Wielerfan uit Kooigem sterft langs parcours van Parijs-Roubaix: "Gestorven in het wereldje waarin hij zich thuis voelde"

Hij belde zijn vrouw nog een laatste keer op zaterdagavond rond 23.30 uur. Toen ze hem de volgende ochtend opzocht in zijn bestelwagen, op zijn vaste plek langs het parcours, trof ze hem levenloos aan. “Hij is gestorven in het wereldje waarin hij zich thuis voelde. We leerden elkaar kennen toen we allebei nog wedstrijden reden en onze kinderen, Olivia (26) en Kevin (23) kregen de wielermicrobe ook mee van hun vader."

"Daarnaast was hij vooral een bon vivant en een familieman. De geboorte van zijn eerste kleinkind Alizée, zes maanden geleden, was de belangrijkste gebeurtenis die hij meemaakte. ‘Mijn prinsesje’, noemde hij haar.”

Parijs-Roubaix was al meer dan tien jaar het hoogtepunt van het jaar voor Stéphane. Samen met zijn gezin trok hij met zijn bestelwagen en een tentje voor een weekend naar Camphin-en-Pévèle. Niet alleen de koers, maar ook de ambiance rond het gebeuren waren voor hem erg belangrijk.

“Stéphane had een open karakter. Aan zijn tentje was het een zoete inval. Hij sprak met iedereen die er langs kwam”, zegt Angelique. “Zijn dood is een totale verrassing. De nacht voor de koers bleef hij er alleen slapen, hij is eenzaam gestorven. We kunnen het nog steeds moeilijk geloven dat hij er niet meer is.”

“Het is misschien raar om te zeggen, maar ik ben zeker dat hij het jammer vindt dat hij de koers van zondag gemist heeft”, vertelt zijn zoon. “Mijn vader en ik supporteren voor Wout Van Aert. Hij zou door het lint gegaan zijn op het moment dat Van Aert wegreed, maar ook verbijsterd door die laatste lekke band. Voor zulke momenten leefde hij, ging hij op in de tragiek en euforie die eigen is aan de koers.”

Stéphane werd geboren in Doornik, maar leefde al jaren in Kooigem waar hij samen met zijn vrouw Angelique een gezin stichtte. “Stéphane heeft als amateur gekoerst tot zijn dertigste, toen kreeg hij gezondheidsproblemen. Klierkoorts en toxoplasmose dwongen hem te stoppen. Bij de juniors was hij ooit kampioen van Henegouwen, maar prof is hij nooit geworden.”