Björn Soenens, onze correspondent in de Verenigde Staten, kreeg eind maart te horen dat hij longkanker heeft. In zijn wekelijkse radiocolumn op Radio2 vertelt hij nu elke zaterdag openhartig wat de ziekte met hem doet. Deze week geeft hij een stem aan zijn vrouw. Ook zij heeft er een moeilijke periode opzitten. "Ze moet opladen. De partner van de zieke mens wordt vaak vergeten."
Björn Soenens: "Partners lijden soms nog meer dan de zieke, ook mijn vrouw moet nu opladen"
Gepubliceerd:
Je kan de radiocolumns van Björn Soenens ook lezen en beluisteren op de website en in de app van Radio2.
Het is alsof ik nooit intensiever heb geleefd dan in de voorbije weken van onzekerheid en ziekte. Mijn minst productieve, professionele weken, in ruim dertig jaar beroepsleven nochtans. Mijn zoon, mijn dochter en mijn vrouw, dachten dat ik "niets doen" nooit aan zou kunnen en er gek van zou worden. Ik werd niet gek, want niets presteren, niet op televisie komen, geen stukjes maken voor het radionieuws, betekende de afgelopen weken niet dat ik niet veel heb gedacht en gevoeld. Integendeel.
"Bevrijdingsdag: geen chemo voor mij, geen immunobehandeling en geen bestralingen"
Zo vond ik de symboliek van mijn ziekte meer dan toeval. De dokters die in de VS een verdacht gezwel zagen op mijn rechterlong, op uitgerekend 22 maart. De dag waarop het net zeven jaar geleden was dat er terreur werd gepleegd in Brussel. Nog geen zeven weken later, op 8 mei, Bevrijdingsdag, liet mijn oncoloog mij weten dat ik geen nabehandeling zou moeten ondergaan, na de verwijdering van de tumor. Geen chemo voor mij, geen immunobehandeling en geen bestralingen.
8 mei was dus een echte bevrijdingsdag. Een vreugdevolle dag en toch was ik ook in verwarring. Een soort tristesse overviel me door de rollercoaster van emoties die de voorbije weken in mijn leven waren geweest. Kankervrij, maar toch nog met pijn rondlopen. Nu en dan half amechtig, zonder adem, de trap oplopen. Na twee uur gezelschap moe zijn en willen slapen. Je een halve bejaarde voelen, op halve kracht van je eigen kunnen. Verwarrend heen en weer geslingerd worden tussen opluchting en blijdschap, en een soort huilerig gevoel van verwarring, vermoeidheid en pijn.
"Emma bleef sterk voor mij"
Ook mijn vrouw bereikte een dieptepunt. Wekenlang hield ze haar verdriet in. Bleef ze sterk voor mij. Hopend op een goede uitkomst voor mij, haar man. Maar zelf worstelde ze met de onzekerheid over de toekomst. Had ze zorgen in een land dat op dit moment het onze niet meer is, na zes en een half jaar wonen in Amerika.
Zwervers ver van huis waren we. Een beetje ontworteld. Ziek en ook weer niet ziek. Mijn vrouw moet nu opladen, na een uitputtende periode. Partners van de zieke mens worden al te vaak vergeten en over het hoofd gezien. Ook zij hebben veel zorg en opvang nodig. Ze lijden soms nog meer, dan de zieke zelf. Ik heb dat gezien bij mijn vrouw, Emma. Het is voor haar ook lastig om zomaar op een-twee-drie de draad weer op te pikken en je fut en energie terug te vinden. De bobijn is even op.
Het is alsof, zelfs met mijn volledige genezing in het vooruitzicht, een stuk van ons oude leven toch dood is. Dat heeft kanker met ons gedaan. De regie over je leven ben je kwijt. De controle is zoek.
"Iedereen monstert me. Zie ik er nog uit als iemand die net kanker heeft gehad?"
Mijn buik staat nog vol blauwe plekken van de bloedverdunnende spuiten tegen flebitis. Die krijg je na een operatie om bloedklonters te vermijden. Iedereen monstert me. Zie ik er nog uit als iemand die net kanker heeft gehad?
Ik heb tijd nodig om alles een plek te geven, maar straks begint mijn job weer in volle vaart. Allicht. Terug de rails op van mijn vroegere leven. Dit heb ik al lang geleden geleerd: ziekte doet je de wereld beter begrijpen, dan je werk. Het is een soort rouwproces, waar ik door moet. Ik heb geleerd dat het leven vooral de moeite waard is door je partner, je kinderen, je vrienden en vriendinnen, je fijne familie.
That’s it. Niet het avontuur primeert, maar wat dichtbij is.
Laten we intussen lief zijn voor elkaar, zolang het nog kan.
Tot volgende week.
Björn Soenens gaat door: "Mijn vrouw moet nu opladen, ook zij bleef sterk"
