Queen B is back: zeven jaar na wereldtournee “Formation” brengt het “Renaissance”-album haar opnieuw naar een uitverkocht Koning Boudewijnstadion. In een strak geregisseerde show met technische snufjes zoekt Beyoncé de grenzen op van hoe een hedendaags popconcert eruit kan zien. Twee constantes bij de Amerikaanse popdiva: haar zangtalent en haar neus voor de juiste artistieke keuzes, altijd vernieuwend, stijlvol en passend bij haar boodschap.
Vliegend op een paard, met gouden stem en dansbattle: zo pakte Beyoncé het Koning Boudewijnstadion in
Kirsten Sokol
Gepubliceerd:
Wie zich verwacht aan een rondje “greatest hits”, is eraan voor de moeite bij de “Renaissance”-shows. Beyoncé zingt álle 16 nummers van haar gelijknamige nieuwe plaat in een show van 2,5 uur tijd, waardoor er onherroepelijk publiekslievelingen sneuvelen. Compromis: ze kort laten horen als sample, zoals “Bootylicious” (nog van Destiny’s Child) en “Single ladies”.
De show is opgedeeld in zeven hoofdstukken, waarin nummers uit verschillende albums per stijl en boodschap aan bod komen. Er is een liefdesmedley, een reeks nummers over identiteit zoals “Formation” of “Black parade” en liedjes over familiegeluk. De decibels en de sfeer pieken vooral tijdens de hits, een eerste keer bij “Break my soul”, nadien tijdens het opzwepende “Run the world (girls)” en doorbraakhit “Crazy in love”. Maar: nooit zakt de sfeer helemaal weg, tijdens deze krachtige en technisch perfecte show.
Beyoncé bouwt de sfeer rustig op vanuit een statische en soulvolle start, met warme blazers tijdens vier relatief trage nummers. Ze laat meteen horen waarom ze de titel Queen B niet gestolen heeft. Het gemak waarmee ze de hoogste noten haalt, of langs toonladders fladdert tijdens allerlei krulletjes met haar stem is uniek.
Haar divalook, met glamoureuze Valentino-jurk (die split tot boven de heup!) en lange handschoenen, maakt het plaatje af. Team stylist heeft een duidelijke briefing gekregen: “make it shine”. Er is niet op een streep glitter of pailletten gekeken, ook niet op een blinkende hoed, korset of futuristische bril trouwens. En vergeet knielaarzen als er lieslaarzen bestaan.
Een streepje naakt, een vleugje robot
Stijl loopt als een rode draad doorheen haar werk, al is Beyoncé tijdens deze show opvallend vaak bijna zo goed als naakt te zien op de schermen. Als openingsbeeld verschijnt ze puzzelstukje per puzzelstukje op het gigantische ledscherm, dat van haar concert meer een levende concertfilm of totaalspektakel maakt.
Het andere beeld dat vaak terugkeert, is dat van de zangeres als futuristische superheldin: een verloren gewaand familielid van Robocop in een modern harnas. Andere outfits die de revue passeren: speelse bodysuits, een gemuteerd bijenpak met voelsprieten (minder geslaagd) en een koninklijke mantel.
Muzikaal evolueert de soul naar stevige housebeats - die Beyonce op “Renaissance” helemaal omarmt - hiphopritmes, funky gitaren en af en toe een streepje gospel door de samenzang met haar vier backings. Beyoncé toont zelfs even haar rapkunsten.
Hoe opzwepend ook: haar muziek heeft altijd een boodschap: wees trots op wie je bent, omarm je roots en je uiterlijk. Ook mooi: tijdens “Break my soul” worden de namen van idolen van Beyoncé geprojecteerd en dat zijn net zo goed haar zus en moeder, als "Destiny’s Child"-collega Kelly Rowland of wijlen Aretha Franklin.
Het tempo gaat steeds meer omhoog in de show. Cruciaal in de overgangen tussen de hoofdstukken is de bewegende wand, die open en dicht schuift en telkens een nieuw decor of element onthult, in de glitterkuip die erachter schuilt. (de artistieke variant van de “Blind date”-muur, zeg maar)
Tussen de verschillende hoofdstukken - en kostuumwissels – zijn er beeldfragmenten te zien, die af en toe neigen naar een kortfilm en soms naar een videoclip. Een Beyoncéshow is geëvolueerd van "maar" een concert naar een totaalperformance. Het geheel wordt door tientallen camera’s op het podium en in de arena slim in beeld gebracht, waardoor je bijna vergeet dat je naar een liveshow kijkt en niet naar een televisieopname.
BEKIJK - deze beelden (zonder geluid) deelde Beyoncé zelf na de eerste show uit deze tournee, in Stockholm:
Van het podium tot in de lucht
Verder blijft Beyoncé vernieuwen met attributen die je niet op podium verwacht, naast klassiekers als een reuzediscobal, de onmisbare windmachine, en confetti. Bijvoorbeeld: dansers die in een harnas op enkele meters hoogte heen en weer zwiepen vanop flexibele palen tot vlak tegen de grond.
Beyoncé zelf zingt onder meer zittend op een raket, liggend in een grote schelp en omgeven door robotarmen die haar met waaiers koelte toewuiven of lijken in te kaderen. Ook opvallend: de (weliswaar stijlvolle) paaldansact op een tank die richting middenpodium rijdt en gevaarlijk zwenkt. Het enige bizarre element misschien, gezien de oorlog in Oekraïne.
Extra troef: de dansers
Naast de zang en de outfits is dans een cruciaal element tijdens een Beyoncéshow. Maar: zingen en dansen tegelijk doet ze zelf nog zelden. Omgeven door een resem topdansers – mannen én vrouwen die dezelfde pasjes doen – zet Beyoncé het enkel zelf op een dansen tijdens instrumentale stukken of wanneer de backingzangeressen overnemen.
Opvallend is ook dat vooral haar bovenlichaam en armen strakke choreo’s uitvoeren. Haar benen trappelen opvallend vaak ter plaatse op haar torenhoge hakken, tenzij ze flaneert over de cirkelvormige catwalk, bij de trappen galant geassisteerd door een danser. Je bent Queen B of je bent het niet.
Wild over het podium hossen, is er dus niet (meer) bij, maar dat doen de getalenteerde dansers vergeten tijdens strakke groepschoreo’s en indrukwekkende solo’s. In de bisronde trekken ze alle registers open tijdens een dansbattle. Twerken én een stevige streep vogue en ballroom van de mannelijke dansers: de stijl die ook Gustaph mee in zijn Songfestivalact verwerkte met PussCee West. Wat een feest van diversiteit, positiviteit, selflove en de zwarte cultuur.
Save the best for last: tijdens de bisronde zweeft Beyoncé op een kristallen paard over het middenplein, een knipoog naar de albumcover van “Renaissance”. Enkel als je Queen B bent, kom je daarmee weg. Dit valt niet snel te evenaren. Wie anders zingt er geen enkele hit in de bisronde, maar drie nieuwe nummers uit haar laatste plaat? (Met in slotnummer “Summer renaissance” een stevige streep “I feel love” van Donna Summer, weliswaar.)
Perfectie, maar ...
Toch een klein puntje van kritiek: Beyoncé is – net als in haar vorige tournee – spaarzaam met bindteksten. Akkoord: niet het allerbelangrijkste, maar mag het ook wat minder cliché? Het Brusselse publiek het beste van deze tournee noemen, is makkelijk als dit nog maar de derde show is. Idem voor de moederdagwensen.
Wel aandoenlijk: het dankwoord dat middenin de show te horen is van Beyoncé als kind, waarin ze haar ouders bedankt voor hun steun. Idem voor de foto van haar mama en "Uncle Jonny", die ze toont aan het einde van de show. Het album "Renaissance" is een ode aan hem, omdat hij pas laat uit de kast kwam. Dat geldt misschien ook voor de trouwste Beyoncéfans, die een smak geld hebben neergeteld om haar van dichtbij te zien. Met die fanzones - "de Beyhives"- maakt Beyoncé trouwens veel contact. Voor meer dan 2.000 euro per ticket in de duurste prijscategorie maar goed ook, al bestaat er geen discussie over de eenzame plek van Queen B aan de top van de muziekwereld.
