Necla Camuz, de Turkse moeder die vorige week bijna 4 dagen na de zware aardbeving met haar 10 dagen oude zoon Yagiz vanonder het puin gehaald werd, heeft aan BBC News het verhaal gedaan van hun redding. De aanwezigheid van haar jonge zoon en de zorg voor hem gaven haar de hoop om te blijven geloven dat ze gered zouden worden.
Turkse moeder bijna 4 dagen "levend begraven" onder puin met pasgeboren zoon: "Blij dat hij zich niets zal herinneren"
Ellen Maerevoet
Gepubliceerd:
Yagiz (betekenis: de moedige), de tweede zoon van Necla Camuz (33) en haar man Irfan, is geboren op 27 januari. Tien dagen later, in de vroege ochtend van 6 februari, is Necla haar zoon aan het voeden op het moment dat de aarde beeft in de Turkse provincie Hatay, ten zuiden van Gaziantep.
Het gezin van Necla woont in Samandag, in een gebouw van vijf verdiepingen hoog. "Een fijn gebouw, waarin ik me altijd veilig gevoeld heb", vertelt Necla aan BBC News. Necla is wakker op het moment van de aardbeving en wil meteen naar haar man Irfan en haar andere zoon Yigit Kerim (3) gaan.
"Mijn man wil net hetzelfde doen en naar ons komen, maar er valt een kleerkast op hen en ze kunnen niet meer bewegen. Naarmate de aardbeving heviger wordt en alles begint te schudden, beginnen de kamers te bewegen en verschuift het gebouw. Wanneer het voorbij is, heb ik niet door dat ik een verdieping lager beland ben. Ik roep de namen van mijn man en mijn zoon, maar krijg geen antwoord."
Necla heeft haar zoon nog altijd in haar armen geklemd. Een andere kleerkast redt hun levens doordat ze een hoop puin tegenhoudt. In die positie zullen Necla en haar pasgeboren zoon vier dagen blijven zitten.
Dag 1
Necla ligt in haar pyjama in een donkere ruimte. Ze kan niets zien en moet op haar andere zintuigen afgaan om te proberen zich een beeld te vormen van wat er gebeurd is. Tot haar grote opluchting merkt ze meteen dat Yagiz nog steeds gewoon ademt.
Door al het stof is ademhalen voor haar tijdens de eerste momenten moeilijk, maar dat gaat snel beter. Ze heeft het gevoel dat er speelgoed onder haar ligt, maar kan zich niet bewegen of het zichzelf comfortabeler maken. Ze merkt dat ze in een ruimte zit die relatief warm is omdat ze omgeven is door puin.
Buiten de kleerkast, de huid van haar pasgeboren zoon, de kleding die ze draagt en het puin, voelt ze niets rondom zich. In de verte hoort ze stemmen. Ze probeert om hulp te roepen en slaat op de kleerkast: "Is daar iemand? Kan iemand mij horen?"
Daarna probeert ze op de kleerkast te slaan met kleine voorwerpen en stukjes puin die ze rondom zich vindt, maar ze is ook bang dat alles rondom haar en haar zoon hierdoor nog meer zal instorten. Er volgt geen antwoord en ze beseft dat ze misschien nooit gevonden zullen worden. "Ik was doodsbang", zegt ze.
Het leven onder het puin
In het donker onder het puin verliest Necla elk idee van tijd. "Je plant vanalles wanneer je pas bevallen bent... en dan lig je plots onder het puin. Dat is niet hoe dat leven er zou moeten uitzien."
Haar zoon in leven houden, wordt haar hoofddoel. Ze kan hem nog borstvoeding geven. Andere levensmiddelen of water zijn er niet in de buurt. Omdat ze compleet wanhopig is, probeert Necla zelfs haar eigen melk te drinken, iets wat niet lukt.
Necla voelt de trillingen van boormachines boven haar hoofd en hoort voetstappen en stemmen, maar de gedempte geluiden lijken ver weg. Ze beslist haar energie te sparen en pas opnieuw in actie te schieten wanneer de geluiden dichterbij komen.
Haar gedachten zijn constant bij haar familie, bij haar man en haar andere zoontje. Ze vraagt zich ook af hoe haar andere familieleden de aardbeving beleefd hebben en of zij nog leven.
Ze denkt niet dat ze uit het puin zal geraken, maar de aanwezigheid van Yagiz geeft haar een reden om hoopvol te blijven. Hij slaapt het grootste deel van de tijd. Wanneer hij wakker wordt, voedt ze hem en sust ze hem opnieuw in slaap.
De redding
Na meer dan 90 uur onder de grond, hoort Necla plots het geblaf van honden. Ze vraagt zich af of ze droomt. Daarna hoort ze ook stemmen. "Ben jij in orde? Klop één keer voor ja", hoort ze. "In welk appartement ligt je?" Necla en haar zoon zijn gevonden.
Hulpverleners graven voorzichtig om haar en haar zoon uit het puin te halen. Wanneer ze vragen hoe oud haar zoon is, kan Necla daar niet op antwoorden. Ze is elk gevoel voor tijd verloren. Wanneer ze naar de ambulance gebracht wordt, wil ze meteen weten of haar andere zoon en man de ramp overleefd hebben.
Weg van het puin
In het ziekenhuis ontmoet Necla familieleden die haar vertellen dat ook haar man Irfan en hun zoon Yigit Kerim gered zijn. Ze zijn zwaargewond aan hun benen en voeten en liggen in een ander ziekenhuis, uren verderop in de provincie Adana.
Opmerkelijk genoeg hebben Necla en haar zoon amper verwondingen. Na 24 uur in observatie mogen ze het ziekenhuis al verlaten.
Er is geen huis om naar terug te keren, dus daarom wordt Necla door haar familie naar een tent gebracht, die opgetrokken is uit hout en dekzeil. Daar verblijven ze met 13 familieleden die allemaal hun huis verloren hebben. Iedereen zorgt er voor elkaar: ze maken koffie, spelen schaak en vertellen elkaar verhalen.
Necla probeert nu alles wat er gebeurd is een plaats te geven. Volgens haar heeft Yagiz haar leven gered. "Als mijn baby niet sterk genoeg geweest was om dit aan te kunnen, dan was ik dat ook niet geweest", zegt ze.
Ze hoopt nu alleen maar dat hij nooit nog zoiets zal hoeven mee te maken in zijn leven. "Ik ben heel blij dat hij nog maar pas geboren is en dat hij zich hier dus niets van zal herinneren."
