"Karel is binnen!" Familie en vrienden supporteren in Waregemse tennisclub voor ultraloper Karel Sabbe uit Anzegem

De Barkley Marathons in de VS is één van de meest extreme en zwaarste loopwedstrijden ter wereld. De deelnemers moeten vijf lussen van 32 kilometer afleggen in 60 uur. Voor elke lus krijgt een deelnemer gemiddeld 12 uur. Het parcours is nooit vlak en loopt door ongerepte natuur. Bovendien moet de deelnemers zèlf hun weg zoeken, met enkel een kaart en een kompas. In 35 jaar tijd brachten nog maar 15 ultralopers de race tot een goed eind. Dit jaar komen er drie bij, waaronder Karel Sabbe uit Anzegem. Zijn vrienden en familie kwamen in de Waregem Gaver Tennis Club tijdens zijn laatste kilometers samen om te supporteren. "Ik verging van de stress en dacht dat het onmogelijk was", vertelt zijn vrouw Emma Vandoorne.

Het was de derde keer dat tandarts Karel Sabbe aan de start stond van de Barkley Marathons. Bij de vorige pogingen was hij telkens de "last man standing", maar wist hij niet te finishen. Vorig jaar moest hij opgeven omdat hij begon te hallucineren. Dit keer is het hem wél gelukt. "Dankzij een keiharde training", aldus zijn vrouw. "Hij heeft zich veel meer voorbereid. Hij heeft veel krachttraining gedaan, veel meer bergaf getraind én hij heeft de wedstrijd ook op papier voorbereid. Hij had schema's met daarop alle mogelijke scenario's: mogelijke starturen met daarbij bijvoorbeeld telkens het aantal uur daglicht. Op die manier heeft hij zich enorm goed voorbereid."

Karel Sabbe finishte op amper 7 minuten voor tijd. Hij kwam aan de eindmeet op 59 uur en 54 minuten. Voor zijn familie en vrienden was het bang afwachten. Je kan de wedstrijd niet live volgen. De enige informatie komt van mensen ter plaatse die het verloop van de race op sociale media delen. 

Veel van zijn familie en vrienden hadden het niet meer verwacht: "Het was al donker en ik zag maar geen zaklampen in de verte", vertelt zijn vrouw Emma Vandoorne, "ik dacht dat het niet meer mogelijk was." Tot het verlossende bericht kwam: "Karel is binnen!" Drie dagen vol spanning viel van haar schouders.

Zijn moeder, Vivianne Vanlerberghe, had er wél alle vertrouwen in. “Hij zag er telkens nog goed uit op de foto’s." Ook al maakte ze zich vaak zorgen. "Er spoken ook allerlei scenario’s door je hoofd, zeker omdat Karel slaapt op het terrein. Dan gaat hij even tegen een boom zitten om een powernap van tien of zelfs maar twee minuten te doen. Dan vrees ik meteen dat hij onderkoeld zal raken.” Maar dat gebeurt dus niet. "Zijn recuperatievermogen is uitzonderlijk, hij kan blijven lopen en is ook mentaal heel sterk. Wat hij doet is echt buitenaards." 

In totaal kwamen dit jaar drie deelnemers aan de finish. Of Sabbe de wedstrijd nu als een afgesloten hoofdstuk ziet, is nog niet duidelijk. Zijn vrouw hoopt van wel, en kijkt vooruit naar zijn nieuwe uitdaging deze zomer. "In juni en juli zal hij opnieuw het wereldrecord proberen te verbreken op de Pacific Crest Trail in de Verenigde Staten.”