Schrijver en uitgever Julien Weverbergh overleden: "Heel rijk en gevarieerd leven gehad, ik heb nergens spijt van"

Criticus, auteur, dichter, correspondent in Roemenië, ufo-deskundige, leerkracht: Julien Weverbergh was het allemaal. Maar het bekendst werd Weverbergh als uitgever. 

Hij volgde begin jaren zeventig de legendarische Angèle Manteau op aan het hoofd van uitgeverij Manteau. Toen Weverbergh daar in 1986 werd ontslagen, richtte hij uitgeverij Houtekiet op. Die uitgeverij bestaat vandaag nog steeds, maar is ondertussen deel geworden van Veen Bosch & Keuning Uitgeversgroep. 

In 1956 zette Julien Weverbergh de eerste stappen in de literaire wereld, hij was toen 26 en debuteerde als dichter. Het werd het begin van een lange carrière. Zo schreef hij zelf meer dan 20 boeken, zoals "De ufo-carrousel", over zijn fascinatie voor ufo's.

"Ik ben geen believer en ook geen disbeliever", vertelde hij daarover in De Parelduiker. "Ik geloof wel in het verschijnsel. Want wat is een ufo? Mij ging het vooral over deze vraagstelling: wat is waar(heid), wat niet?". Weverbergh schreef niet alleen boeken, maar ook heel wat literaire kritieken en hij was een van de eersten in de jaren zestig die de romans van Louis Paul Boon publiekelijk verdedigde. Voor zijn inzet voor het oeuvre van Boon ontving hij in 2011 nog de Isengrimusprijs.

“Ik heb nooit auteurs bestreden om persoonlijke redenen. Ik kon rustig over een boek van Ward Ruyslinck schrijven dat het zeer slecht was en de moeite van het uitgeven niet waard. Maar ik kon tegelijk toch een goede relatie hebben met de persoon Ruyslinck”, zo beschreef Julien Weverbergh zijn rol als criticus in "Het beste moet nog komen" op Radio 1. 

Nochtans waren weinig schrijvers hem dankbaar voor zijn (zeer) kritische opmerkingen. Dat zorgde soms voor problemen, wanneer hij begin jaren zeventig "van kamp wisselde". Toen werd hij als directeur bij uitgeverij Manteau de uitgever van diezelfde auteurs die hij eerder bekritiseerde. Enkele jaren later werd een meningsverschil tussen Jeroen Brouwers en hem breed uitgesmeerd in vileine commentaren. Brouwers verliet de uitgeverij en de ruzie tussen de twee vrienden werd pas jaren later bijgelegd.

"Jeroen schrijft schitterend goed. Zijn taal zit vol fantastische vondsten. Er gaan geen tien regels voorbij of je lacht om een taalvirtuositeit. Ik heb wel altijd gevonden dat in het literaire werk van Brouwers een wereldbeeld ontbreekt. Enkele boeken zijn zelfs langdradig."

Julien Weverbergh was ook de schoonvader van dichter Jotie T’Hooft, de betreurde dichter was getrouwd met zijn dochter Ingrid. Zelf vond Weverbergh de liefde in Roemenië. 

Weverbergh woonde in de jaren zestig een tijd in het land en werkte er ook kort als correspondent, voor Vrij Nederland en de krant Le Monde. Naar eigen zeggen schreef hij te kritisch over het communistisch regime toen, en werd hem het werken onmogelijk gemaakt. Hij schreef later ook enkele non-fictieboeken over Roemenië. 

Hij hoopte in goede gezondheid 96 te mogen worden, zo verklaarde hij in 2006 bij Friedl’ Lesage op Radio 1. Dat laatste is hem niet gegund, Julien Weverbergh werd 92. “Maar ik heb nergens spijt van, ik heb een heel rijk en gevarieerd leven gehad.”