgische nationale team én heeft ze ook de olympische kwalificaties op zak. Daarmee staat ze alweer een stap dichter bij haar olympische droom. "Maar daarmee zijn we er nog niet", zegt ze nuchter. "Olympische deelname in Parijs 2024 kan alleen als het Belgische team voldoende punten sprokkelt op de internationale eventingwedstrijden, de Nations Cup." Na de wedstrijd in Ierland - voor paard en ruiter een reis van vier dagen en vier boottochten - volgen alweer de volgende wedstrijden in Polen, Duitsland en Frankrijk. "Dat kan natuurlijk niet met één paard. Een paard heeft na zo'n reis toch enkele weken weer nodig om thuis op onze boerderij te rusten en weer op kracht te komen."

Om die reden heeft Tine drie toppaarden. Twee hebben reeds de olympische norm gehaald. Ze trainde zelf haar paarden van jong veulen tot eventingtopper. "Zo gaat dat wel vaker in onze sport. Paard en ruiter zijn zo vroeg mogelijk met elkaar verbonden. Dat geeft vertrouwen en alleen zo kan je een topprestatie leveren." Daarbovenop hoort nog een portie doorzettingsvermogen, want zelfs na 17 breuken en blessures aan bekken, ruggenwervels en voeten, blijft Tine paardrijden. "Zo snel als ik kan, zit ik terug op mijn paard. Letterlijk dan!" Het is duidelijk: paardrijden, dat is voor Tine geen job, maar een manier van leven. "Veel vriendinnen zitten nu in de fase dat ze baby's en kinderen krijgen. Maar mijn kinderen staan hier in de stal."

Tine Magnus komt uit een fiere boerenfamilie. Ze groeide op op een witloofboerderij in Merchtem. Van kindsbeen hielp ze mee op de boerderij en als kleine kleuter reed ze al op shetlandpony's. Haar nuchtere vader spoorde Tine echter aan om na haar middelbare school toch eerst te gaan studeren. Zo gezegd zo gedaan: Tine verzamelde niet één, maar twee diploma's, eentje van regentaat economie en aardrijkskunde en eentje als postgraduaat sportmanagement. Desondanks voelde Tine er toch nog altijd het meest voor om zich op "het boeren" toe te leggen. "Ik heb het eigenlijk altijd geweten dat ik hierin wilde verder gaan", aldus Tine. "Boeren zit in je bloed. Dat zullen andere boerenzonen en -dochters kunnen beamen. Ik ben trots op het bedrijf dat mijn ouders uit de grond hebben gestampt. Als zij met pensioen zijn, nemen mijn broer en ik de boerderij sowieso over. De opvolging is verzekerd."  

"Ik heb geluk dat het paardenseizoen en het witloofseizoen elkaar zo mooi afwisselen. Tussen maart en oktober, is het volop wedstrijden rijden. In de andere maanden is het het drukste in het witloof. De paarden kunnen dan meer rusten in die winterperiode." Tine Magnus hoopt zo nog lang haar twee voltijdse jobs te kunnen combineren. "Maar ik heb ook veel aan mijn broer en mijn ouders te danken. Zij zorgen dat alles draait als ik met de paarden weg ben. Zeker sinds ik vorig jaar Belgisch kampioen werd en alles in een stroomversnelling komt, zou ik het niet kunnen zonder hen." 

Het nationale team van België staat er momenteel goed voor om het olympische ticket te bemachtigen. "We moeten nog hard werken om daar te blijven staan", zegt Tine. "We zullen binnen enkele maanden met zes à acht ruiters in het A-kader zijn. Slechts drie daarvan, en eentje als reserve, mogen naar de Spelen, als België al geselecteerd zou worden én dan moeten zowel ik als mijn paard nog blessurevrij zijn. Ik kan dus zeker nog niet zeggen dat ik erbij zal zijn, maar ik ga er alles aan doen om er te staan."