"Het duurt een seconde om een bom los te laten, maar hij kan 80 jaar blijven vallen": Mortsel gedenkt Amerikaans bombardement van 80 jaar geleden  

"Het duurt een seconde om een bom los te laten, maar die kan 80 jaar blijven vallen." Met die zin sloot Pieter Serrien, voorzitter van vzw 5 april 1943, zijn toespraak af op de herdenkingsplechtigheid van het Amerikaanse bombardement op Mortsel, ondertussen 80 jaar geleden. Onder andere Vlaams minister-president Jan Jambon, minister Annelies Verlinden en de ambassadeur van de Verenigde Staten van Amerika, Michael M. Adler, woonden de plechtigheid bij.

Maar tussen al die bekende gezichten liepen ook mensen rond die het bombardement doorstaan hadden. "Ik was zes jaar oud", getuigt Lea Van Gerven. "Iedereen had wel geoefend om te schuilen onder je bank, maar toen het echt begon wilden we allemaal naar buiten vluchten. Gelukkig trok iemand ons onder een brede trap. We zaten precies in een achtbaan. Na de eerste golf bommen, strompelde mijn moeder de school binnen. Zij leidde ons over het puin van de ingestorte school. We waren nog maar net in de schuilkelder van m'n grootvader toen de tweede golf viel."  

Hoewel de beelden op haar netvlies gebrand staan, praatte Lea er jarenlang met niemand over. "In het begin wil je dat niet, je wilt het gewoon wegduwen. Je bent maar een kind dus je laat het achter. Pas toen mijn dochter me erover aansprak, ben ik beginnen te vertellen."

Ook Simonne Carvers, die ten tijde van het bombardement in Mortsel woonde, herkent dat taboe. "Er is 30 jaar wel niet over gesproken. Mijn man heeft er nooit over gepraat. Zijn vader was directeur van de jongensschool en heeft als eerste overlevende zijn eigen zoon uit het puin gehaald. Ook met mijn schoonouders is nooit gepraat over 5 april. Na de oorlog werd er ook met geen woord gerept over het feit dat de bommen Amerikaans waren." 

"Het feit dat de bommen Amerikaans waren, heeft het altijd moeilijk gemaakt om dit bombardement te herdenken", legt Pieter Serrien uit. "Het was een afgrijselijk drama en tegelijk het eerste grootschalige bombardement van de geallieerden op ons grondgebied. Meteen ook het ook het meest dodelijke. Ze hebben vanop grote hoogte toch hun bommen gedropt, hoewel ze wisten dat ze uit koers waren geraakt. Het was onvermijdelijk dat er burgerslachtoffers zouden vallen."