De "wedstrijd van staatsbelang" kent vanavond zijn ontknoping: dit zijn de 7 liedjes in de Eurosong-finale 

Een wedstrijd van staatsbelang, zo worden de preselecties voor het Eurovisiesongfestival wel eens - niet zonder ironie - genoemd. En vanavond is het opnieuw zover. In een grote live show vanuit Paleis 12 op de Heizel strijden 7 kandidaten voor een ticket naar Liverpool, waar het grote Songfestival in mei dit jaar plaatsvindt.

Afgelopen week konden we al kennismaken met de 7 kandidaten en hun twee liedjes, in een speciaal vooraf opgenomen Eurosong-programma. Daarin vormden de kandidaten een soort "Songclub" waarin ze hun songs aan elkaar voorstelden en bespraken. Op basis van die ervaring kozen de kandidaten dan zelf met welk van hun twee liedjes ze naar de finale van vanavond trekken.

Goeie, positieve zenuwen. Dat voelt Loredana naar eigen zeggen in de aanloop naar de finale van Eurosong. "Ik ga het liedje voor de eerste keer voor een publiek brengen. Dat is heel spannend. Ik heb ook nog nooit in Paleis 12 opgetreden. Ik probeer het gegeven van een wedstrijd niet in mij te laten komen. Ik probeer te denken: Kijk, het is een leuke avond. Wij gaan onze show doen en de mensen een leuke avond bezorgen."

Loredana kennen we ook nog van Eurosong 2014, in de constellatie van 2 Fabiola met Pat Krimson achter de toetsen. Ze raakten toen niet in de finale, maar scoorden wel een hit met "She's after my piano". "Ik heb daar hele goeie herinneringen aan. We praten er ook nog vaak over. Die vibe zat toen al heel goed."

Afgelopen week konden we al kennis maken met het liedje "You lift me up" waarmee Loredana naar de Eurosongfinale trekt; in de "Songclub" zong ze het al voor de andere kandidaten. "Maar dat was gewoon een introductie. Het zal hier heel anders zijn in Paleis 12. Hier komt er van alles bij: verlichting, de vibe, de hele act. We hebben er ook een verrassing in, iets met een transformer. "You lift me up" heeft namelijk iets futuristisch. Je zal zien dat er plotseling iets tevoorschijn komt. Patje Krimson? Misschien wel, misschien niet."

De 27-jarige Chérine, een Antwerpse met Libanese roots, zingt met "Ça m'ennuie pas" een volledig Frans liedje in de Vlaamse voorronde voor het Songfestival. "Het is voor mij enorm belangrijk om in het Frans te zingen", zegt Chérine. "Ik ben een beetje van de oude stempel, namelijk dat je de taal van je eigen land zingt op het Eurovisiesongfestival. Wij hebben het geluk dat België drie talen heeft en voor mij klopt het Frans gewoon net iets meer. Ik zou het wel cool vinden om als Vlaming in het Frans te zingen. Zo hoop ik me ook te kunnen differentiëren op het Songfestival."

Chérine klinkt erg eighties french pop. Sommigen maken nu al de vergelijking met Sandra Kim. "Een grote eer", vindt de Eurosongkandidate daarover. "Ik denk dat iedereen wel fan is van Sandra Kim. Ze heeft het Songfestival ook gewonnen, ze is sowieso een voorbeeld. Als we haar richting uitgaan, vind ik het niet erg. Eighties is trouwens altijd al mijn ding geweest. Dua Lipa en The Weeknd hebben ook die sound."

Wedstrijdervaring heeft Chérine in elk geval. Een vijftal jaar geleden nam ze deel aan "The Voice van Vlaanderen", waar ze tot in de liveshows raakte. En ook in Frankrijk nam ze, tot twee keer toe, deel aan de talentenwedstrijd. "Maar dit is heel anders. Nu ben ik geen kandidaat, maar meer een artiest. Ineens mocht ik alles zelf kiezen: het nummer, je kleren, je act."

"Ik ben zelf ook vrij glimmend en extravagant": Hunter Falls uit Leuven voelt zich duidelijk thuis op het Eurosongpodium en met zijn lied "Ooh la la" brengt hij er in elk geval de sfeer goed in. "Van het moment dat we die song maakten, wisten we dat het iets heel speciaal was. Het bleef ook meteen in je hoofd zitten. "Home" (het tweede liedje dat Hunter Falls afgelopen week presenteerde in de aanloop naar de Eurosongfinale, red.) is net iets emotioneler, "Ooh la la" zal een iets groter feest veroorzaken. Meer wawawiwa."

Hunter Falls, met zijn echte naam Tchiah Ommar Abdulrahman, heeft Koerdische roots. Zijn jeugd kende een hobbelig parcours. "Mijn ouders zijn gevlucht voor de oorlog in Koerdistan. Het is voor hen onderweg heel zwaar geweest. Hun plan was eigenlijk om naar Canada door te reizen, maar ze zijn in België moeten stoppen omdat het echt niet meer ging. Ik ben dan hier geboren. Die ervaringen hebben mijn papa wat doen veranderen. Op een bepaald moment heeft mij me meegenomen naar Engeland. Mijn zus is mij dan moeten komen zoeken en ze heeft mij toen ik 6 jaar oud was terug naar België gebracht. Nu heb ik echt een onbreekbare band met mijn moeder en zus."

In het verleden voelde Hunter Falls zich wel eens ontheemd, zonder een echt thuisland. "Ik werd als een beetje anders aanzien door mijn kameraadjes op school. En voor de mensen die wel je kleur en afkomst hebben, ben je een Europeaan. Je valt er wat tussenin. Maar ik ben verliefd geworden op muziek en ik heb veel mensen gevonden die ook verliefd zijn op muziek. Die droom heeft mij naar een punt toegebracht dat ik mijn land, België, kan vertegenwoordigen."

"Een simpel meisje dat in LA woont", zo omschrijft Ameerah - de artiestennaam van Astrid Roelants - zichzelf. Maar voor Eurosong kwam ze terug naar haar thuisland. "Ik wou al langer terug naar België komen om dichter bij mijn vrienden en familie te wonen en toen zag ik de oproep voor Eurosong."

Ameerah heeft in elk geval haar Amerikaanse bagage meegenomen en in haar liedje "The Carnival" gestoken. "Ik wou teruggaan naar België met alle dingen die ik in Los Angeles heb geleerd. Ik heb het nummer ook met Amerikanen gemaakt, mijn beste vrienden. Dat geeft het een lekker sausje en maakt het misschien net iets anders en internationaler."

"The Carnival" is trouwens geen sinecure om te zingen. "Het is zo hoog en non stop. Ik heb geen moment om te ademen. Het is echt gaan, knallen. Ik voel dat aan mijn buikspieren. Ik heb echt het gevoel dat ik een uur in de gym heb gezeten. Het Songfestival is dan ook de Olympische Spelen van de songs."

Ze is misschien de meest eigenzinnige artieste van de bende en met haar 17 lentes in elk geval de jongste: gala dragot uit Grimbergen. Ze hoopt haar generatie te kunnen vertegenwoordigen, al wil ze niet meteen een boodschap opdringen aan haar leeftijdsgenoten. "Ik wil niet de persoon zijn die komt met een boodschap en "Je moet naar mij luisteren". Uiteindelijk doe je toch wat je wil in je leven. Dat is ook waar mijn liedje "t'inquiète" over gaat. Je moet durven doen wat je wil. Het kan soms moeilijk zijn omdat je bang bent. Doe het gewoon."

Gala dragot beseft dat ze niet meteen een typische Songfestivalstijl heeft. "Maar ik denk dat ik de meer alternatieve dingen wel op zo'n podium kan zetten. Songfestival wordt vaak bestempeld als een bepaald genre van muziek (rolt met haar ogen). Vaak is dat ook zo. Maar er zijn ook echt goeie acts. Als je die kans gebruikt om daar te gaan voor iets waar je voor staat..."

Gala dragot komt in elk geval uit een muzikaal nest, ze won in 2020 The Voice Kids en met haar vader musiceert ze af en toe. Ze voelt ook duidelijk de invloed van haar Albanese roots. "Albanezen hebben een totaal andere levensstijl. Er is meer passie en affectie in de familie en in de liefde. Wij zijn echt heel hecht."

Van de jongste kandidate naar de senior van deze Eurosong: Gustaph (42). Hij stond al twee keer op een Songfestivalpodium, weliswaar als achtergrondzanger voor de Belgische kandidaat (voor Sennek in 2018 en voor Hooverphonic in 2021). "De eerste keer stond ik onder het podium, de tweede keer naast het podium. Nu is het een soort persoonlijke vendetta geworden om op het podium te geraken (lacht)."

Gustaph zingt "Because of you". "Ik heb dat nummer geschreven samen met Jaouad Alloul. Dat is ook een queer-artiest en zanger. Het nummer gaat over zelfacceptatie en de mensen die je op die plaats hebben gebracht in je leven. In ons geval ging dat over de queer-community, ik ben een gayman. Dat is de initiële boodschap, maar het kan heel breed gaan."

Gustaph lijkt overigens onafscheidelijk van zijn hoed. "Ik ben al heel mijn carrière bezig met kledij en accessoires. Hoeden zijn daar een verlengde van. Dat is begonnen door te veel bad hair days te hebben. Op het podium kruip je dan gemakkelijk met een hoed. Ook voor mijn act zal er iets van een hoofddeksel een rol spelen. En ik heb de grote eer dat Walter Van Beirendonck mij heeft gekleed voor de finale."

Songfestivalervaring hebben ze in elk geval, Tom Dice en Kato, alias The Starlings. Of toch de ene helft van het duo: Tom Dice. Hij tekent nog altijd voor het beste Vlaamse resultaat ooit: een zesde plaats in 2010. "Natuurlijk heb ik hem destijds gezien", zegt een duidelijk trotse Kato over haar intussen echtgenoot geworden Tom. "Ik denk dat heel België toen voor de televisie zat. Het is best grappig dat ik nu samen met hem op het podium sta. Ik ben blij dat we het nu samen kunnen proberen."

België stuurt heel zelden duo's naar het Songfestival. Als The Starlings effectief naar Liverpool zouden mogen gaan, dan treden ze in de voetsporen van Nicole en Hugo. "Dat zou heel mooi zijn. Ik denk dat het tijd is om eens een duo te sturen, het is eens iets anders. Het zou tof zijn om een beetje in de voetsporen te stappen van Nicole en Hugo, al doen we wel iets helemaal anders."

En dat is het inderdaad, want The Starlings brengen met "Rollercoaster" een zeer persoonlijk liedje. Tom Dice heeft moeten afrekenen met een depressie, Kato moest snel na elkaar afscheid nemen van mensen uit haar directe omgeving en samen verloren ze ook hun kindje. "We hebben gekozen voor het nummer waar wij het meest ons verhaal in kwijt konden. We troosten elkaar op het podium. Iedereen maakt tegenslagen mee. Ik denk dat het voor mensen leuk is dat ze herkennen dat je door een vreselijke periode kan gaan, maar dat er altijd iets moois komt. Het is zeker geen nummer van ocharme wij."