1 jaar Oekraïners in Vlaanderen: "We hebben er 2 dochters bijgekregen", zeggen Bea en Luc uit Diepenbeek 

"We hadden op tv gezien dat er opvanggezinnen voor Oekraïense vluchtelingen werden gezocht", vertelt Bea Vanaenrode uit Diepenbeek. "We hebben er dan over zitten nadenken en uiteindelijk de knoop doorgehakt. Toen we het bericht kregen dat er een 19-jarig meisje bij ons terecht zou komen, zag ik er toch wat tegenop. We hadden eerder een gezin verwacht. Nu zag ik mij weer opnieuw de was en de plas doen en iedere dag voor warm eten zorgen. En het is natuurlijk toch ook wel een verantwoordelijkheid, zo'n meisje van 19."

"Het is allemaal veel beter meegevallen dan verwacht", zegt Luc Mommens, de partner van Bea. "We zijn heel blij met Polina. Zij is heel zelfstandig, doet haar was en strijk zelf en poetst haar eigen kamer. Wij vroegen al snel of ze geen gezelschap wou en of ze misschien iemand kende die hier ook wou wonen. En dat was zo. Dus al snel was ook Anna hier."

"We hebben een lange weg afgelegd voor we hier aankwamen", vertellen Polina en Anna, nu 20 en 19 jaar oud. "We hebben verschillende weken in Polen en Italië gezeten. Maar daar lukte het maar niet om aan een paspoort te raken."

"Ik ben op een zaterdag in Brussel aangekomen", vertelt Polina. "De diensten waar ik moest zijn voor mijn papieren, waren gesloten. Ik heb daardoor twee dagen in het station van Brussel-Zuid geslapen. Toen vroegen ze waar ik naartoe wou, Antwerpen, Gent, Diepenbeek, ...? Ik heb toen Diepenbeek gekozen. Waarom? Ik weet het niet maar ik ben wel heel blij dat ik hier terechtgekomen ben", lacht Polina. 

"Het voelt alsof we er twee dochters bij hebben", vertelt Luc. "Ze hebben hun eigen leven maar we houden toch een oogje in het zeil. We vragen hen bijvoorbeeld om ons op de hoogte te houden als ze op stap gaan, brengen hen met de wagen naar het werk als het te ver is, of gaan mee naar de dokter."

"Ik deed dat voor mijn kinderen, en ik doe dat nu ook voor hen. Ik voel ook dat de meisjes dat appreciëren. Anna bijvoorbeeld heeft haar eigen vader nooit gekend en noemt me af en toe "papa". Daar kan ik natuurlijk alleen maar heel blij mee zijn", glundert Luc. 

"Anna en Polina kunnen ook goed opschieten met onze eigen kinderen", vult Bea aan. "En ze babysitten soms op de kleinkinderen. Ze hebben intussen ook allebei een job; Polina bij de droogkuis en Anna bij de carwash. Maar het is ook belangrijk dat ze plezier maken en op stap kunnen met vrienden, maar dat lijkt gelukkig wel te lukken", lacht Bea. 

"Ik kan me voorstellen dat ze misschien wel terug naar Oekraïne willen", zegt Luc, "maar naar wat keren ze dan terug? Alles ligt in puin waar zij woonden. En ik geef toe, ik zou hen ook erg missen. Zo lang ze in België zijn, mogen ze zeker bij ons blijven wonen."

"En gelukkig hebben de meisjes nog contact met hun ouders", voegt Bea eraan toe. "Af en toe lukt dat en daar ben ik blij om. Maar ik heb echt te doen met die ouders. Ik begrijp dat het de beste keuze was om hun dochters weg te sturen, in de hoop dat ze in een ander land een betere toekomst zouden hebben. Maar ik kan me niet voorstellen dat mijn kinderen ver van mij vandaan bij andere mensen zouden leven en dat ik niet zou weten wat ze iedere dag doen of meemaken. Dat moet heel hard zijn. Ik vind dat echt heel erg voor die ouders", besluit Bea.