Spoedarts Jan Stroobants neemt na 25 jaar afscheid van ZNA Middelheim: "Ik mocht familie vertellen dat doodverklaarde zoon nog bleek te leven"

"Ik zal nooit vergeten hoe ik als jonge spoedarts 's nachts in de velden een kind van een collega verpleegkundige probeerde te reanimeren. Het was een geval van wiegendood en de moeder was onze ambulance tegemoet gelopen. We konden helaas niets meer doen." Spoedarts Jan Stroobants (60) haalt op Radio2 in Antwerpen pijnlijke herinneringen op. 

Sinds 1996 was Stroobants diensthoofd spoedgevallen op het ZNA Middelheim. "Op 31 december heb ik afscheid genomen. Ik ga voor de laatste jaren van mijn loopbaan aan de slag als onafhankelijk consultant in de gezondheidszorg. Ik zal veel missen uit het ziekenhuis. Vooral de collega's en de menselijke contacten."

Tijdens de coronacrisis coördineerde Stroobants de Antwerpse vaccinatiecampagne. "Dat klinkt vreemd maar ik heb me altijd voorbereid op een gelijkaardige ramp waarbij mensen en middelen schaars waren. Ik had het plan om bepaalde types zorg drastisch te vereenvoudigen en massaal vrijwilligers en gepensioneerden in te zetten. Dat werd het Antwerpse vaccinatieplan en is later door heel Vlaanderen gekopieerd. Het heeft zelfs internationaal de ogen geopend", aldus Stroobants. 

De spoedarts was 25 jaar lang in de media het gezicht van de Antwerpse spoeddiensten. "Vooral tijdens die coronacrisis heb ik beseft wat een televisie-optreden kan veroorzaken. Toen ik in het VRT-journaal aan de alarmbel mocht trekken over het weinig beschikbare beschermingsmateriaal in ons ziekenhuis, gebeurde het ondenkbare. Amper een kwartier later hingen bedrijven bij onze CEO aan de lijn om hun stocks aan maskers en handschoenen aan te bieden."

Stroobants ziet enkele kwalijke tendensen voor de toekomst van de gezondheidszorg. "De work-life-balance bij het zorgpersoneel is vaak helemaal zoek waardoor hun engagement ten opzichte van de zorg drastisch daalt. Tegelijkertijd stijgt de vraag naar zorg in de samenleving. In dat opzicht denk ik dat de overheid het zich niet meer kan veroorloven om de toegang tot bepaalde zorgberoepen af te remmen." 

Stroobants haalt tot slot nog een straf verhaal boven over leven en dood. "Eind jaren 90 was er een zwaar verkeersongeval gebeurd. Een jongeman was levend naar de spoeddienst in Brasschaat gebracht, en een ander slachtoffer naar onze spoeddienst waar hij overleed. Maar er bleek een identiteitswissel gebeurd. Ik zie nog voor me hoe ik 's avonds laat bij die ene familie thuis aankwam terwijl ze aan het rouwen waren om hun zoon. Ze waren bezig met de doodsbrief tot ik hen kon vertellen dat hun zoon nog in leven was."