Drie jonge vrienden trokken voor het Canvasprogramma "Vranckx" op reportage naar Israël en de Palestijnse Gebieden. Alexandro Yaramis is een christen, Jonathan Atzmon is jood en Idries Bensbaho is moslim. Ze willen samen de complexiteit van de regio beter leren begrijpen. Maar wanneer ze geconfronteerd worden met de realiteit van het conflict, komt het tot pittige discussies en komt de vriendschap zelfs onder druk te staan.
Een moslim, jood en christen reizen als vrienden naar Israël, maar worden al snel geconfronteerd met de harde realiteit
Jeroen Vissenaekens
Gepubliceerd:
In Israël en de Palestijnse Gebieden lijken de wapens nooit lang te zwijgen. Gisteren kwam in de Israëlische stad Tel Aviv een Italiaanse toerist om en raakten anderen gewond bij een aanslag. De zoveelste escalatie van een conflict dat al 70 jaar aansleept.
Om dat conflict beter te begrijpen, maar ook om uit te zoeken wat hen zelf verbindt of net verdeelt, trekken drie vrienden (een moslim, een jood en een christen) samen naar het conflictgebied. Geen betere plek om te beginnen dan Jeruzalem. De bakermat van hun drie godsdiensten. Dat wordt duidelijk tijdens een rondleiding van gids Sarah.
Daarna scheiden hun wegen en gaat iedereen afzonderlijk op pad. Idries heeft gemengde gevoelens bij Jeruzalem. "Deze plek betekent ook veel voor moslims, maar ik heb ook een gewrongen gevoel. Vreugde en verdriet gecombineerd," zegt hij. "Ik ben vandaag drie keer gecontroleerd. Ze hebben mijn kaftan opgetrokken en mijn paspoort gevraagd. Verschillende keren. Ik kan me niet inbeelden hoe het is voor Palestijnen of moslims die dit dagelijks moeten meemaken."
Ik kan me niet inbeelden hoe het is voor Palestijnen of moslims die dit dagelijks moeten meemaken.
Idries Bensbaho
In Bethlehem komt Alexandro erachter dat er steeds minder christenen wonen. Dat leert hij van Souadh die hem uitnodigt voor een kop thee. "Er waren hier christenen van allerlei stromingen. Er zijn er nog veel, maar de meesten zijn al vertrokken", vertelt ze. "Zelfs als je naar de kerk gaat om te bidden, is er bijna niemand meer. Er is te weinig eten en te weinig werk."
Maar de gemoederen tussen de vrienden laaien op wanneer Jonathan en Idries een Palestijnse olijfboer bezoeken. Joodse kolonisten staken zijn olijfgaard in brand. "Ze zeggen dat dit land van hen is, en niet van de Palestijnen. Maar dat klopt niet, het is al twee à drieduizend jaar van ons", zegt de boer. En dan krijgen Idries en Jonathan een meningsverschil.
Vriendschap op pauze
Het werd een beladen reis. De drie keerden naar huis met meer vragen dan de antwoorden die ze kwamen zoeken. Na de meningsverschillen en discussies, hielden de vrienden even afstand. Het moest allemaal even bezinken. Ze zagen elkaar anderhalf jaar niet meer. Tot vorige week, toen ze samen naar de afgewerkte reportage keken. "Je hoeft het niet eens te zijn op alle vlakken", zegt Idries. "Maar het belangrijkste is dialoog en luisteren naar elkaar." Jonathan voegt daar nog aan toe: "Als mensen met verschillende meningen niet in dialoog kunnen gaan, zouden we in een heel saaie wereld leven. Ik denk dat wij het goede voorbeeld kunnen geven." Alexandro besluit: "Het heeft ons uiteindelijk dichter bij elkaar gebracht. Zo leer je elkaar beter begrijpen. Dat is een band die we hier in België niet hadden."