Het politieke weekend stond in het teken van de solidariteit voor de slachtoffers van de aardbeving in Turkije en Syrië, het tijdstip van de fiscale hervorming en de onontwarbare knoop van de Vlaamse regering. Maar wie heeft nu eigenlijk het meeste invloed in de Wetstraat?
1. Demir en Almaci tonen dat het kan: solidariteit over de partijgrenzen heen
De aardbeving in Turkije en Syrië heeft enorm veel slachtoffers geëist, en een enorme ravage aangericht, maar ook een politieke solidariteit op gang gebracht. In "De zevende dag" was die zichtbaar aanwezig tussen twee Vlaamse politici, Zuhal Demir en Meyrem Almaci, allebei met roots in Turkije, met familie, vrienden en kennissen in de getroffen regio's. De twee politici doen nu een oproep voor een solidariteitsactie, een oproep die de partijgrenzen overschrijdt, want politiek gezien staan de twee geregeld recht tegenover elkaar, als een Vlaams Parlementslid van Groen en een Vlaamse minister van N-VA.
Ook premier De Croo was aanwezig in "De zevende dag" en verduidelijkte de procedure voor de tijdelijke opvang van mensen met Turkse familie die getroffen is door de aardbevingen. De maatregel werd al eerder aangekondigd door de staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Nicole De Moor (CD&V), die verklaarde dat een tijdelijke opvang bij mensen thuis mogelijk zou zijn. En de premier verduidelijkte het dat het gaat om Turkse mensen die hier zijn en niet terug kunnen omdat hun huis verwoest is, en ten tweede, om mensen die hun Turkse familieleden van wie het huis vernield is, tijdelijk willen opvangen. Alleen is nog altijd niet duidelijk hoe lang die tijdelijkheid zal duren. Voor de rest pleitte premier De Croo in de eerste plaats voor opvang in eigen regio, daar in Turkije en Syrië.
2. Steeds meer Vlaamse politici roepen op tot een staatshervorming (tot ergernis van Paul Magnette)
In "De zondag" gaf CD&V-parlementslid Koen Geens toe dat hij blij is dat hij geen premier van deze regering is geworden. Geens is vooral teleurgesteld in de voorzitters van de PS en MR, Paul Magnette en Georges-Louis Bouchez. "Zij wilden met Vivaldi bewijzen dat België wel nog werkt", zegt hij. "Dat was hun roeping. Maar wat doen ze er mee? Ze lijken vooral te wachten tot de bestuursperiode voorbij is. Om wat daarna te doen?"
De ex-minister van Justitie eindigt zijn betoog met de conclusie: "Als Vivaldi niets meer klaar krijgt, dan is een staatshervorming onvermijdelijk." En daarmee voegt hij zich bij een reeks Vlaamse politici, zoals Sammy Mahdi (CD&V), Bart De Wever (N-VA), maar ook Conner Rousseau (Vooruit), die de Franstalige politici oproepen aan zo'n staatshervorming mee te werken. Tot grote ergernis van Paul Magnette.
Dit weekend zagen we dus de échte premier, de premier die blij was dat hij het niet is geworden, en de toekomstige premier, Paul Magnette.
Magnette hekelde de liberalen omdat zij altijd pleiten voor hervormingen, bijvoorbeeld wanneer het gaat om de pensioenhervorming, terwijl ze zelf de fiscale hervorming over de verkiezingen willen tillen. Dat heeft de voorzitter van Open VLD, Egbert Lachaert, inderdaad in "Het nieuwsblad" gezegd: "De grote fiscale hervorming waar je de mensen blij mee gaat maken – en waarmee je minder belastingen heft – is voor later." Op VTM verduidelijkt Lachaert dat hij geen lastenverschuiving wil, waarop het plan van vicepremier Vincent Van Peteghem nu gebaseerd is. Maar na de verkiezingen van 2024 mag de fiscale hervorming dan weer wel, maar met een lastenverláging, zodat de liberalen, zoals vanouds, weer voor lagere belastingen kunnen pleiten.
3. De Vlaamse regering zit met een stilaan onontwarbare knoop
Op het Vlaamse niveau worden drie belangrijke dossiers intussen aan elkaar gekoppeld: het stikstofdossier, het landbouwbeleid en de grote parken met zonnepanelen. En daarover zei Egbert Lachaert: "We gingen het geld van de Fernand Hutsen afpakken en het aan de anderen geven. En wat blijkt nu? Dat ook kleine boeren of coöperatieven met buurtbewoners moeten betalen. (...) De Vlaamse minister Zuhal Demir moet opletten dat ze niet van Robin Hood plots de sheriff van Nottingham wordt." Lachaert eindigt fors met de woorden: "Wij gaan dat niet laten passeren." In "De zevende dag" bleef minister Demir op de vlakte om een akkoord niet onmogelijk te maken...maar het ziet ernaar uit dat de Vlaamse knoop almaar harder wordt aangetrokken, wat het ontwarren moeilijker maakt.
Jan Jambon laat intussen - ook om dat akkoord mogelijk te maken - een missie naar Marokko schieten. Maar Lode Ceyssens (ooit CD&V-parlementslid, nu de voorzitter van de Boerenbond) maakte in "De Standaard" duidelijk dat hij verwacht dat het stikstofakkoord van meer dan een jaar geleden echt wel wordt aangepast: "Als er niets meer kan veranderen, dan vraag ik mij af waarom de Vlaamse overheid een openbaar onderzoek heeft georganiseerd. Er zijn 20.000 bezwaren ingediend tegen het stikstofakkoord. Die zouden ernstig bekeken worden. Was dat om te lachen?"
Het was politicoloog Stefan Walgrave die in "De afspraak op vrijdag" de bedenking maakte - naar aanleiding van het vertrek van Dries Van Langehove uit het parlement - dat "wanneer je echt invloed wil, het parlement niet de meest effectieve plek is".
Het weekend heeft aangetoond dat je, om invloed te hebben, beter partijvoorzitter bent, eventueel eerste minister of zelfs Boerenbondvoorzitter. Maar geen parlementslid. Misschien moet Jean-Marie Dedecker daar toch eens over nadenken, voor hij aan een comeback denkt.
