Topfavoriet Loreen haalt de finale van het Songfestival, Nederland niet: deze 10 landen zien we zaterdag terug

De te kloppen topfavoriet op het Songfestival dit jaar blijft Loreen. Na haar overwinning in 2012 met “Euphoria” doet ze voor de tweede keer mee voor Zweden. In deze eerste halve finale lost ze de torenhoge verwachtingen helemaal in, al is “Tattoo” geen tweede “Euphoria”. Maar het Songfestivalpubliek lust een vlot popnummer over een verloren liefde zeker wel.

De hoofdrol in Loreens act is weggelegd voor haar lange krulnagels en een groot ledscherm, dat haar bijna plet tot tegen het podium. Al van bij de intro heeft ze de zaal in Liverpool volledig mee, dankzij haar meeslepende nummer. Of Loreen voor de tweede keer kan winnen, en zich als recordhouder naast "Mister Eurovision" Johnny Logan nestelt in de geschiedenisboeken, weten we zaterdag.

Loreen zal in de finale stevige concurrentie krijgen van de Finse inzending, Käärijä. Hoewel de titel van zijn nummer anders doet vermoeden, brengt hij voor Finland alles behalve een klassieke “Cha cha cha”, volledig in het Fins. Het is een mix van techno, metal, kermisvibes en een vleugje kitsch. Käärijä start zijn act in een houten box waar hij uitbreekt, gevolgd door vier latindansers in fluopakjes.

“Cha cha cha” gaat over een avondje uit dat ontspoort na te veel alcohol. En dat is ook wat Käärijä laat zien op het podium, in ontbloot bovenlijf en met fluogroene Hulkarmen aan. Halfweg verandert het nummer volledig van sfeer, waarna er nog een bevreemdende polonaise volgt. De zaal in Liverpool bereikt een kookpunt. Het Songfestival omarmt maar al te graag extravagante buitenbeentjes. En bij de bookmakers is Finland aan een stevige opmars bezig.

Let 3, de inzending voor Kroatië, brengt zonder twijfel de meest opvallende én politiek getinte act van de wedstrijd. De groepsleden combineren militaire outfits met snorren én lipstick en ze zingen op een bedje van gitaren over een tractor en een kleine psychopaat (jawel).

Het Kroatische lied is een openlijke aanklacht tegen de oorlog. De tractor verwijst naar een cadeau van de Wit-Russische president Loekasjenko (met snor) aan Poetin. Weinig subtiel, zeker in combinatie met een militaire mars op het podium en grote raketten. Als toemaatje eindigen alle groepsleden het nummer in hun onderbroek. “Ze worden zot hier”, omschrijft Peter Van de Veire de sfeer in Liverpool.

Altijd goed voor een veelbesproken act en ook dit jaar volledig in de eigen taal: Moldavië. Een zootje ongeregeld, maar sfeer verzekerd dankzij de trommels en de man met dwerggroei die voor catchy fluitsolo’s zorgt. Je waant je tijdens de Moldavische act even in een heel andere wereld.

Hun nummer gaat over de natuurkrachten, de zon en de maan. In de finale mag Moldavië zijn trucje, met opvallende verschijningen op het podium en een aanstekelijke beat, nog eens overdoen. “Goed refrein en goed gezongen: dan ga je door”, zegt Peter Van de Veire. 

Ook Zwitserland kiest – net als de dolle bende van Kroatië – voor een anti-oorlogsnummer, maar wel in een heel ander genre. Remo Forrer zingt met “Watergun” een sobere ballade, opgeleukt door een moderne dans met lange linten. De diepe stem van Remo doet wat denken aan Berre. Hij zingt een mooi nummer, dat op veel applaus kan rekenen, al is dat vooral te danken aan zijn zangprestatie en minder aan de act. Zo haalt hij moeiteloos de stevige uithaal richting het einde.

Tsjechië kon het Songfestival nog nooit winnen, maar haalt dit jaar opnieuw de finale met de groep Vesna, wat “lente” betekent. Ze zingen in vier talen óók een anti-oorlogslied met een duidelijk marsritme. In schril contrast met hun snoeproze outfits en lange brave vlechten staat hun krachtige boodschap: dat er met hen niet te sollen valt. “We are not your dolls”, klinkt het, naast “choose love over power”. Een vredevolle en feministische boodschap die wordt beloond met een finaleplaats.

Vorig jaar geen finaleplek voor Israël, maar dit jaar is het wel prijs met Noa Kirel, een lokale popster die zingt over een eenhoorn. Daar hoort een teken bij dat ze vaak uitbeeldt op haar voorhoofd. “Unicorn” zou zo van Britney Spears of Dua Lipa kunnen komen. Noa Kirel zingt haar nummer netjes en ook de act zit goed. Ze komt uit een reeks verlichte kaders en zet het in het tweede deel stevig op het dansen na de open vraag “Do you wanna see me dance?”. Een sterk en tijdloos popnummer dat hoog kan eindigen in de finale.

Zingen in de eigen taal: het loont vaak op het Songfestival, ook voor Portugal. Het nummer dat “oh hartje” heet, brengt de typische Portugese sfeer samen met een vleugje Moulin Rouge, inclusief outfits met veel pluimen. Een aanstekelijk en licht ondeugend nummer met folky invloeden – het gitaartje! – en grappige danspasjes: het blijft hangen en dus verdient Portugal een finaleplek. Bonuspunten voor de hoge noten.

Servië stuurt met Luke Black een bijzonder dramatisch electronummer met zware bassen, deels in het Engels en deels in het Servisch. Hij begint zijn act al liggend, daarna nemen flitsende lichten en dansers in duikpakken met gasmaskers het over. Een bevreemdende act die eruit ziet als een videospel en meer blijft hangen dan het nummer zelf, maar Servië haalt er door een goede zangprestatie toch de finale mee.

Last but not least: Noorwegen, de opener van de eerste halve finale en één van de favorieten bij de bookmakers. De Noors-Italiaanse Alessandra zet de toon met een vrolijke en overtuigde act. Met haar nummer “Queen of kings” over zelfliefde raakt ze een gevoelige snaar bij het Songfestivalpubliek.

Haar korset, cape en tiara geven Alessandra de look van een moderne koningin tijdens haar sterke popnummer met aanstekelijke beat. Voor de hoge noten krijgt ze hulp van de backing vocals die opgenomen zijn en niet live worden gezongen op het podium, wat sinds 2021 niet meer verplicht is. Dat verdoezelt wat onzekerheden, maar De Grote Uithaal haalt Alessandra wel helemaal zelf.